LOGIN"แม่ไม่สบายเหรอครับ?" เดลตาปรายมองหน้าฉันที่นอนเหงื่อซกข้างกายของเดนิสอีกที จะบอกลูกไปตรง ๆ ก็ไม่ได้ว่าแม่ไม่ใช่ไม่สบายแต่แค่ถูกพ่อของเขารังแกมาสภาพเลยเหมือนซอมบี้ตายซากแบบนี้…"เปล่าครับ แม่ไม่ได้เป็นอะไร แค่ข้างนอกมันร้อนนิดหน่อย""ถ้าแม่อ่านไม่ไหวผมอ่านให้น้องฟังก็ได้นะครับ" โถ่…พ่อเทพบุตรสุดหล่อ
ก็อก ๆ"ปลายเข้าไปนะคะ" ประตูห้องทำงานของดีแลนถูกเปิดออกด้วยร่างของภรรยาสาว เธอเดินยิ้มเข้ามาพร้อมกับถาดที่ถือพายแอปเปิ้ลที่เพิ่งออกมาจากตู้อบร้อน ๆปลายฝนวางมันไว้บนโต๊ะทำงาน ก่อนที่จะหย่อนตัวนั่งลงบนตักแกร่งแล้วโอบรอบคอคนเป็นสามี"ลูกล่ะ?" เรียวปากหนาเอ่ยถามพร้อมกับฝ่ามือหนาที่โอบเอวคอดแล้วกระชับก
ตึก ตึก!เสียงฝีเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นห้องให้เกิดเสียงดังทุกท่วงท่าการเดิน พนักงานหลากหลายคนในละแวกพากันถอยหลังชิดขอบแล้วจ้องมองร่างดูดีทั้งสองไม่วางตา หนึ่งในนั้นคือดีแลนสวมสูทสีดำสุขุมส่วนอีกคนก็คือเจ้าของโรงแรมแห่งนี้เด็กชายเดลตาวัยห้าขวบที่วันนี้อยู่ในชุดสูทสีกรมท่าและหูกระต่ายสีดำเดินทางมา
งานแต่งงานริมทะเล D&P"สวยมาก เหมือนตุ๊กตาเลย" เสียงน้ำอิงเอ่ยกับเพื่อนสนิทที่อยู่ในชุดเจ้าสาวแสนสวย เป็นชุดเดรสฟูฟ่องสีขาวยาวเสมอเข่าและรองเท้าผ้าใบสีขาวปล่อยผมยาวถึงแผ่นหลังเป็นการใส่ชุดแต่งงานที่รองรับความปลอดภัยของเจ้าสาวท้องอ่อนเป็นอย่างดีด้วยความเห็นด้วยของดาร์ลินและดีแลนที่ไม่อยากให้เธอเหนื่
บทที่ 56 แนะนำตัว"เธอจะไม่แนะนำฉันให้ครอบครัวเธอรู้จักเหรอ?" ร่างบางปรายมองคนที่เพิ่งจะเอ่ยจบ ทั้งสองยังคงยืนอยู่ตรงหน้าที่เก็บอัฐิของพ่อแม่และพี่สาวปลายฝน เมื่อได้ยินดังนั้นคนตัวเล็กก็ยกยิ้มขึ้น ก่อนที่จะเอื้อมไปจับฝ่ามือใหญ่แล้วพูดกับเจดีย์เล็ก ๆ ตรงหน้า"พ่อแม่พี่ฟ้า…คนนี้คือแฟนหนูเองค่ะคุณดีแลน
วันนี้ดีกว่าทุกวันคือมีคุณดีแลนไปทำงานพร้อมกันด้วย เขาบอกว่ากิจการโรงแรมใหม่เคลียร์จนเสร็จหมดแล้วกำลังอยู่ในขั้นตอนการเปลี่ยนชื่อจากไรอันเป็น DELTA.P งงไหมว่าทำไมไม่อยู่ในเครือเดรโกแล้วเป็นชื่อนี้ได้ แรก ๆ ฉันก็ไม่เข้าใจไม่ต่างแต่เพิ่งได้เฉลยจากเขาที่ว่าเดลต้ามาจากชื่อลูกของเรา ใช่…เขาได้ชื่อลูกตั้ง
ฉันลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่แล่นเข้ามาเล่นงาน ยิ่งขยับตัวความเจ็บที่กลางกายก็ยิ่งหนักขึ้นจนใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมดเกิดอะไรขึ้นกับฉัน…ฉันพยายามไล่เรียงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเอง พยายามนึกด้วยหัวที่หนักอึ้งไปหมดความรู้สึกนี้คล้ายกับตอนที่ฉันตื่นขึ้นมาเพราะความเมาครั้งแรกใช่…ฉันจำได
"คุณดีแลนมาแล้วยางง ~" ร่างเล็กโซซัดโซเซเหมือนจะล้มตึงลงไป ใบหน้าสวยแดงก่ำพร้อมกับหันมาระบายยิ้มถามอีธานที่ยืนรออยู่ด้วยกัน"นายหญิงเมาเหรอครับ?" อีธานเห็นดังนั้นจึงแปลกใจ เธอไม่ได้ดื่มเครื่องดื่มอะไรเลยสักอย่าง ทำไมสภาพถึงได้ออกมาเป็นเช่นนี้ไม่ต่างจากอาการในวันนั้นเลย"ไม่มาววว ~" อาการแบบนี้คงไม่ต
บนโต๊ะอาหารมีแต่ความเงียบงันเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา ปลายฝนก้มหน้าก้มตาทานข้าวโดยไม่คิดจะเงยหน้ามองดีแลนเลยสักนิดเดียว เธอเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ ไม่อยากนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ก็ทำไม่ได้ สายตาของดีแลนมองเธออยู่ตลอดเวลา แม้เขาจะทานเสร็จแล้วแต่ก็ไม่ยอมลุกออกไปเพราะมัวแต่จดจ้องไม่วางตา"ขาหายสั่นหรือยัง"แค่ก ๆ
ตึกตึกตึกตึกปลายฝนแทบไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมองเขา เธอหลบสายตาพร้อมกับความกลัวที่ดีแลนจะได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นโครมคราม มันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง อย่างที่ไม่เคยเป็นกับใคร เขาเป็นคนแรกและคนเดียวแต่เขาคงจะไม่ได้ยิน…เพราะใจของเขาเองก็เต้นแรงไม่ต่างจากเธอเลย"ถ้างั้นก็รีบไปอาบน้ำ จะได้ลงมาทานข้าว""ค ค่ะ"







