Mag-log inMalamig ang boses ni Lucien. “But if the other party is unwilling, dapat ba akong tumayo lang doon at panoorin siyang mamatay?” Nang hindi naghihintay ng sagot, humakbang siya pasulong. Sinubukan siyang harangin ng mga bodyguard, pero hindi siya tumigil. Naglakad siya nang diretso, tila ba wala silang lahat sa kanyang harapan. Sa loob ng silid, katatanggal lang ni Amara ng pangalawang butones sa kanyang kuwelyo nang— Bang! Marahas na bumukas ang pinto matapos itong sipain nang malakas. Agad na sumiklab ang kaguluhan. Napuno ang bungad ng silid ng tunog ng pakikipaglaban habang sinasagupa ni Lucien ang mga bodyguard. “Damn it!” Lumingon si William sa gulat, bakas ang hindi makapaniwalang ekspresyon sa kanyang mukha. Ang isa sa mga bodyguard ay likas na humawak sa kanyang baywang—ngunit agad na napamura nang maalala kung nasaan siya. Walang baril. Sa halip, kumuha ito ng kutsilyo at sumugod pasulong. Ngunit mas mabilis si Lucien. Isang malakas na sipa ang nagpatumba sa lalak
Nang sa wakas ay nakarating si Lucien sa isang ice skating rink ng pinaka tanyag na mall, nahuli lang siya ng kalahating oras. Ang lahat ay matagal nang nakapagpalit ng kanilang mga ice skates at body safety level. Sa paligid ng lounge area, nagtitipon na sina Lysandra, Raphael, Lucas, at ang iba pa, nagtatawanan at nagkukuwentuhan habang naghihintay. Sa sandaling lumitaw siya, agad na umingay ang mga panunukso. “Sabi ko na nga ba. With Sandra here, Lucien will definitely come running to see her. Paano namang hindi siya magpapakita?” Sinundan ito ng tawanan, magaan at puno ng pahiwatig. Mabilis na tumayo si Lysandra at hinila ang upuan sa kanyang tabi. “I saved you a spot. Have some hot coffee first bago ka magpalit.” Wala man lang bakas ng reklamo sa kanyang boses tungkol sa pagkahuli ng lalaki. Isang kasamahan sa malapit ang bumuntong-hininga nang madula. “Sandra, pinaghintay niya tayo ng half an hour at okay lang sa ’yo?” Bahagyang namula ang kanyang mga pisngi habang binib
Si Yna ay isang babaeng may isang salita—kapag may napagdesisyunan, agad niya itong isinasakatuparan nang walang pag-aalinlangan. Sa sandaling lumabas siya ng lumang mansyon ng pamilya Del Castillo , hindi na siya nagpatumpik-tumpik pa. Dumiretso siya sa Velvet Lotus Club, isa sa pinaka-eksklusibong private clubs sa buong lungsod. Bilang isang VIP member ng top-floor suite, hindi na niya kailangan pang maghintay nang matagal bago siya personal na sinalubong ni Supervisor Lemuel. “Miss Yna, you’re here! Please, right this way,” magalang na bati ni Lemuel, na tila sobra-sobra ang pag-asikaso habang ginagabayan siya papasok. Ngunit hindi agad sumunod si Yna. Sa halip, kaswal niyang inilabas ang isang bank card at dahan-dahang itulak ito sa ibabaw ng mesa patungo sa lalaki. “I need a small favor,” mahina niyang saad. Pagkatapos ay lumapit siya at bumulong nang direkta sa tainga nito, ibinibigay ang kanyang mga instruksyon. Habang nakikinig si Supervisor Lemuel, unti-unting nagbago
A/N: Dahil nagkamali po ako ng lapag ng chapter, ipa free chapter ko po itong Chapter 31. Chapter 32-33 po kasi ang na update ko at walang Chapter 31. Enedit ko siya at nag double ang Chapter 33. Wala akong idea kung kailan ma approve ang modifications na ’yon. Kaya ito po ang Chapter 31. Pasensya na po.CHAPTER 31Parang lito si Amara. Ano ba ang balak ng lalaking ito? Ano ba ang ibig sabihin nito? Pero malinaw niyang nararamdaman—ang kamay na humahawak sa kanya ay nanginginig, kasing-lamig ng yelo, at tila hindi mapakali. Dahil ba sa nakita siyang hinihiya kaya nagkaroon ito ng kaunting awa sa kanya? Mabilis niyang itinakwil ang isipang iyon. Maraming taon na siyang nagpapakabaliw sa sariling mga hinala. Anumang ekspektasyon na mayroon siya noon ay matagal nang naubos. Anumang katapatan na ibinigay niya ay matagal na niyang binawi. Natutunan niya ang isang mahalagang leksyon sa mahirap na paraan: kung wala kang aasahan, hindi ka mabibigo—at hindi ka masasaktan. Kaya sa hal
Nagulat si Amara na sa kabila ng lahat ng nangyari sa pagitan nila kagabi, hindi pa rin umalis si Lucien. Napadako ang tingin niya sa natitirang pork ribs sa loob ng refrigerator. Sa isang maikling sandali, isang katawa-tawang isipan ang pumasok sa kanyang ulo—posible kayang bumalik ito kagabi nang may galit at lihim na ginalaw ang kanyang pagkain? Walang pag-aalinlangan, kinuha niya ang container at itinapon ito sa basurahan. “Achoo!” Isang bahing ang narinig niya mula sa likuran. Hinimas ni Lucien ang kanyang sentido at dahan-dahang naupo. Si Amara ay laging matalas ang pakiramdam pagdating sa lalaki. Noon, mapapansin niya agad kahit ang pinakamaliit na senyales ng sakit at agad ipagluluto ito ng ginger soup—simple, pero laging epektibo sa simula ng sipon. Pero ngayon, umarte siya na tila walang narinig. Kinuha niya ang kanyang bag at naglakad patungo sa pinto. “Don’t you have work in the afternoon?” kumunot ang noo ni Lucien. Hindi man lang siya nilingon ni Amara. Y
“Sino’ng nagbigay sa’yo ng karapatang sabihin ’yan?!” Pumiyok ang boses ni Amara sa tindi ng emosyon, ang kanyang mga mata ay nagbabaga sa hindi mapigilang hinanakit at galit. Sa talas ng kanyang tingin, tila ba nanginig maging ang chandelier sa itaas nila. Natigilan nang sandali si Lucien bago tumigas ang kanyang ekspresyon. “Can you not speak like that?” Ngunit tila nawala na sa sarili si Amara. Sinugod niya ito, sinubukang saktan, pero madali lang siyang napigilan ni Lucien. Mahigpit na nakakulong ang kanyang pulso sa kamay nito. “Parent-teacher meeting? Minsan lang siya pumunta sa buong buhay ko,” nanginginig niyang sabi. “And I wish he hadn’t come at all.” Naputol ang kanyang paghinga habang sumusulpot ang mga masasakit na alaala. “Masyado pa akong bata noon… nagsisimula pa lang ang regla ko. I didn’t understand anything… at iniwan niya ako doon nang mag-isa.” Gaya lang ng nangyari ngayong gabi. Iniwan siyang mag-isa para tiisin ang kahihiyan. Ang imahe ng kanyan







