Kabanata 3

Nagising ako nang makarinig ng isang tinig. Sa haba ng naging biyahe namin ay hindi ko namalayang nakatulog na pala ako matapos ayusin ang aking kakarampot na dalang gamit.

"Mabuti naman at nakapagpahinga ka. Kumusta itong kwarto mo? Nagustuhan mo ba?" Magiliw na tanong ni Mama Rosana. Nakangiting mukha nito ang bumungad sa akin.

Agad akong bumangon saka marahang ngumiti.

"Napakalaki po nito mama. Nakakahiya naman po. Ayos lang naman po sa 'kin kahit sa---"

"Psshhh!" Agad na putol nito sa aking sasabihin saka naupo at tumabi sa akin sa kamang kinauupuan ko.

"Alam mo, ganito ako mag alaga ng anak. Lalong lalo na kung masunurin sa akin. Mararanasan mo pa ang mas marangyang buhay basta ba magiging mabait at masunurin ka lang." Anito sabay suklay ng buhok ko gamit ang mahaba nitong mga kuko.

Napalunok ako ng mariin. Simple lang naman itong mga sinasabi ni mama pero hindi ko alam kung bakit bigla na naman akong nakaramdam ng kaba.

"Uhmmmm naku wala pong problema. Masipag din po ako mama. Sabihin niyo lang po kung anong gagawin. Handang handa nga po akong tumulong kay Manang Linda sa mga gawain dito." Matapat na turan ko dahil totoong nasa isipan ko na iyon.

Syempre hindi naman ako magbubuhay prinsesa rito kahit pa legal ang pag ampon sa akin. Nasanay na ako sa kahit anong gawain dahil tinuruan kami sa bahay ampunan at hindi naman sa pagmamayabang pero palagi akong pinupuri nila Sister Carolina sa kasipagan ko.

"There's no need. Hindi na kailangan dahil may mas higit pang mahalagang bagay na kailangan mong pagtuunan ng pansin." Anito kaya napangiti ako dahil pumasok kaagad sa utak ko ang tungkol sa pag aaral. Baka gusto ni mama na magfocus ako sa pag aaral.

"Bueno, lalabas na ako. Hahatiran ka nalang ni Linda mamaya para sa pagkain mo." Anito at agad ding tumayo.

At bago pa man ito humakbang papalabas ay naisipan kong tanungin kung bakit pinadlock ako ni Manang Linda kanina.

"Ahh ma," Lakas loob na turan ko kaya napatingin ito sa aking mukha.

"Gu--- gusto ko lang po sanang itanong ang--"

"Ang tungkol ba sa pagkakapadlock sa iyo dito sa kwarto?" Putol nito sa aking sasabihin na siyang nagpaawang sa akin dahil agad nitong nahulaan ang nilalaman ng aking isipan.

Napalunok ako ng mariin saka marahang tumango.

"Emeryn anak, just trust me okay? It's for your own good. Besides, sinabi mo sa akin na masunurin ka at masipag kaya sana hindi mo ako bibiguin." Walang paligoy ligoy na turan nito pero hindi rin naman nasagot ang tanong ko.

It's for my own good daw. Iyon lang ang tumatak sa isip ko kaya hindi na lamang ako nag usisa pa. Hindi ko dapat pagdudahan si Mama Rosana dahil siya na ang tatayong magulang ko.

Hindi na lamang ako muling nagsalita pa hanggang sa tuluyan na nga itong lumabas ng kwarto.

Napahinga ako ng malalim saka dahan dahang kumilos. Wala sa loob na dumako ang mga mata ko sa labas ng malaking bintana na may nakalagay na grills kaya pasimple kong tiningnan ang kapaligiran.

Maraming puno at may mataas na bakod pa. Wala talaga akong makita kahit isang bahay man lang. Ni hindi ko alam kung nasaan kami. Wala akong ideya maging sa dinaraanan namin patungo rito dahil nakatulog nga ako kanina habang nasa biyahe.

Naisip ko tuloy kung saang paaralan kaya ako mag aaral gayung parang nasa malayong kabihasnan na kami. At balak ko na saka na lamang magtanong kay mama kapag inabot na ako rito ng ilang araw. Pinangako niya naman iyon sa akin nung nasa bahay ampunan pa lang kami kaya siguro kahit hindi na ako magtanong pa ay siya na ang kusang magbubukas ng paksang iyon.

Maya maya pa ay naputol ang lalim ng aking pag iisip at pagmumuni muni nang marinig ko ang tunog ng pagbukas ng pintuan kaya napadako ang tingin ko sa kakarating lang na kasambahay.

"Ma'am Emeryn, kumain na po kayo ma'am." Anito saka inilapag ang malaking tray sa bedside table.

Manghang napatingin ako sa inihanda nitong pagkain na napakarami. At ang sasarap, may karne, gulay at prutas pa.

"Ma-- Manang salamat po pero ang dami naman po ata ng inihanda niyo. Baka hindi ko po ito maubos." Matapat na wika ko. Bihira man akong makakain ng ganito kasasarap na pagkain pero hindi naman ako ganoon ka patay gutom na pipilitin itong maubos kahit hindi kaya ng aking sikmura.

"Pero mariing bilin po ni Senyora na kailangan niyo po itong maubos Ma'am Emeryn. Masyado raw po kayong payat kaya kailangan niyo pong magkalaman." Diretsahan at walang paligoy ligoy na sagot ni Manang Linda na siyang nagpatameme sa akin.

Hindi na ako nakaimik hanggang sa tuluyan na nga nitong nilisan ang kwarto. Napagpasyahan kong tingnan ang aking sarili sa harapan ng malaking salamin at napagtanto ko na tama nga si Manang Linda dahil masyado akong payat, tipong wala man lang kalaman laman.

Malungkot akong napangiti dahil alam kong epekto ito ng madalas pagkain ko ng kakaunti sa bahay ampunan dahil sa dami namin. Mas binibigyan ko kasi ng prayoridad ang mga bata.

Tiningnan kong muli ang pagkain at napangiti ako dahil sa pinaparamdam na concern at pag aalaga sa akin ni Mama Rosana. Ngayon pa lang ay kalusugan ko na kaagad ang iniisip niya kaya nararapat lang talaga na magtiwala ako sa kanya. Hindi na dapat ako nag iisip ng kung anu ano pa.

Umupo ako at nag alay muna ng dasal at pasasalamat bago kumain. Masyado man itong marami pero sisikapin kong maubos ito ng paunti unti.

At sa paglipas pa ng mga araw ay naging ganito ang routine ko sa mansyon. Ni minsan ay hindi ako nakalabas ng kwarto ko dahil kinompleto na nga ni Mama Rosana ang nilalaman ng loob nito para hindi ako mabored dito. Palagi ring marami ang hinahatid na pagkain sa akin ni Manang Rosana kaya mabilis kong naramdaman ang pagbigat ng aking katawan.

At hindi ko aakalain na ikinatuwa iyon ng labis ni Mama Rosana.

"Good girl Emeryn! Mas lalo kang gumanda at naging kaakit akit ngayong nagkalaman laman ka na. Bukas na bukas din ay may papupuntahin na ako rito para magtrain sayo. It's about time dahil ilang araw na rin ang nasayang." Aniya isang araw nang pumasok siya sa kwarto ko.

Napakunot ang noo ko at puno ng kuryosidad na napatanong. "Magte- train po ma? Para saan po?"

"Well, malalaman mo rin so soon. Sa ngayon, just be cooperative anak dahil sisiguraduhin ko na matatamasa mo rin ang karangyaan." Abot tainga ang ngiti na sagot nito at mukhang napakapositibo pa.

Ganito talaga si mama sumagot. Iyong tipong mapapaisip ka nalang. Kaya imbes na mag usisa pa ay hinintay ko na lamang ang araw na sinabi niya at hindi ko inasahang mabubulaga ako.

"Ako si Mona at ako ang magiging trainor mo for your sexy dance moves." Bungad ng isang bakla nang pumasok sa aking kwarto kinabukasan.

Laglag ang panga ko sa pagkagulat.

"Se--- sexy dance moves!?" Gulat na gulat na tanong ko.

Bakit ako tuturuang sumayaw ng sexy? Para saan?

"Oo nga, hindi ka naman bingi di ba? Kasi sayang ang ganda mo kung magbibingi- bingihan ka. Anyway, simulan na natin dahil baka malintikan ako ni Madam Osang. Ayaw nun na nagsasayang ng oras." Anito pa kaya kahit biglang nagulo at binalot ng pagtataka ang isipan ko ay sumunod na lamang ako dahil ito nga ang mariing bilin ni Mama Rosana.

At sa mabilisang paglipas pa ng mga araw ay hindi ko aakalaing gugulantangin ako ng kasagutan at realidad sa lahat ng mga naging katanungan ko.

Ang lahat ng mga positibong bagay at pagpapantasya ko sa aking isipan para sa aking mga pangarap ay napalitan ng isang napakalaking bangungot!

"Ma, hindi ko po kaya. Hindi po...." Humahagulhol na pakiusap ko kay Mama Rosana nang sapilitan ako nitong dalhin sa isang hotel. Binihisan pa ako nito ng napakaikling dress na halos kita na ang singit at panty ko.

"Tang ina! Huwag mo akong artehan Emeryn! Sasayawan mo lang naman ang kauna unahang customer mo. Bibigyan mo ng aliw at boom! Libo libo na ang ibabayad sayo. Maging praktikal ka! Gamitin mo yang ganda mo nang may pakinabang ka naman sa 'kin. Anong akala mo libre ang nararanasan mong ginhawa sa mansyon ko? Pasalamat ka nga at ikaw ang napili kong dalhin ngayong gabi eh!" Ramdam ko ang gigil sa boses nito kaya mas lalo lang akong napaiyak.

Ang babaeng inakala kong napakabuti at magiging instrumento sa pag abot ng aking mga pangarap ay isa palang babaeng bugaw at walang kasing sama! Hindi ko alam kung paano niya nabilog ang ulo nina Sister Carolina pero sigurado akong peke ang mga dokumentong ipinakita nya. Nagbabalat kayo lang pala siya na isang tupa pero nakatago pala ang maitim nitong anyo.

"Pumasok ka na bago pa ako maubusan ng pasensiya sayo!" Singhal nito at buong pwersa na nga akong kinaladkad papasok sa loob ng kwarto ng hotel.

"Ayusin mo yang mukha mo dahil mamaya maya lang ay darating na si Mr. Chui! Huwag mo akong ipapahiya kung ayaw mong ikulong kita ng walang pagkain!" Gigil na asik niya at sa anyo niya ngayon ay alam kong tototohanin niya ang kanyang sinabi.

At alam ko na hindi lang kawalan ng pagkain ang kaparusahan ko kundi maging ang pisikal na pang aabuso dahil minsan ko na iyong naranasan nung isang beses kong sinuway ang kagustuhan niya.

Ngayon ay hindi ko alam kung paano pa makakawala sa kalbaryong ito. May sisilaw pa kayang liwanag sa kadiliman na kinasasadlakan ko?