Masuk"แม่ไม่สบายเหรอครับ?" เดลตาปรายมองหน้าฉันที่นอนเหงื่อซกข้างกายของเดนิสอีกที จะบอกลูกไปตรง ๆ ก็ไม่ได้ว่าแม่ไม่ใช่ไม่สบายแต่แค่ถูกพ่อของเขารังแกมาสภาพเลยเหมือนซอมบี้ตายซากแบบนี้…"เปล่าครับ แม่ไม่ได้เป็นอะไร แค่ข้างนอกมันร้อนนิดหน่อย""ถ้าแม่อ่านไม่ไหวผมอ่านให้น้องฟังก็ได้นะครับ" โถ่…พ่อเทพบุตรสุดหล่อ
ก็อก ๆ"ปลายเข้าไปนะคะ" ประตูห้องทำงานของดีแลนถูกเปิดออกด้วยร่างของภรรยาสาว เธอเดินยิ้มเข้ามาพร้อมกับถาดที่ถือพายแอปเปิ้ลที่เพิ่งออกมาจากตู้อบร้อน ๆปลายฝนวางมันไว้บนโต๊ะทำงาน ก่อนที่จะหย่อนตัวนั่งลงบนตักแกร่งแล้วโอบรอบคอคนเป็นสามี"ลูกล่ะ?" เรียวปากหนาเอ่ยถามพร้อมกับฝ่ามือหนาที่โอบเอวคอดแล้วกระชับก
ตึก ตึก!เสียงฝีเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นห้องให้เกิดเสียงดังทุกท่วงท่าการเดิน พนักงานหลากหลายคนในละแวกพากันถอยหลังชิดขอบแล้วจ้องมองร่างดูดีทั้งสองไม่วางตา หนึ่งในนั้นคือดีแลนสวมสูทสีดำสุขุมส่วนอีกคนก็คือเจ้าของโรงแรมแห่งนี้เด็กชายเดลตาวัยห้าขวบที่วันนี้อยู่ในชุดสูทสีกรมท่าและหูกระต่ายสีดำเดินทางมา
งานแต่งงานริมทะเล D&P"สวยมาก เหมือนตุ๊กตาเลย" เสียงน้ำอิงเอ่ยกับเพื่อนสนิทที่อยู่ในชุดเจ้าสาวแสนสวย เป็นชุดเดรสฟูฟ่องสีขาวยาวเสมอเข่าและรองเท้าผ้าใบสีขาวปล่อยผมยาวถึงแผ่นหลังเป็นการใส่ชุดแต่งงานที่รองรับความปลอดภัยของเจ้าสาวท้องอ่อนเป็นอย่างดีด้วยความเห็นด้วยของดาร์ลินและดีแลนที่ไม่อยากให้เธอเหนื่
บทที่ 56 แนะนำตัว"เธอจะไม่แนะนำฉันให้ครอบครัวเธอรู้จักเหรอ?" ร่างบางปรายมองคนที่เพิ่งจะเอ่ยจบ ทั้งสองยังคงยืนอยู่ตรงหน้าที่เก็บอัฐิของพ่อแม่และพี่สาวปลายฝน เมื่อได้ยินดังนั้นคนตัวเล็กก็ยกยิ้มขึ้น ก่อนที่จะเอื้อมไปจับฝ่ามือใหญ่แล้วพูดกับเจดีย์เล็ก ๆ ตรงหน้า"พ่อแม่พี่ฟ้า…คนนี้คือแฟนหนูเองค่ะคุณดีแลน
วันนี้ดีกว่าทุกวันคือมีคุณดีแลนไปทำงานพร้อมกันด้วย เขาบอกว่ากิจการโรงแรมใหม่เคลียร์จนเสร็จหมดแล้วกำลังอยู่ในขั้นตอนการเปลี่ยนชื่อจากไรอันเป็น DELTA.P งงไหมว่าทำไมไม่อยู่ในเครือเดรโกแล้วเป็นชื่อนี้ได้ แรก ๆ ฉันก็ไม่เข้าใจไม่ต่างแต่เพิ่งได้เฉลยจากเขาที่ว่าเดลต้ามาจากชื่อลูกของเรา ใช่…เขาได้ชื่อลูกตั้ง
ถึงเวลาพักเที่ยงพอดีปลายฝนก็รีบเก็บข้าวของหมายจะรีบไปตามนัดกับน้ำอิงที่บอกให้รอที่ร้านแล้ว ร่างเล็กหิ้วกระเป๋าจะเดินออกไปทว่าลืมไปว่าเธอต้องเข้าไปขออนุญาตคนที่เป็นเจ้านายทั้งในเวลาและนอกเวลางานบริษัทเสียก่อนพรึ่บ!แต่ยังไม่ทันจะได้เข้าไปคนที่ตั้งใจจะเข้าไปหาดันออกมาพอดี เขาเดินนำไปเป็นปกติที่ทั้งสอ
"คุณดีแลนมาแล้วยางง ~" ร่างเล็กโซซัดโซเซเหมือนจะล้มตึงลงไป ใบหน้าสวยแดงก่ำพร้อมกับหันมาระบายยิ้มถามอีธานที่ยืนรออยู่ด้วยกัน"นายหญิงเมาเหรอครับ?" อีธานเห็นดังนั้นจึงแปลกใจ เธอไม่ได้ดื่มเครื่องดื่มอะไรเลยสักอย่าง ทำไมสภาพถึงได้ออกมาเป็นเช่นนี้ไม่ต่างจากอาการในวันนั้นเลย"ไม่มาววว ~" อาการแบบนี้คงไม่ต
ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ที่คุณดีแลนพักฟื้นที่โรงพยาบาล อาการของเขาดีขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีอาการแทรกซ้อนหรือน่าเป็นห่วงมาก การรักษาดวงตาของเขากำลังไปได้ดียกเว้นจิตใจของคนไข้ที่นานวันก็ยิ่งแปลกไป แปลกจนฉันขนลุกเกรียวไปทั้งตัว"ปลายฝน..." อยู่ ๆ คนที่นอนหลับบนเตียงคนป่วยก็เรียกขึ้น ฉันวางของทุกอย่างที่กำลังทำ ก่
"ฉันได้ยินแล้ว" คุณดีแลนยิ้มอ่อน ๆ ฉันอุตส่าห์ทานเบา ๆ แล้ว ยังแอบได้ยินอีก"พ่อฉันเลี้ยงดีสินะ ไม่เหมือนฉัน กินอะไรไม่ลงเพราะคิดถึงเธอ""ฉันทำแบบที่คุณว่าไม่ได้หรอกค่ะ" ช่วงที่ฉันห่างจากเขาฉันก็ตรอมใจไม่ได้ต่างจากเขาเลย แต่เพราะคุณลุงที่เตือนสติฉันเรื่องลูกทำให้ฉันอดข้าวอดอาหารแบบเขาว่าไม่ได้ ฉันต้







