LOGINDEVI POV "Magandang hapon po." Mahinahon kong bati sa mag-asawang nakaupo sa mahabang mesa ng hapag-kainan. Pareho silang sabay na napatingin sa akin. Si Don Amador ay tahimik lamang na humihigop ng kape habang nakababa ang salamin sa dulo ng kanyang ilong. Samantalang si Donya Celestina naman ay may bahagyang ngiti sa labi, ngunit hindi ko mabasa kung ano talaga ang nasa likod niyon. Sa totoo lang, gusto ko na lang na huwag na munang pumasok dito sa dining area. Gusto ko na lang magdahilan na hindi pa naman ako nagugutom. Kung maaari nga lang ay lumabas na lang ako dito sa villa at magkunwaring mas interesado akong mamasyal na lang muna kaysa kumain. Hangat maaari, ayaw ko kasi muna silang makaharap. Ayaw ko din silang makipagkuwentuhan. Hindi dahil natatakot ako sa kanila kundi dahil hangang ngayun, hindi pa rin palagay ang loob ko sa kanila. "Magandang hapon din sa'yo, iha," nakangiting tugon ni Donya Celestina. "Halika. Maupo ka na rito at sabay na tayong kumain." Si
DEVI POV MABUTI na lang talaga at hindi na kami nagtagal pa sa loob ng palengke. Nang mas lalo pang dumami ang mga tao, wala nang nagawa si Winston kundi ang sundin ang payo ng mga security niya na bumalik na ng sasakyan. At mabuti na lang din at nakinig siya kung hindi, baka mas nauna na akong nagwalk-out Hindi dahil sa nag-iinarte ako kundi, hindi lang talaga ako sanay na maraming mga taong kumukuha ng larawan sa amin At bago kami umarangakada paalis, inuutos na lang ni Winston sa isa sa mga bodyguards niya kung ano pa ang mga dapat bilihin "Ayaw ko nang dumaan sa kahit saan, Winston ha!!. Antok na antok na talaga ako at uuwi na tayo.'" naiinis ko pa ngang wika sa kanya "Okay, uuwi na tayo." sagot din naman niya sa akin. Hindi na ako umimik pa dahil gusto kong ipakita sa kanya na naiinis talaga ako sa kanya dahil sa mga pinanggagawa niya Pero, mahirap pala kapag sobrang tahimik na din ng buong paligid. Dahil sa matinding antok, hIndi ko kasi namalayan na nakatulog pala a
DEVI POV "ANO ITO? SAAN ITO?" kunot noong tanong ko kay Winston. Hindi ko alam kung nananadya ba talaga siya pero parang ganoon na nga. Tuluyan nang lumiwanag ang buong paligid at kung hindi pa ako tumingin sa labas ng bintana ng sasakyan, hindi ko malalaman na nandito pala kami sa isang palengke? Matao sa labas, may mga nakikita din akong mga vendors na abala sa pagtitinda ng kani-kanilang mga produkto sa bungad pa lang At ang hindi ko maintindihan ay kung ano ang rason nitong si Winston at kung bakit nandito kami ngayun sa isang lugar na maraming tao "Ano na naman ito?" naguguluhan kong muling tanong sa kanya "Hey, relax...ako ang bahala." sagot din naman niya kaagad sa akin Mariin kong naipikit ang aking mga mata dahil sa inis. Imagine, buong gabing walang tulog tapos dadalhin niya ako sa palengke? Para saan? "Winston, hindi nakakatuwa." yamot kong wika "I know....pero, utos ito ng Mommy natin." nakangiting sagot niya "Ano? At paano na naman nadamay ang Nanay ko
DEVI POV "Bakit ka nakasimangot?" puno ng panundyo sa boses nitong si Winston habang nandito na kami sa loob ng kotse niya Oo, nakakain naman kami kanina sa loob ng coffee shop, nainom ko din ang hot chocolate na inorder niya, nakain ko din ang ilang slice ng pizza na inorder niya din para sa kanya. Pero, masama pa rin ang loob ko lalo na at bigla na lang dumami ang mga nagpapicture kanina at hindi ko alam kung bakit sa lahat ng oras na pagkuha ng larawan, walang ibang ginawa itong si Winston kundi ang akbayan ako. "Saan mo pa gustong kumain?" muling tanong niya sa akin. Na para bang hindi niya gets na naiinis na ako. Ang dami niyang mga pasakalye at imbes na sundin niya ang nais ko na umuwi na kami, nandito pa rin kami sa parking area ng coffee shop "Winston, halos alas sinko na ang umaga. Palagay mo ba may mapapasyalan pa ng ganitong oras ng umaga?" seryosong tanong ko sa kanya Hindi ko alam kung ano ba talaga ang tumatakbo sa isipan niya at kung bakit siya ganito.
DEVI POV"Mas okay nang late kaysa hindi kumain." Sagot din naman niya sa akin. Hindi ko na naman mapigilan ang mapabuntong hininga. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko ngayun.Trenta’y otso na siya pero bakit ganito siya kung umasta? Talo niya pa ang mga batang nging pasyente ko?“Halika ka na, samahan mo na akong kumain. Sige ka, kung hindi mo ako sasamahan, hindi na lang ako kakain.” Nakangisi niyang muling wika. Awtomatiko na napataas ang kilay ko sa sinabi niya."Nangongonsensya ka ba?" yamot kong wika sabay halukipkip."Konti." Natatawa niyang sagot. Hindi ko mapigilan ang mapairap." Ang kapal mo !!! Idinamay mo pa ako sa kalokohan mo!” naiinis kong sagot sa kanya. “Alam ko kaya, sorry na. So, paano ba iyan, pasok na tayo sa loob?” at habang sinasabi niya ang salitang iyun, nakita kong ngingiti-ngiti pa ang loko.Wala na akong nagawa pa kundi ang tumango na lang. Nauna siyang bumaba ng sasakyan, tsaka agad na umikot sa kabilang bahagi upang pagbuksan ako ng pinto."Ma'
DEVI POV "WINSTON, ano ba? Sinabi ko nang umuwi na tayo. Saan pa ba tayo pupunta?" hindi ko na napigilang sita sa kanya habang nakakunot ang noo. Kanina pa kami umaandar, pero imbes na tahakin ang daang pauwi, napansin kong palayo nang palayo ang direksiyong tinatahak niya. Napalingon ako sa labas ng bintana. Pamilyar ang ilang gusali, pero malinaw na hindi ito ang rutang dinaanan namin kanina. Hindi ko na naman mapigilan ang mapabuntong hininga para mabawasan man lang ng kahit na kaunti ang inis na unti-unti na namang nangingibabaw sa puso ko Anong oras na at nandito pa rin kami sa gitna ng kalsda. At itong si Winston, kahit na kakagaling lang sa biyahe, wala yatang balak na umuwi ng bahay para magpahinga? Kakaiba din eh at hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa isipan niya at kung bakit siya ganito. Tsaka, ano na naman kaya ang plano niya? Minsan talaga, gusto ko nang pagdudahan si Winston. Hindi ko alam kung sadya ba siyang mahilig mang-inis o talagang likas lang sa
JANNA “See you tomorrow, your highness!” nakangiting wika sa kanya ni Doc Gabby. Inihatid siya nito sa mismong loob ng unit niya dahil hindi niya kayang bitbitin ang mga gamit na ibinili nito sa kanya. Wala silang nabili na regalo para sa triplets at gusto yatang panindigan ni Gabby na tseke na la
JANNA “Gabby, kung sakali bang tangapin kita sa buhay ko, magiging masaya ka ba?” naluluha niyang tanong kay Gabby. Alam niya sa sarili niyang masyado pang maaga para muling pumasok sa isang seryosong relasyon pero kailangan niyang gawin ito para sa sarili niya. At least, kapag alam niyang nasa t
JANNA "Mahal man kita or hindi, mahalaga pa ba iyan sa ngayun Darren? Kung ano man ang namagitan sa ating dalawa noon, kinalimutan ko na iyun. Tangap ko nang hindi ka para sa akin kaya naman sana tigilan mo na ako.” Seryosong sagot ni Janna kay Darren Wala nang puwang para sa kanya ang lahat-lah
JANNA KAGAYA ng sinabi ni Vanilla, ipinakilala nga nito si Gabby kay Zakari na siyang labis niyang ikinatuwa. Kaagad na nagkasundo ang dalawa at dahil naiuwi sa usaping negosyo ang naging topic ng dalawa, hinayaan niya na. Para naman hindi ito ma-bored habang kasama siya. “So, kailan ang kasal







