005

Juliana

—

Agad akong nakatulog pagkatapos kong magbihis. Wala na si Raegan sa loob ng kwarto nang lumabas akong muli. Kahit si Cairo, hindi na rin bumalik, kaya nagpasya na rin akong magpahinga.

It was already eleven in the morning when I woke up.

Kung hindi lang kumakalam ang sikmura ko, hindi pa sana ako babangon.

I still couldn't believe that this is my reality now. For nine years, nasanay akong magising sa maingay na alarm sa boarding school. The strict rules there became my normal, though it became my home when I was sent away from this house.

Tapos ngayon, andito na ako ulit. Hindi pa rin iyon gaanong nag si-sink in sa akin. It's as if I am in another world and not the real one.

It only took one day for my whole world to turn upside down.

Huminga ako nang malalim saka tumayo mula sa kama.

My suitcases and other things were neatly stacked in the farthest corner near my walk-in closet. Hindi ko alam kung aayusin ko na ba ang mga 'yon. I refuse to accept that this is my life now. Kung may paraan para makaalis ulit sa lugar na ’to, gagawin ko.

But for now, I'll play along with my mother's tricks until the burial, at hangga't hindi ko pa alam ang buong detalye ng mga nangyari. Lalo na kung ano rin ba ang nakasaad sa will ni Tito Garry para sa kanyang sariling anak.

Inilibot ko ang tingin sa buong silid.

Yup. Nothing has really changed in this room. Kung paano ko ito iniwan noon, gano'n pa rin ang ayos nito, ultimo ang mga kurtina at bedsheet.

Then I saw the familiar tray of food on the bedside table. At kahit kagigising ko pa lang, nagsisimula na namang kumulo ang dugo ko sa lalaking iyon. He's really serious about keeping me here like a goddamn prisoner?

"Kung suntukin ko na kaya? Makaganti man lang sana," bulong ko sa sarili.

Hinayaan ko na muna sa lamesa ang pagkain.

Naghilamos muna ako at nag-toothbrush. Hindi na ako nag-abala pang magpalit ng damit. I'm still wearing a simple white pullover and a silky shorts in black color, iyong inihanda siguro ni Cairo para sa akin kaninang madaling araw.

Hawak ang tray ng pagkain, umakyat ako palabas ng basement.

Pag-akyat ko, saka lang tumama sa aking balat ang natural na sikat ng araw. Ang malalaking bintana sa paligid ang nagbibigay ng liwanag sa loob ng mansyon tuwing umaga, kaya hindi na kailangan ng kahit ano pang ilaw sa ganitong oras.

Kumunot ang noo ko nang mapansing walang tao. There were no maids, not even Raegan's men, in sight.

Hmm... buti na lang. I’ll enjoy the peace and quiet for now.

The people serving the Monteverde family live in another house. May kalayuan lang ng ilang milya mula rito, pero nasa iisang isla pa rin.

Malaki iyon at mistulang parang mansyon, since it can house more than 50 people. Doon sila tumutuloy kapag on duty, at iyon na rin ang nagsisilbing quarters nila. Everything they need is provided there. Saka lang sila nakakalabas ng isla kapag day off.

I don't know that much about Tito Garry's businesses, but their family has always been private and discreet. Iyon ang dahilan kung bakit narito sa kawalan ang kanilang bahay.

Naaalala kong naitanong iyon dati, isang beses sa aking ina, noong musmos pa lang.

And what she said made me stop poking further.

"Keep your mouth shut, Liana. Questions like that only bring danger," aniya.

The whole island is covered with surveillance cameras and everything to make sure this is a safe place for the Monteverdes. Pero para sa akin, kung hindi ka nila kadugo, this place is nothing but dangerous.

Kaya wala rin talaga akong balak na manatili sa lugar na 'to.

Inilapag ko ang tray sa ibabaw ng mahabang dining table at umupo sa pinakadulong parte, saka nagsimulang kumain.

I was in the middle of eating when I remembered that I don't have a phone. Sa lakas ng pagkabato ko kahapon, hindi na 'yon bumukas pang muli. And I need to get one as soon as possible, para ma-contact ko si Cairo anytime. He's the only one I can fully trust in this place.

Speaking of him, nasaan na kaya 'yon?

"What are you doing here?" asik ng pamilyar na boses.

Here we go again. Tulog lang ata ang pahinga ko sa masamang ugali na 'to.

"I told you to only stay in your room! You're not allowed to go out hangga't hindi ko sinasabi!"

Hindi ako nag-angat ng tingin sa kanya nang sumagot. "I'll die early if hindi ako masisinagan ng araw. Besides, stop treating me the way my mother did. Have some originality."

"Don't you dare insult me by comparing me to that bitch!" ani Raegan na lagi na lang talagang iritado tuwing nakikita ako. O, normal na talaga sa kanya 'yan kasi masama naman ang ugali niya.

"Yeah, right." Tuloy lang ako sa pagkain. "I won't go anywhere near upstairs. Kaya hayaan mo na 'ko dito." Sa sususunod ko na lang gagawin 'yon kapag ininis mo 'ko. Gusto ko sanang idagdag, pero mas pinili kong manahimik, dahil baka lalo siyang manggalaiti.

Knowing his temper, baka talaga tuluyuan ako nitong ipatapon sa dagat.

Hindi siya sumagot kaya binalingan ko na siya.

Iba na ang suot niya ngayon. He's wearing a plain black shirt na hapit sa kanyang katawan base sa pagbakat ng kanyang hubog sa tela. His muscles are protruding under the short sleeves.

Ang kanyang pang-ibaba naman ay isang gray sweatpants na nakalaylay sa kanya nang kaunti kaya may nakikitang balat sa may bewang. There's a visible v-line in his exposed skin leading down to his... napailing ako at inangat ang tingin sa kanyang mukha.

Saka ko lang napansin ang basa niyang buhok na nakakalat sa kanyang noo dahil hindi iyon nakaayos tulad kaninang madaling araw.

He looked... kumunot ang noo ko para sa sarili.

What the fuck am I doing? Am I checking him out?!

Kahit gaano pa kagwapo ang isang 'yan, kung mala-demonyo naman ang ugali, wala rin!

Huwag mong sabihin na wala pa akong isang araw sa bahay na 'to, nawawala na agad ang ulirat ko?

I cleared my throat, and hoped that he didn't catch me staring at his face.

Pero mukhang hindi rin naman niya napansin, because by the looks of it, para siyang balisa sa ibang kadahilanan.

He looked troubled for a minute or so, kaso agad din namang nawala nang mapansin niyang nakatitig na ako sa kanya.

His eyebrows furrowed. "Fine. I’ll allow you to stay here on the first floor. But you are not allowed to be here if I’m here too, and you will never, ever speak to me."

Umismid ako sa kanya. "Paano kung ako ang nauna rito? Dapat ikaw ang umalis. Kung ikaw naman ang mauna, gano'n din ang gagawin ko. At saka, ikaw ang unang kumausap sa akin ngayon ah."

"And who do you think you are to make rules here?" Nagsisimula na namang tumaas ang boses niya. "Pinagbigyan ka na nga sa gusto mong mangyari!"

Pinigilan kong mapairap. Para namang ang laki ng isinakripisyo niya. Samantalang sala, kitchen, at dining lang naman ang mayroon dito sa unang palapag!

"I'm just saying, so we can coexist in harmony, Kuya."

He scoffed, like that was impossible.

"We will set more rules that you need to obey. If not, then you can keep living like a goddamn prisoner in your basement."

Iyon ang mga huling salita niya bago ako iwan roon.

Hindi ko na siya sineryoso. Alam ko namang ang tinutukoy niya ay iyong pagpunta ko roon sa itaas. I don't know what he's hiding up there, pero wala naman akong pakialam, basta hayaan niya lang akong mamuhay nang normal!

Kaso nang kinahapunan, dumating ang kanyang mga tauhan.

I was in the living room at nagtitingin ng maaaring pwedeng panoorin, nang lumapit iyong Fabro sa akin at may inilapag na papel sa coffee table sa may harapan ko.

Kumunot ang noo ko. Hindi siya nagsalita at nanatili lang nakatayo sa may gilid. Two other men were also standing a bit farther away.

Nakita ko na ang isa roon ay iyong nakagat ko dahil may benda na ang kanyang kamay. I smiled inwardly. Buti naman at nagamot na siya.

Binalingan ko ulit si Fabro bago ko iniangat ang papel na inilapag niya.

Humalakhak ako nang makita ang laman no'n. "Ano 'to? Ang sampung utos ni Raegan?"

The bastard really has some loose screws in his head.

Pu-puwede naman kaming tumira rito sa iisang bahay nang walang problema at pakialamanan, dahil sa totoo lang, hindi ko rin naman gustong makipaghalubilo sa kanya.

But he's the one who has access to all finances right now. Kaya dapat pag-usapan man lang namin 'yon nang maayos, pero hindi, ito pa talaga ang inuuna niya!

Kumunot ang noo ni Fabro sa akin at itinuro ang pinakauna sa listahan.

1. Never ever call me by my name.

Ngumisi ako sa lalaki. "Okay lang 'yan, tayo-tayo lang naman ang nandito. Hindi naman malalaman ni Raegan."

May tinuro ulit si Fabro at nakita kong iyong pangalawa naman.

2. You’re not allowed to say or mention my name, even when I’m not around.

Nalaglag ang panga ko. What the fuck?

Dahan-dahan kong nilingon si Fabro na nakatayo sa gilid. For a second, I thought I saw a smile on him. Pero nang mapakurap, hindi ko sigurado kung tama ba ang nakita ko o ano.