004

Juliana

—

“Baby would you get rid of these for me?” bulong ko dahil sa lapit naming dalawa.

For a moment, I thought I saw a crack in his cold and very dark eyes. Kahit ang pagkakahawak niya sa aking buhok ay naramdaman kong lumuwag nang kaunti.

“Please, baby?” dagdag ko pa, at mas lalong inilapit ang sariling katawan sa kanya.

His eyes widened slightly before he dropped me onto the couch like I was a hot potato.

Gusto ko sanang matawa kaso tang ina, muntikan na akong mauntog sa sandalan!

“What did you just say?!” Nagmamadali siyang umatras papalayo sa akin.

I turned to him and struggled to adjust myself into a sitting position. Napadapa kasi ako sa upuan sa biglang pagbagsak ng katawan ko.

Makawala lang talaga ako rito, susuntukin ko ang gagong ‘to!

“Ayaw mong tawagin kita sa pangalan mo, hindi ba?” irap ko sa kanya. “Tanggalin mo na ‘to kasi ang sakit na! I know you’re sick in the head that you want your women in pain, but I’m still your stepsister, you fucker!”

Nanlalaki ang mga mata niya sa akin. He’s probably wondering how I know that information about him.

“Fabro!” sigaw niyang bigla, at hindi maalis ang nawiwindang na tingin sa akin.

Agad na lumantad iyong lalaking nagpaputok ng baril kanina.

“Kalagan na ‘yan at dalhin sa basement!”

Fabro, who I think is the leader of his men and looks like Raegan’s and Cairo’s age too, stood in front of me to get rid of the ropes around me. Kasabay niya si Cairo na mukhang pinigilang makapasok ng mga tauhan kanina.

“Miss Liana!” aniya, ngunit nang nilingon si Raegan, napahinto siya malapit sa may bukana ng main door.

Nang tuluyan akong makawala, tumayo ako para iinat ang parehong kamay at paa.

Raegan stood still, dazed, in the far corner.

“So, you’re Fabro?” tanong ko sa lalaking nakaluhod pa rin sa aking harapan para kunin ang nakakalat na tali sa lapag.

Tumango ito sa akin.

I nodded at him as well, then without any second thoughts, I kicked him in the balls nang paangat na sana siya.

Agad kong kinuha ang baril sa gilid ng kanyang baywang.

Dahil sa inindang sakit, napaluhod siya muli.

Mabilis kong ikinasa ang baril at itinutok sa kanyang noo, tulad ng ginawa niya kanina.

“What the fuck are you doing, Juliana?!” galit na sigaw ni Raegan.

“Miss Liana!” si Cairo na natataranta.

Fabro tried to get up and ambushed me, pero mas idiniin ko ang baril sa kanya kaya agad siyang napaatras at nag-angat ng kamay na para bang sumusuko.

“Drop the fucking gun, Juliana!”

Hindi ko pinansin ang kinakapatid.

“Try pointing that gun at him again,” bahagya kong itinuro gamit ang baba ko ang kinaroroonan ni Cairo, “and I won’t hesitate to shoot this next time. Am I clear?”

Hindi sumagot ang lalaki. His eyes simply bore into me. Para siyang robot na walang emosyon at hindi sasagot kung hindi tatanungin ng may-ari.

“Answer me! O, hindi ka nakakaintindi ng English? Ang sabi ko, maliwanag ba?”

Dahan-dahan itong tumango. I smiled humorlessly before discarding the mags on the ground, at inihagis ang baril sa malayo.

Binalingan ko si Raegan na nakatunganga at madilim na nakatingin sa akin.

He was clearly not happy with what I did, pero pareho lang naman kaming hindi nagpapatawa rito.

“That’s one of the things I learned in the boarding school, Kuya,” malamig na sambit ko, at nauna na bumaba sa basement.

Baka may iba pa akong mabaril sa sala kung mananatili pa ako ro’n nang mas matagal.

Nang makapasok ay agad akong naghubad ng damit. The sleepwear felt a bit sticky against my skin after the six-hour ride.

“Miss Li—” agad na piki at hinto ni Cairo sa pagpasok nang makita akong naka-underwear lang. “Babalik na lang–”

“Asan ang mga gamit ko? I need some clothes. Maliligo ako,” ani ko nang hindi nahihiya.

One thing about boarding school, it breaks you down into pieces and rebuilds you so no one else can break you the same way.

The education is just a front for these things. Dahil maliban sa mga libro, we were also taught a lot of different things there. Kasama na roon ang pagbuo, pagkalas, at pagpapaputok ng baril.

Young women were forced to learn how to navigate a world that favored men. Tinuruan din kami ng self-defense. At kung hindi lang marami iyong tauhan na ipinadala ni Raegan para dakpin ako, I was so sure that I could handle it.

Napanguso ako nang maalala na hindi na ulit nakita iyong lalaking nakagat ko ang kamay. Tanda ko pa rin ang takot sa kanyang mga mata nang dumiin ang mga ngipin ko sa kanya.

Tumalikod si Cairo sa akin. Umamba siyang lalabas ng pintuan pero natigilan. “Uh… ipapasok na ho rito, Miss Liana.”

“Pwede ka bang magpatawag ng doktor mamaya? Or if there’s anyone who’s currently available at this hour?”

It’s only three in the morning. Nasa kabilang isla pa ang pinakamalapit na ospital.

“Bakit po, Miss? May masakit po ba sa inyo? Iyong kamay at paa niyo po ba?” Huminto siyang muli. “Uh… makakatawag naman po raw… ako agad.”

Tumango ako kahit hindi niya nakikita. Hindi ko na rin nilinaw kung para saan.

“Thanks,” simpleng sagot ko at pumasok na sa banyo.

Everything around was just like the way I remembered it. Ito rin kasi ang kwarto ko noon, maging ang tinutuluyan ko kapag bumibisita ako rito dati.

It was the biggest room in the house, but also the darkest, dahil wala itong kahit isang bintana. Dati kasi itong bodega but was just turned into my room because Raegan’s shitty ass doesn’t want me to have a normal room on the second floor or even on the third floor.

My mother agreed, despite Tito Garry’s disapproval. At alam kong gustong paluguran ng aking ina si Raegan sa mga panahong iyon dahil kakalipat lang namin kaya hindi na rin ako nagreklamo.

Back then, all I wanted to do was to make her happy. Dahil kapag masaya siya, saka lang niya ako naaalala.

I stepped into the shower and let the cold water wash everything off me, even all those bitter memories starting to cling to me the moment I arrived in this house.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal sa banyo dahil mayroong kumatok sa pinto habang nagtatapis pa ako.

Raegan’s scowling face was the first thing I saw when I opened the door. Kumunot ang noo ko.

“Ano?” iritado ko agad na sambit.

He can invade my space while I can’t invade his? Typical Raegan. Sana man lang nagbago siya nang kahit kaunti, kaso hindi!

Ganitong-ganito pa rin siya, tulad ng dati.

One of these days, I swear I will give him a heart attack by barging into his room. Pero bago ‘yon, mag-iipon muna ako ng lakas ng loob!

His expression probably reflected mine. O baka mas malala pa ang kanya. Kumunot din kasi ang noo niya at umiwas sa pintuan para makadaan ako.

Lumabas ako ro’n at nakitang may nakahanda na mga damit para sa akin sa ibabaw ng kama.

Hinayaan ko siya manatiling nakatayo roon sa gilid.

“What took you so long?” panimula niya, at puno na agad ng iritasyon. “And why do you need a doctor? Stop being a drama queen, Juliana. Kaunti lang naman ang galos mo. Mang-iistorbo ka pa talaga sa ganitong oras.”

My brow arched at him. “It’s not for me, dipshit. It’s for one of your goons. Nakagat ko ang isa sa kanila, kaya patingnan mo.”

Kinuha ko ang damit bago muling pumasok sa loob ng banyo, saka siya pinagbagsakan ng pinto.

I swear, one of these days!