ログインNanikip ang kanyang dibdib. Hindi puwede... Hindi puwedeng malaman ni Jolie. Hindi ngayon, hindi sa ganitong sitwasyon.“Because...” pilit niyang hinanap ang tamang salita. “Because kailangan nila ng pera. Iyon naman ang dahilan kung bakit nila tayo dinukot, hindi ba? Kapag nakuha na nila ang ransom, wala na silang dahilan para hawakan pa tayo.”Tahimik na tinitigan siya ni Jolie. Pero imbes na gumaan ang pakiramdam niya, lalo lang siyang kinabahan. Parang may kung anong hinahanap si Jolie sa kanyang mukha. Parang may napapansin itong hindi niya kayang itago.“Catriona...” mahinang tawag nito.Napatingin siya. “May tinatago ka ba sa akin?”Biglang natigilan ang kanyang paghinga. Dumagundong ang katahimikan sa pagitan nila. Mabilis niyang iniling ang ulo at pilit na umiwas sa mga matang tila unti-unting nakakabasa sa kanyang konsensiya.“W-Wala,” sagot niya, kahit nanginginig ang boses. “Wala akong tinatago.”Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso, alam niyang hindi iyon totoo. At habang
Paulit-ulit na inangkin ni Arthur ang kanyang katawan, tila wala itong kapaguran. Bawat paggalaw nito ay paalala ng kanyang kawalan ng laban, hanggang sa marinig ang malakas at sunod-sunod na katok sa pintuan na siyang nagpapatigil sa nagbabagang sandali."Boss, dumating na si Mr. Blackwood," bungad ng tinig mula sa labas.Nanlaki ang kanyang mga mata at parang tumigil ang ikot ng kanyang mundo. Talaga bang dumating si Tyler? Dala ba talaga nito ang pabuya na isang milyong piso?Sa halip na makaramdam ng ginhawa o tuwa, tila may matalim na saksak na pumilit sa kanyang dibdib. Isang matinding kurot ng inggit at sakit. Ganoon pala katindi ang pagmamahal ni Tyler kay Jolie… handa nitong ialay ang buong kayamanan, maging ang sariling buhay, maipagtanggol at mailigtas lang ang babaeng mahal.Habang siya... eto, nag-iisa sa dilim, pinagsamantalahan at nilapastangan ng lalaking ni minsan ay hindi niya hinangad.Kung ako lang ba ang kinidnap at hindi kasama si Jolie, may mag-aabala kaya na tu
Unti-unting gumagapang ang isang hindi mawasak na init sa buong katawan ni Catriona. Ito na ang sandaling kanina pa niya kinakatakutan… ang sandaling unti-unting nanghihina ang kanyang sariling pag-iisip.Dahan-dahang lumapit si Arthur, ang mabigat nitong presensya ay tila lumalamon sa buong silid. Naramdaman niya ang mainit nitong hininga ng dumaiti ang mga labi nito sa kanyang leeg. Tumayo ang lahat ng balahibo niya sa matinding pagkasuklam, pero wala siyang lakas upang lumayo.Ang sigaw ng kanyang isip ang lumaban, subalit iba ang idinidikta ng kanyang katawan. Unti-unti nang sumasakop ang epekto ng gamot sa kanyang sistema, ginagawang taksil ang bawat bahagi ng kanyang sarili."Come on, Catriona... beg me," bulong ni Arthur, mababa at puno ng panunukso. "Beg me to make you mine."Napalunok siya. Tila tuyong-tuyo ang kanyang lalamunan sa isang kakaibang pagkauhaw. Isang matinding pangangailangan ng katawan na hindi kayang patayin ng kahit anong tubig.Wala siyang nagawa habang isa-
Samantala, sa kabilang kwarto…Nang bumukas ang pinto ng silid, wala man lang pagkakataong makalaban si Catriona.Mahigpit siyang hawak ng dalawang lalaki sa magkabilang braso. Halos hindi na niya maramdaman ang kanyang mga kamay dahil sa higpit ng pagkakahawak ng mga ito. Pilit siyang nagpupumiglas, ngunit tila wala siyang laban sa lakas ng dalawang tauhan.“Bitawan n’yo ako!” sigaw niya habang pilit na kumakawala.Pero tila bingi ang mga ito. Sa halip, nang tuluyan silang makapasok sa loob ng silid ay walang habas siyang itinulak ng isa sa mga lalaki.“Ahh!”Malakas siyang bumagsak sa malamig na sahig.Napahawak siya sa kanyang braso nang tumama iyon sa sahig. Kumirot ang kanyang katawan dahil sa pagkakabagsak, ngunit wala man lang pakialam ang dalawang lalaki. Para lang siyang isang walang halaga at walang buhay na bagay na basta na lang itinapon sa loob ng kwartong iyon.At saka niya narinig ang isang mahinang tawa. Dahan-dahan siyang napatingala. Nanlaki ang kanyang mga mata.Nas
Nang marinig niyang ibinaba na ng lalaki ang telepono, agad itong napalingon sa kanila ni Catriona.“Sa loob ng dalawang oras, darating na si Tyler para ibigay ang ransom.”Lihim siyang napahinga nang malalim. Kahit papaano, alam na niyang darating si Tyler. Ngunit kasabay ng bahagyang ginhawang iyon ay ang panibagong pag-aalala.Paano kung may mangyari kay Tyler? Paano kung hindi talaga nila ito pakakawalan kahit dalhin na nito ang pera? At ang isang milyong pound na hinihingi ng mga ito…Napakunot ang noo niya habang mabilis na nagkalkula sa isip. Magkano kaya iyon kapag kinonvert sa peso? Napakalaking halaga noon. Halagang maaaring magpabago ng buhay ng isang tao.Talaga bang gagastos si Tyler ng ganoon kalaking pera para sa kanya? Hindi niya maiwasang mapaisip. Ganito ba talaga niya ako kamahal?Bahagya siyang napayuko. Hindi niya alam kung matutuwa ba siya sa pagmamahal na ipinapakita ni Tyler o mas matatakot dahil maaaring buhay nito ang kapalit.Maya-maya, dahan-dahang lumapit
Napatingala ang lalaki. Agad na lumapit si Lewis at umupo sa bakanteng upuan sa tabi nito.“What are you doing here?” tanong niya.“Hinintay ko lang yung pera na ipinapaasikaso ko sa abogado ko.”“Okay na ba?”Umiling si Tyler. “Hindi pa nga.” Napabuntong-hininga ito. “Nahihirapan siyang buuin agad ang isang milyong pounds nang hindi nalalaman ni Lolo Sebastian. Ayokong mag-alala siya. Pero ang problema…” Sandali itong natigilan. “Konti na lang ang oras natin.”Mahigpit nitong hinawakan ang cellphone. “I’m worried about Jolie and Catriona.”“Magkano pa ang kulang? Ako na ang bahala.”Agad napatingin si Tyler sa kaniya. “Lewis…”“Itatawag ko kay Dad. Hindi mo kailangang solohin ito.”Sandaling nagkatitigan ang dalawa. “Are you sure?”“Of course.” Walang pag-aalinlangan ang sagot ni Lewis. “Jolie is my sister. And Catriona is my cousin. Responsibilidad naming protektahan sila. Hindi mo kailangang sarilinin ang lahat.”Bahagyang napayuko si Tyler.“Thanks, Lewis.”Agad na kinuha ni Lewis
Habang binabaybay niya ang kalsada, ramdam niya ang pagdaloy ng dugo mula sa kanyang dibdib. Sumasakit na ang ulo niya at medyo lumalabo ang paningin, pero pinipilit niyang mag-focus sa daan. Hindi siya pwedeng mawalan ng malay sa gitna ng kalsada, lalo na ngayon na hawak niya ang ebidensyang magpa
Abala siya sa pagtatrabaho nang hindi napansin ang oras. Kinatok siya ni Willow sa opisina niya. "Ma'am Rosabel, hindi ka pa ba uuwi? 6 PM na po." "Huh? Ganoon ba?" Marahil ay wala nang tao sa labas ng opisina. Naawa siya kay Willow, naghihintay ito malamang na makauwi na siya para makauwi na ri
Si Hazel ang nag-order ng kape nila. Hinintay niya na lang ito sa pangdalawahang upuan doon. Ang mga empleyado na napapadaan sa kanila ay pinapansin naman siya pero may kakaibang tingin na hindi niya mawari.“Ma’am Fe, eto na ang kape natin.” Umupo ito sa tabi niya saka nilapag ang kape. May dalawa
"Tandaan mo ang sinabi ko, Gray! Kapag nalaman ko lang na pinabayaan mo si Rosabel sa school niyo, ay ikaw ang mananagot sa akin!" Matigas na paalala nito saka tumayo at naglakad papunta ng pinto.“And one more thing…” Sandaling tumigil ito at humarap sa kanya. “Samahan mo siya sa Baguio this weeke







