Mag-log inDEVI POV Pagkatapos naming mag-usap ng kaibigan kong si Vanilla, nagpasya na rin akong humiga sa kama. Kailangan kong magpahinga. Kailangan kong makatulog, lalo na't hindi ko alam kung gaano ako magiging kaabala bukas. Bukas na ang kaarawan ni Mommy at narinig kong dito rin sa mansion gaganapin ang selebrasyon. Sigurado akong maraming bisita, lalo na't ang asawa niyang si Tito Vicente pa rin ang nagsisilbing Mayor ng lungsod na ito. Ngunit kanina pa ako pabiling baliktad ng higa sa kama. Pero, ayaw talaga akong dalawin ng antok. Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko ay naninibago ako. Siguro dahil matagal na rin akong hindi nakabalik sa kwartong ito. Mariin kong ipinikit ang aking mga mata, ngunit gising na gising pa rin ang aking diwa. Sa huli, napabuntong-hininga na lamang ako at bumangon. Kung pipilitin ko pa ang sarili kong matulog, baka lalo lamang sumakit ang ulo ko. Kaya kahit gusto ko nang magpahinga, wala akong ibang pagpipilian kundi ang lumabas muna. Bi
DEVI POV Pagkatapos namin kumain ng dinner, inihatid ako ni Mommy sa dati kong silid. "Anak, pasensya ka na ha?" muling wika niya sa akin. Nakangiti namang pumihit ako paharap sa kanya. "Para saan po?" seryosong tanong ko sa kanya "Sa lahat ng mga nangyari. Alam kong ako ang dahilan kung bakit ka nakaranas ng ganoong klaseng paghihirap!" seryosong wika niya Hindi naman ako nakaimik. Pero, sa bawat salita na narinig ko mula kay Mommy, ramdam ko ang lungkot niya. "Mom, matagal na pong nangyari iyun. Kalimutan niyo na po. Maaaring nagtampo ako sa inyo noon, pero, hindi po ako galit." seryosong sagot ko "Pero, nagkulang ako sa iyo. Siguro, kung ipinaglaban kita noon, hindi ka naman aalis diba?" tanong niya kasabay ng pagpatak ng luha sa kanyang mga mata HIndi naman ako nakaimik. Seryoso ang expression ng aking mukha habang nakatitig sa kanya "Anak, alam kong nagkamali ako. Pero, maniwala ka man sa akin or hindi, lahat ginawa ko para mapabuti ang kalagayan mo kaya lang, b
DEVI POV "ANAK, paborito mo ito... kumain ka ng marami! Naku, bakit ba ang payat mo?" wika ni Mommy. Sa wakas, natapos din ang medyo mahaba-habang diskusyon namin kanina. At ngayon, nandito na kami sa harap ng hapag-kainan. Pinagsasaluhan ang isang magarbong hapunan. Punong-puno ng pagkain ang mahabang mesa ay inihaw na salmon, buttered vegetables, roast chicken, seafood pasta, at iba't ibang putahe na makikita lang sa mga pamilyang mayayaman. Nandito rin ang stepfather kong si Tito Vicente, ang mga anak nila ni Mommy na sina Febe at Peter, kasama na rin si Winston na anak naman ni Tito Vicente sa una niyang naging asawa. At si Mommy, hindi magkadaugaga sa pagsasalin ng kung anu-anong pagkain sa plato ko. "Mom, ayos na po ako! Huwag niyo na po akong lagyan ng pagkain sa plate ko. Baka masayang lang po kasi. Busog na po ako," seryoso kong wika. "Naku, ikaw talagang bata ka. Ayos lang naman na kumain ka ng medyo marami para naman malagyan ng laman ang katawan mo," nakangi
DEVI POV “Devi..” wika ni Winston. May gusto siyang sabihin pero, hindi niya itinuloy. Kaya naman, muli akong nagsalita. "Masaya na ako sa hospital kung saan ako nagtatrabaho ngayon." seryosong bigkas ko. Nagkatinginan sina Winston at Febe. Halata sa mga mata nila ang pagtutol sa mga sinasabi ko. Hindi ko naman mapigilan ang mapabuntong hininga Kahit nagkaroon kami noon ng hindi pagkakaunawaan ng may-ari ng ospital kung saan ako ngayun nagtatrabaho, nanatili pa rin akong masaya roon. Dahil doon ko binuo ang sarili ko at higit sa lahat, doon ko natagpuan ang mga taong tumanggap sa akin nang walang pag-aalinlangan. "Ate," muling wika ni Febe, "mas kailangan ka ng lugar natin. Sigurado akong magiging masaya ang mga tao rito kapag nalaman nilang may isang doktor na nagmula sa bayan na ito at---" "Febe, please." Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Mabilis kong pinutol ang sasabihin niya. "Pwede bang huwag ninyo muna akong pilitin sa gusto ninyo?" muli kong wika. Agad siyan
DEVI POV "Kumusta ka na? Ano ba ang nangyayari sa iyo? Bakit ngayon ka lang umuwi?" Halos manginig ang boses ni Mommy habang sinasabi iyon. Hindi niya na napigilan ang pag-agos ng mga luha sa kanyang mga mata. Para siyang isang taong matagal na naghintay at ngayon lamang muling nabigyan ng pagkakataong makita ang isang mahalagang bahagi ng kanyang buhay. Hindi ko naman mapigilan ang sarili ko na titigan siya. Labimpitong taon. Labimpitong taon na ang lumipas mula nang iwan ko ang lugar na ito. Labimpitong taon ng pananahimik, paglayo, at pagtakbo mula sa mga alaalang pilit akong hinahabol. At ngayon, kaharap ko na naman siya, sila…kasama si Winston na kahit kailan, hindi ko man lang naalala na naging mabait siya sa akin. Tumanda si Mommy nang kaunti. May ilang guhit na ng panahon sa kanyang mukha, ngunit hindi iyon nakabawas sa kanyang kagandahan. Sa katunayan, mas lalo pa siyang naging elegante. Nagmistula na siyang isang tunay na aristokrata. Siguro dahil ilang ulit
DEVI POV KASALUKUYAN "We're here." Pasimple kong pinunasan ang luha sa gilid ng aking mga mata nang marinig ko ang tinig ni Winston. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga iyon. Marahil ay dahil sa mga alaalang muling bumalik sa isip ko habang nasa biyahe kami. Mga alaalang pilit kong ibinaon sa limot. Mga alaalang nag-iwan ng sugat na kahit lumipas na ang ilang taon ay hindi pa rin tuluyang naghihilom. Napabuntong-hininga ako bago dahan-dahang tumingin sa bintana. At doon ko muling nasilayan ang bahay. Ang malaking mansyon na minsan nang naging bahagi ng buhay ko. Nanatili pa rin ang engrandeng anyo nito. Ang malawak na bakuran, ang matataas na bakal na gate, at ang magagarang ilaw na nakapaligid sa buong mansyon. Para bang walang nagbago. Ngunit ako... ako ang nagbago. Hindi ko maiwasang maalala ang panahong huling umuwi ako dito. Mahina pa noon ang katawan ko matapos ang mahabang pananatili sa ospital. Ngunit hindi rin naman ako nagtagal dito. Sa sandalin
JANNA “Darren, I know na hindi ka masamang tao at salamat…salamat dahil kahit papano, may natira pa rin palang kabutihan sa puso mo. Hindi na ako ang babaeng para sa iyo at ngayun…hangad ko na lang na asana mahanap mo na ang babaeng para sa iyo at kung sakaling mangyari man iyun, huwag na huwag mo
TULALA si Janna na nakatitig sa labas ng bintana ng bahay. Mula sa kanyang kinaroroonan, natatanaw niya ang malawak na kagubatan. Kung ganoon, bundok nga itong pinagdalahan sa kanya ni Darren Mahigit isang linggo na siyang bihag nito at wala itong ginawa kundi ang suyuin siya! Walang ibang ginawa
Pagkatapos matangap ni Lexi ang cheque na nagkakahalaga ng limang milyon, nakangiti na siyang umakyat patungo sa second floor ng bahay. Direcho sa kwarto ni Darren kung saan naabutan niya itong abala na naman sa alak. “Ano na naman ang ginagawa mo dito, Bitch!” galit na sigaw ni Darren pagkakita
JANNA “ANO ang ginawa mo kay Gabby? Hayop ka, Darren!” galit niyang sigaw kay Darren. Pilit siyang kumakawala mula sa pagkakarga nito sa kanya pero huli na! Naipasok na siya nito sa loob ng kotse at mabilis na din itong tumabi sa kanya. Mabilis naman siyang umusog patungo sa kabilang bahagi ng p







