005

Juliana

—

Agad akong nakatulog pagkatapos kong magbihis.

Wala na si Raegan sa loob ng kwarto nang lumabas akong muli kaninang madaling araw. Kahit si Cairo, hindi na rin bumalik, kaya nagpasya na rin akong magpahinga.

It was already eleven in the morning when I woke up.

Kung hindi lang kumakalam ang sikmura ko, hindi pa sana ako babangon.

I still couldn’t believe that this is my reality now.

For nine years, nasanay akong magising sa maingay na alarm ng boarding school. The strict rules there became my normal routine, though it became my home too when I was sent away from this house.

Tapos ngayon, andito na ako ulit. Hindi pa rin iyon gaanong nag-si-sink in sa akin.

It’s as if I am in another world and not the real one. Parang panaginip.

Though a big part of me felt wronged because it only took one day for my whole world to turn upside down.

Huminga ako nang malalim, saka tumayo mula sa kama.

My suitcases and other things were neatly stacked in the farthest corner near my walk-in closet. Hindi ko alam kung aayusin ko na ba ang mga ‘yon. I still refuse to accept that this is my life now.

Kung may paraan lang sana para makaalis ulit sa lugar na ‘to, gagawin ko.

But for now, I’ll play along with my mother’s tricks. Maybe just until the burial, at hangga’t hindi ko pa alam ang buong detalye ng mga nangyari. I need to know what’s on Tito Garry’s will, especially the one for his only son.

Inilibot ko ang tingin sa buong silid.

Huh. Nothing really changed in this room.

Kung paano ito iniwan noon, gano’n pa rin ang ayos ng bawat gamit, ultimo ang estilo nito. Even the curtains and the bedsheet.

Then my eyes caught the familiar tray of food on the bedside table. At kahit kagigising ko pa lang, nagsisimula na namang kumulo ang dugo ko sa lalaking iyon.

He’s really serious about keeping me in here like a goddamn prisoner? Damn him! Pati siya ay hindi rin nagbago!

“Kung suntukin ko na lang kaya? Makaganti man lang sana…” bulong ko sa sarili.

Inirapan ko ang tray, tila ba iyon ang kinakapatid, at hinayaan na muna iyon sa isang tabi.

Napagdesisyonan kong maghilamos muna at toothbrush dahil kaliligo ko pa lang naman nang madaling araw. Hindi na rin ako nag-abala pang magpalit ng damit. I’m still wearing a simple white pullover and silky shorts in black color. Iyong damit na hinanda siguro ni Cairo para sa akin kanina nang manghingi ako ng damit sa kanya.

Hawak ang tray ng pagkain, umakyat na ako palabas ng basement.

Pag-akyat ko, saka lang tumama sa aking balat ang natural na sikat ng araw. Ang malalaking bintana sa paligid ang nagbibigay ng liwanag sa loob ng mansyon tuwing umaga, kaya hindi na kailangan pa ng kahit anong ilaw sa ganitong oras.

Kumunot ang noo ko nang mapansing walang tao sa paligid.

There were no maids, not even Raegan’s men, in sight.

Hmm… buti na lang din. I’ll have time to enjoy the peace and quiet for now.

The people serving the Monteverde family live in another house. May kalayuan lang ng ilang milya mula rito, ngunit nasa iisang isla pa rin.

Malaki iyon at mistulang para na ring mansyon, since it can house more than fifty people. Doon sila tumutuloy kapag on duty, at iyon na rin ang nagsisilbing quarters area nila. Everything they need is already provided there, kaya naman saka lang sila nakakalabas ng isla kapag day off nila.

I didn’t know that much about Tito Garry’s businesses, but their family has always been private and discreet regarding these matters. Iyon din ang dahilan kung bakit narito sa kawalan ang kanilang bahay.

Naaalala kong naitanong iyon dati, isang beses sa aking ina, noong musmos pa lang.

And what she answered made me stop asking questions ever since.

“Keep your mouth shut, Liana. Questions like that will only bring danger to us,” aniya.

The whole island is covered with surveillance cameras and everything to make sure this is a safe place for the family living here. Pero para sa akin, kung hindi ka Monteverde, kung hindi ka nila kadugo, delikado ang lugar na ito para sa iyo.

That’s why I have no plans on staying here.

Inilapag ko ang tray sa ibabaw ng mahabang dining table at umupo sa pinakadulong parte, saka nagsimulang kumain.

I was in the middle of eating when I remembered that I don’t have a phone.

Sa lakas ng pagkakabato ko no’n kahapon, hindi na iyon bumukas pang muli. I need to get one as soon as possible, para na rin may paraan ako para ma-contact si Cairo anytime.

He’s the only one I can fully trust in this place.

But speaking of him, nasaan na kaya ‘yon?

“What are you doing here?” Sa tono at pag-aasik pa lang ng boses, alam ko na agad kung sino iyon kahit hindi ko na lingunin.

“I told you to only stay in your room! You’re not fucking allowed to go out there hangga’t hindi ko sinasabi!”

Here we go again. Tulog lang ata ang pahinga ko sa masamang ugali na ‘to.

Hindi na ako nag-abala pang mag-angat ng tingin sa kanya para sumagot.

“I’ll die early kung hindi ako masisinagan ng araw,” patuloy ako sa pagsubo at nguya ng pagkain. “Besides, can you stop treating me the way my mother did? Have some originality please…”

“Don’t you dare insult me by comparing me to that bitch!” ani Raegan na laging iritado pagdating sa akin. O baka normal na talaga sa kanya ang ganyan kasi masama naman ang ugali niya.

“Yeah, right.” I only paid attention to my food, giving it all my focus. “I won’t go anywhere near upstairs. Kaya hayaan mo na ako rito.” Sa susunod ko na lang gagawin iyon kapag ininis mo pa ‘ko. Gusto ko sanang idagdag, ngunit mas pinili ko na lang na manahimik dahil baka lalo siyang manggalaiti.

Hindi siya sumagot pagkaraan ng ilang segundo kaya binalingan ko na siya.

Iba na ang suot niya ngayon.

He’s wearing a plain black shirt na hapit sa kanyang katawan base sa pagbakat ng kanyang hubog sa tela. His muscles are protruding under the short sleeves.

Ang kanyang pang-ibaba naman ay isang gray sweatpants na nakalaylay sa kanya nang kaunti kaya may nakikitang balat sa bandang baywang. There’s a visible v-line in his exposed skin leading down to his… agad akong napailing at iniangat ang tingin sa kanyang mukha.

Saka ko lang napansin ang basa niyang buhok na nakakalat sa kanyang noo dahil hindi iyon nakaayos nang pormal katulad kaninang madaling araw.

He looked… kumunot ang noo ko para sa sarili.

What the fuck? Am I checking him out?!

Naku! Kahit gaano pa kagwapo ang isang ‘yan, kung mala-demonyo naman ang ugali, wala rin!

Huwag mong sabihin na wala pa akong isang araw sa pamamahay na ‘to, nawawala na agad ang ulirat ko? Ibig sabihin niyan, kailangan ko talagang umalis dito!

I cleared my throat, and hoped for the love of heavens that he didn’t catch me ogling at his face and body.

Ngunit nang titigan ko siyang mabuti, saka ko lang napagtanto na hindi nga niya napansin dahil siya rin ay mukhang balisa sa ibang kadahilanan.

He looked troubled for a minute or so, kaso agad din namang nawala iyon nang mapansin niya na nakatitig ako sa kanya.

His eyebrows immediately furrowed.

“Fine. I will allow you to stay here on the first floor. But you are not allowed here if I’m here too. You will never, ever speak to me also.”

Umismid ako sa kanya. See? Gwapo at maganda ang katawan pero masama ang ugali! Kaya pangit pa rin ‘yan!

“Paano kung ako ang nauna rito?” tanong ko. “Eh ‘di dapat, ikaw ang umalis. Gano’n din kapag ikaw ang nauna, aalis ako rito. At saka, ikaw ang unang kumausap sa akin ngayon ha.”

His face contorted, kahit noong hindi ko pa natatapos ang sinasabi ko.

“Who do you think you are to make rules here?” Nagsisimula na ring tumaas ang boses niya. “Pinagbigyan ka na nga sa gusto mong mangyari, hihirit ka pa?”

Pinigilan kong mapairap. Kung makapagsalita, para namang sobrang laki ng isinakripisyo niya. Samantalang sala, kitchen, at dining lang naman ang mayroon dito sa unang palapag!

“I’m just suggesting, so we can co-exist in harmony, Kuya,” pilit na ngiti ko sa kanya.

He scoffed, like that was impossible.

“We will set some more rules that you need to obey. For now, that will do. At kung hindi ka susunod, then I can make the basement as your prison.”

Iyon ang mga huling salita niya bago ako iniwan roon.

Hindi ko na siya sineryoso. Alam ko naman kasi ang tinutukoy niya. Ayaw na ayaw kasi nito na pupunta ako sa itaas.

I don’t know what he’s hiding up there, pero wala naman akong pakialam, basta ba ay hayaan niya lang akong mamuhay nang normal!

Ngunit nang kinahapunan, dumating ang kanyang mga tauhan.

I was in the living room, watching some cartoons, nang lumapit iyong Fabro sa akin at may inilapag itong papel sa coffee table sa aking harapan.

I arched my brow.

Hindi siya nagsalita at nanatili lang nakatayo sa gilid ng sofa. Two other men were also standing but a bit farther away from where we were.

Nakita ko na ang isa roon ay iyong nakagat ko dahil sa bendang nakapulupot sa kamay nito.

I smiled inwardly. Buti naman at nagamot siya.

Binalingan ko ulit si Fabro bago ko iniangat ang papel na inilapag niya.

Agad akong humalakhak nang makita ang laman no’n.

“Ano ‘to? Ang sampung utos ni Raegan?”

The bastard really has some, if not all, loose screws in his head!

Pwede naman kaming tumira rito sa iisang bahay nang walang problema at pakialamanan, dahil sa totoo lang, hindi ko rin naman gustong makipaghalubilo sa kanya maliban na lang kung kailangan.

He’s the one who has access to all of the finances right now, given that he was named as my legal guardian. Kaya kahit sa ayaw at sa ayaw ko, kailangan kong makisama sa kanya pansamantala habang hindi pa ako nakakahanap ng paraan para makaalis dito.

At imbes na pag-usapan namin ang magiging set up namin, kung paano ang mga gastusin o usaping tungkol sa pera, ito pa talaga ang inuuna niya!

Kumunot ang noo ni Fabro sa akin at itinuro ang pinakauna sa listahan.

1. Never ever call me by my name.

Ngumisi ako sa kanya. “Okay lang ‘yan. Tayo-tayo lang naman ang nandito. Hindi naman malalaman ni Raegan,” ulit ko pa at humalakhak kaunti.

May tinuro ulit si Fabro. At nang sundan ko ang kanyang daliri, nakita kong iyong pangalawa naman.

2. You’re not allowed to say or mention my name, even when I’m not around.

Nalaglag ang panga ko. What the fuck?

Dahan-dahan kong nilingon si Fabro.

And for a second, I thought I saw a small smile on him. Ngunit nang mapakurap ako, hindi ko sigurado kung tama ba ang nakita ko o ano. Pero sigurado ako na baliw talaga ang amo niya!