LOGIN"แลกกับร่างกายของฉัน คุณจะช่วยทำให้พวกมันพังพินาศได้หรือเปล่า" ดีแลน เขาคือประธานสุดร้าย พ่วงด้วยตำแหน่งหัวหน้ามาเฟียตระกูลเดรโก เย็นชามาดเข้ม ไม่เคยรักใคร แต่กลับมีเลขาเป็นเมียในสมรสแทน ปลายฝน เธอคือเลขาสาวใสซื่อ ที่แอบมีมุมมืดที่ใครต่างคาดไม่ถึง สามารถทำได้ทุกอย่างเพื่อคนที่รักแม้กระทั่งการแลกอิสระที่เหลืออีกครึ่งชีวิตของตัวเอง
View More"แม่ไม่สบายเหรอครับ?" เดลตาปรายมองหน้าฉันที่นอนเหงื่อซกข้างกายของเดนิสอีกที จะบอกลูกไปตรง ๆ ก็ไม่ได้ว่าแม่ไม่ใช่ไม่สบายแต่แค่ถูกพ่อของเขารังแกมาสภาพเลยเหมือนซอมบี้ตายซากแบบนี้…"เปล่าครับ แม่ไม่ได้เป็นอะไร แค่ข้างนอกมันร้อนนิดหน่อย""ถ้าแม่อ่านไม่ไหวผมอ่านให้น้องฟังก็ได้นะครับ" โถ่…พ่อเทพบุตรสุดหล่อ
ก็อก ๆ"ปลายเข้าไปนะคะ" ประตูห้องทำงานของดีแลนถูกเปิดออกด้วยร่างของภรรยาสาว เธอเดินยิ้มเข้ามาพร้อมกับถาดที่ถือพายแอปเปิ้ลที่เพิ่งออกมาจากตู้อบร้อน ๆปลายฝนวางมันไว้บนโต๊ะทำงาน ก่อนที่จะหย่อนตัวนั่งลงบนตักแกร่งแล้วโอบรอบคอคนเป็นสามี"ลูกล่ะ?" เรียวปากหนาเอ่ยถามพร้อมกับฝ่ามือหนาที่โอบเอวคอดแล้วกระชับก
ตึก ตึก!เสียงฝีเท้าหนังราคาแพงกระทบกับพื้นห้องให้เกิดเสียงดังทุกท่วงท่าการเดิน พนักงานหลากหลายคนในละแวกพากันถอยหลังชิดขอบแล้วจ้องมองร่างดูดีทั้งสองไม่วางตา หนึ่งในนั้นคือดีแลนสวมสูทสีดำสุขุมส่วนอีกคนก็คือเจ้าของโรงแรมแห่งนี้เด็กชายเดลตาวัยห้าขวบที่วันนี้อยู่ในชุดสูทสีกรมท่าและหูกระต่ายสีดำเดินทางมา
งานแต่งงานริมทะเล D&P"สวยมาก เหมือนตุ๊กตาเลย" เสียงน้ำอิงเอ่ยกับเพื่อนสนิทที่อยู่ในชุดเจ้าสาวแสนสวย เป็นชุดเดรสฟูฟ่องสีขาวยาวเสมอเข่าและรองเท้าผ้าใบสีขาวปล่อยผมยาวถึงแผ่นหลังเป็นการใส่ชุดแต่งงานที่รองรับความปลอดภัยของเจ้าสาวท้องอ่อนเป็นอย่างดีด้วยความเห็นด้วยของดาร์ลินและดีแลนที่ไม่อยากให้เธอเหนื่
ครืดดด ครืดดด ~น้ำอิงปลายฝนเหลือบมองคนที่กำลังนั่งทานข้าวด้วย ซึ่งดีแลนเองก็มองตามก่อนที่จะพยักหน้าให้เธอรับสายตามสบาย(ไม่โทรมาเลยนะ ไม่คิดถึงกันแล้วเหรอ?) ทันทีที่กดรับปลายสายก็รีบพูดจนเธอยังไม่ทันจะได้เอ่ยทักทายใด ๆ"ต้องคิดถึงอยู่แล้ว ขอโทษน้า…ช่วงนี้ฉันงานยุ่งมากเลย~" ดีแลนเหลือบมองคนที่กำลัง
แพนตี้ลูกไม้สีขาวถูกดึงออกจากปลายขาเรียว ชุดเดรสสีหวานที่เธอสวมใส่ง่ายพอที่จะทำให้ดีแลนถกขึ้นมากองที่เอวคอดชายหนุ่มจดจ้องร่องฉ่ำที่กำลังจะตกเป็นของเขาในไม่ช้า ทั้งเรือนร่างไม่ทำให้เขาผิดหวังเลยสักนิดเดียว เด็กน้อยตรงหน้าสวยไปเสียทุกส่วน ถ้าปล่อยชิ้นเนื้อนี้ไปตั้งแต่แรกนักล่าอย่างเขาคงเสียดายไม่น้อย
"ยะ ยัยฝน…" น้ำอิงเอื้อมไปจับมือเพื่อนสนิทไว้แน่น มือบางกลัวจนมือเย็นเฉียบ เธอเห็นขบวนรถของคนที่มารับจอดรออยู่สี่คันเรียงกันเป็นแถวตัวบางก็ยิ่งสั่น อีธานเปิดประตูรถคนละคันกับดีแลนให้นายหญิงของเขาเข้าไปนั่งกับเพื่อนแล้วตัวเขาเองก็รีบวิ่งไปขึ้นรถโรลรอยซ์คันเดิมที่ขับมาซึ่งคือคันที่ดีแลนนั่งในตอนนี้"แ
บนโต๊ะอาหารมีแต่ความเงียบงันเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา ปลายฝนก้มหน้าก้มตาทานข้าวโดยไม่คิดจะเงยหน้ามองดีแลนเลยสักนิดเดียว เธอเคี้ยวข้าวตุ้ย ๆ ไม่อยากนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ก็ทำไม่ได้ สายตาของดีแลนมองเธออยู่ตลอดเวลา แม้เขาจะทานเสร็จแล้วแต่ก็ไม่ยอมลุกออกไปเพราะมัวแต่จดจ้องไม่วางตา"ขาหายสั่นหรือยัง"แค่ก ๆ