LOGINDEVI POV “Devi..” wika ni Winston. May gusto siyang sabihin pero, hindi niya itinuloy. Kaya naman, muli akong nagsalita. "Masaya na ako sa hospital kung saan ako nagtatrabaho ngayon." seryosong bigkas ko. Nagkatinginan sina Winston at Febe. Halata sa mga mata nila ang pagtutol sa mga sinasabi ko. Hindi ko naman mapigilan ang mapabuntong hininga Kahit nagkaroon kami noon ng hindi pagkakaunawaan ng may-ari ng ospital kung saan ako ngayun nagtatrabaho, nanatili pa rin akong masaya roon. Dahil doon ko binuo ang sarili ko at higit sa lahat, doon ko natagpuan ang mga taong tumanggap sa akin nang walang pag-aalinlangan. "Ate," muling wika ni Febe, "mas kailangan ka ng lugar natin. Sigurado akong magiging masaya ang mga tao rito kapag nalaman nilang may isang doktor na nagmula sa bayan na ito at---" "Febe, please." Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Mabilis kong pinutol ang sasabihin niya. "Pwede bang huwag ninyo muna akong pilitin sa gusto ninyo?" muli kong wika. Agad siyan
DEVI POV "Kumusta ka na? Ano ba ang nangyayari sa iyo? Bakit ngayon ka lang umuwi?" Halos manginig ang boses ni Mommy habang sinasabi iyon. Hindi niya na napigilan ang pag-agos ng mga luha sa kanyang mga mata. Para siyang isang taong matagal na naghintay at ngayon lamang muling nabigyan ng pagkakataong makita ang isang mahalagang bahagi ng kanyang buhay. Hindi ko naman mapigilan ang sarili ko na titigan siya. Labimpitong taon. Labimpitong taon na ang lumipas mula nang iwan ko ang lugar na ito. Labimpitong taon ng pananahimik, paglayo, at pagtakbo mula sa mga alaalang pilit akong hinahabol. At ngayon, kaharap ko na naman siya, sila…kasama si Winston na kahit kailan, hindi ko man lang naalala na naging mabait siya sa akin. Tumanda si Mommy nang kaunti. May ilang guhit na ng panahon sa kanyang mukha, ngunit hindi iyon nakabawas sa kanyang kagandahan. Sa katunayan, mas lalo pa siyang naging elegante. Nagmistula na siyang isang tunay na aristokrata. Siguro dahil ilang ulit
DEVI POV KASALUKUYAN "We're here." Pasimple kong pinunasan ang luha sa gilid ng aking mga mata nang marinig ko ang tinig ni Winston. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga iyon. Marahil ay dahil sa mga alaalang muling bumalik sa isip ko habang nasa biyahe kami. Mga alaalang pilit kong ibinaon sa limot. Mga alaalang nag-iwan ng sugat na kahit lumipas na ang ilang taon ay hindi pa rin tuluyang naghihilom. Napabuntong-hininga ako bago dahan-dahang tumingin sa bintana. At doon ko muling nasilayan ang bahay. Ang malaking mansyon na minsan nang naging bahagi ng buhay ko. Nanatili pa rin ang engrandeng anyo nito. Ang malawak na bakuran, ang matataas na bakal na gate, at ang magagarang ilaw na nakapaligid sa buong mansyon. Para bang walang nagbago. Ngunit ako... ako ang nagbago. Hindi ko maiwasang maalala ang panahong huling umuwi ako dito. Mahina pa noon ang katawan ko matapos ang mahabang pananatili sa ospital. Ngunit hindi rin naman ako nagtagal dito. Sa sandalin
DEVI POV NAGISING ako na nasa loob na ako ng kwarto ng hospital. Mag-isa at ramdam ang sakit sa buo kong katawan. May benda din ako sa aking ulo at nang may pumasok na nurse at nakita niyang gising na ako, mabilis siyang lumapit sa akin "Nasaan ako?" nanghihina kong tanong "Miss Devi, nandito po kayo sa hospital. Bugbog sarado po kayo at halos dalawang araw po kayong walang malay." sagot niya sa akin Ilang saglit lang, muli kong naalala ang kung ano ang nangyari sa akin. Ang pambububog nila Racehll at Elma kasama ang iba pa...si Winston na walang ibang ginawa kundi ang manood lang Hindi ko na naman mapigilan ang maluha. At pagkatapos noon, ibinaling ko ang tingin ko sa nurse. "Si Mommy, nasaan ang Mommy ko?" naluluha kong tanong "Ahmm, opo..tatawagan ko po siya para ibalita sa kanya na gising na po kayo." sagot niya naman sa akin Hindi ko naman mapigilana ng mapakunot noo. Noon kasi, kahit isang munting sinat lang, hindi ako iniiwan ni Mommy. Pero ngayun, bakit wala
DEVI POV "MASAKIT ang likod ko..." naluluha kong wika habang pilit na bumabangon mula sa pagkakaupo sa sahig. Ngunit sa halip na makakuha ng kahit kaunting simpatya, isang malakas na tawanan ang umalingawngaw sa buong paligid. "Narinig n'yo ba siya?" pangungutya ni Elma habang nakahawak sa tiyan sa kakatawa. "Masakit daw ang likod!" "Anong masakit ang likod? Para iyan lang, mag-iinarte ka na kaagad? Tumayo ka diyan at umpisahan mo ang trabaho mo. Dapat pagsilbihan mo kami para naman hindi masayang ang perang ginagastos sa iyo ng tiyuhin ko!" mataray na wika ni Rachell. Nagdilim ang mukha niya sa galit. Mabilis siyang lumapit at walang pag-aatubiling sinunggaban ang buhok ko. "Aray!" napasigaw ako dahil sa sakit. Mariin niya akong hinila patayo na para bang isa lamang akong basahang nakakalat sa sahig. Ramdam ko ang hapdi sa aking anit. Pakiramdam ko'y isa-isang nabubunot ang mga hibla ng buhok ko. "Tumayo ka at pagsilbihan kaming lahat!” galit niyang sigaw. Ngunit
DEVI POV AT HINDI nga ako nagkamali. Dahil kinabukasan, pagpasok ko ng School, biglang nagbago ang lahat sa akin Ang dati kong mga kaibigan na malapit sa akin ay bigla nalang lumayo. Na para bang may nakakahawa akong sakit Kabilaan din ang mga gossip tungkol sa akin at sa Mommy ko. Na kesyo, pumatol daw si Mommy kay Vicente Imperial para makaraos sa kahirapan At bilang anak, masakit sa akin iyun. Kung hindi lang ako graduating ng Senior High School, baka ayaw ko nang pumasok ng School eh. Isang buwan na lang at graduation na namin at hanga't maaari, ayaw kong sayangin iyun. Kaunting tiis na lang at kapag college na ako, hihiling ako kay Mommy na kung pwede sa Manila na lang ako mag-aaral Iyun lang kasi ang alam kong paraan para makalayo ako sa lugar na ito eh. Hindi ko kaya ang kabi-kabilaang tsismis. At dumating pa sa punto minsan na nabu-bully ako "Devi...hi...sa wakas, natiyempuhan din kita!! isang araw, nagulat na lang ako nang bigla na lang akong in- approach ng
VENUS POVHindi ko mapigilan ang mapaiyak nang sapilitan na wasakin ni Darren ang pagkababae ko. Napakawalang hiya….talagang itinuloy nito ang nais nito. Talagang walang pag-alinlangan ako nitong inangkin sa kabila ng paulit-ulit kong pagmamakaawa dito“NO! Darren, tama na. Masakit na.” nakikiusap
VENUS POV “Parang hindi mo naman ako kilala. Huwag kang mag-aalala, kahit na isang taon ka pang mawala sa trabaho mo, hindi sila mangangahas na tangalin ka.” Putol ni Darren sa sasabihin ko at walang sabi-sabing basta na lang itong bumaba ng kotse. Ayaw ko pa nga sanang bumaba dahil hindi talag
VENUS POV “Suss, dahan-dahan lang. Baka, mamaya, ma-inlove ka na sa akin niyan ha?” pabiro ko ding sagot. Napansin kong kaagad din naman itong napaseryoso habang nakatitig s akin. “ahmm, Venus, paano kung sabihin ko sa iyo ngayun na gusto kitang ligawan, papayag ka ba?” seryosong tanong nito.
VENUS POV KINAUMAGAHAN NAGISING ako na masakit ang buo kong katawan. Hirap akong bumangon para sana pumunta ng banyo at gawin ang morning routine ko. Hindi ko alam kung anong oras kaming nakatulog dalawa n Darren kagabi. Basta ang alam ko basta na lang akong nakatulog na nakapatong pa rin ito







