Free Chapter

A/N: Dahil nagkamali po ako ng lapag ng chapter, ipa free chapter ko po itong Chapter 31. Chapter 32-33 po kasi ang na update ko at walang Chapter 31. Enedit ko siya at nag double ang Chapter 33. Wala akong idea kung kailan ma approve ang modifications na ’yon.  Kaya ito po ang Chapter 31. Pasensya na po.

CHAPTER 31

Parang lito si Amara. Ano ba ang balak ng lalaking ito? Ano ba ang ibig sabihin nito?

  Pero malinaw niyang nararamdaman—ang kamay na humahawak sa kanya ay nanginginig, kasing-lamig ng yelo, at tila hindi mapakali.

  Dahil ba sa nakita siyang hinihiya kaya nagkaroon ito ng kaunting awa sa kanya?

  Mabilis niyang itinakwil ang isipang iyon. Maraming taon na siyang nagpapakabaliw sa sariling mga hinala. Anumang ekspektasyon na mayroon siya noon ay matagal nang naubos. Anumang katapatan na ibinigay niya ay matagal na niyang binawi.

  Natutunan niya ang isang mahalagang leksyon sa mahirap na paraan: kung wala kang aasahan, hindi ka mabibigo—at hindi ka masasaktan.

  Kaya sa halip na mag-isip ng kung ano-ano, ang atensyon niya ay bumalik sa pera. Ang one hundred thousand pesos na iyon.

  Bahagya siyang kumunot ang noo at sinabi, “If you don’t need anything else, babalik na ako doon para kunin ’yung pera.”

  Pagkatapos ng lahat, tiniis niya ang kahihiyan at ininom ang alak. Hindi naman pwedeng aalis siya nang wala man lang napala, ’di ba?

  Nanigas si Lucien. Tila tumigil ang daloy ng kanyang dugo sa isang saglit, bago muling bumuhos nang marahas sa sumunod na segundo.

  “Amara,” paos niyang sabi, nanginginig ang boses sa kabila ng pagsisikap na kontrolin ito. “Can you at least have some dignity? Kailan ba ako nagkulang sa’yo?”

  Bago pa siya makasagot, hinablot nito ang kanyang phone at agad na sinubukang i-transfer ang pera. Masyado itong mabilis—hindi siya nakapagreak agad. Mabuti na lang at naging matalino siya na hindi iwanan ang countdown note na nakikita sa screen sa pagkakataong ito.

  Pero ang phone na binili niya kanina ay mura lang at pansamantala. Sobrang bagal ng system nito.

  Nagsalubong ang mga kilay ni Lucien habang paulit-ulit na pinipindot ang screen, nauubos na ang pasensya. Bilang doktor, maging ang kanyang mga kuko ay maayos na nakagupit, pero ngayon, ang bawat galaw niya ay matalas at puno ng inis.

  Walang rumeresponde.

  Lalong nadagdagan ang kanyang iritasyon. Halatang hindi pa siya nakahawak ng ganito kababang kalidad na device sa buong buhay niya.

  Nang sa wakas ay mabuksan niya ang banking app at mailagay ang halaga, may lumabas na notification—transfer limit exceeded.

  Mahinang sinabi ni Amara, halos reflex na, “Ang personal account ay may daily cumulative transfer limit na five hundred thousand pesos kapag naka-monitor…”

  Isa itong standard na security restriction para sa anti-money laundering. Pero ang paliwanag niyang iyon ay parang nagbuhos lang ng langis sa apoy.

  Tuluyang nagdilim ang mukha ni Lucien. Sa sumunod na segundo, marahas niyang ibinagsak ang phone.

  Umalingawngaw ang tunog ng pagkabasag sa loob ng silid.

  Napa-igtad si Amara, nanigas ang kanyang buong katawan. Hindi ang account ni Lucien ang may problema—kundi ang sa kanya.

  Ilang taon siyang hindi nagtrabaho. Hindi man lang siya kwalipikado para sa isang high-limit credit card. Ang tanging account na magagamit niya ay ang supplementary card na nakakonekta sa black card na ibinigay nito sa kanya noon.

  Mukhang totoo nga—kapag wala kang financial independence, kahit ang bank card ay palamuti lang.

  Naging nakakasakal ang presensya ni Lucien. Nang bigla itong lumapit, likas siyang napaatras. Ang galaw na iyon ay lalong nagpagalit sa lalaki. Bigla siyang hinila nito sa mga bisig nito.

  “Why are you backing away?” matalim nitong tanong. “Akala mo ba sasaktan kita?”

  Sa pagkakataong ito, hindi siya nanlaban. May kakaiba sa boses nito—masyadong tensyonado, masyadong hindi stable. Hindi niya maintindihan kung bakit ganito kalakas ang reaksyon nito. Hindi ba’t siya naman ang hinarap sa kahihiyan?

  Higit sa lahat, naramdaman na naman niya iyon—ang lumalaking kawalan ng kakayahang intindihin ang lalaking ito. Minsan, hindi na niya matukoy kung seryoso ba ito o sadyang nang-uuyam lang sa kanya

  Bumalot ang katahimikan sa silid. Matapos ang mahabang sandali, binitawan din siya ni Lucien sa wakas.

  Tiningnan nito ang basag na phone, kinumpirmang hindi na ito maaayos, bago itinapon sa tabi at iniabot sa kanya ang sarili nitong phone.

  “Use mine for now.”

  Nag-alangan si Amara. Ang phone nito ay hindi lang basta phone—naglalaman ito ng mga kompidensyal na datos ng ospital at personal na impormasyon. Ayaw niya itong hawakan, at lalong ayaw niyang masisi sa huli kung may mangyari man.

  Nang hindi siya kumilos, muling sumiklab ang galit ni Lucien.

  “Are you trying to drive me crazy?”

  Hinablot nito ang kanyang kamay at sapilitang itinakda ang kanyang fingerprint access, bago inilagay ang phone sa kanyang palad. Noon lang bahagyang gumaan ang ekspresyon nito nang tumigil na siya sa paglaban.

  Nagpakawala ito ng hangin at muli siyang niyakap, mas maingat na sa pagkakataong ito

  “Stop doing this,” mas mahina nitong sabi. “Let’s go home, alright?”

  Biglang may kumatok sa pinto

  “Lucien… nandiyan ka ba?” mahinang tawag ng boses ni Lysandra.

  Bahagyang bumukas ang pinto. Ang ilaw mula sa pasilyo ay pumasok sa madilim na silid.

  Nakatayo sa labas si Lysandra, maputla at mukhang marupok, ang mga mata ay nangingilid ang luha. “Uulan na yata… Lucien, sobrang sakit na ng mga binti ko.”

  Walang pag-aalinlangan na binitawan ni Lucien si Amara.

  Likas na tumalikod si Amara, naghahandang umalis nang tahimik. Pero pinatigil siya ni Lucien

  Muli ay naging flat ang boses nito. “Huwag mong kalimutang uminom ng stomach medicine. Hindi ka naman naparami ng inom ng alak kanina.”

  Pagkatapos ay tumalikod na ito at umalis kasama si Lysandra.

  Nanatiling nakatayo si Amara hanggang sa tuluyang mawala ang tunog ng kanilang mga hakbang. Noon lang siya nagmamadaling bumalik sa orihinal na private room.

  Hindi niya sigurado kung bakit—marahil ay iniisip pa rin niya ang pera.

  Bakante na ang silid. Nakaalis na ang lahat. Tanging ang mga tumpok ng pera ang natira sa mesa, hindi nagagalaw, na tila ba walang sinuman ang nag-abalang kunin ito.

  Natigilan siya nang sandali, bago humakbang pasulong at kinuha ang lahat ng pera sa kanyang mga bisig. At doon, ang mga luhang kanina pa niya pinipigilan ay tuluyan nang bumuhos.

  Dahan-dahan siyang naupo nang pabaluktot, yakap ang sarili habang umiiyak nang walang hinto.

  --

  Nang matapos siya sa trabaho noong gabing iyon, may hilo pa ring nananatili sa kanyang ulo. Gabi na siya nakaalis. Sarado na ang subway, kaya nag-taxi na lang siya pabalik sa Aurea Bay.

  Mahal ang pamasahe—pero dahil sa perang nakuha niya ngayong gabi, hindi na ito ganoon kasakit sa bulsa.

  Gayunpaman, ang alak kanina ay hindi pa tuluyang nawawala. Umiikot pa rin ang kanyang paningin, medyo mapurol ang kanyang pakiramdam, at tila ba laging huli ng isang segundo ang kanyang bawat galaw

  Nagawa niyang buksan ang pinto at pumasok nang pasuray-suray. Kabisado na niya ang ayos ng bahay—pero natisod pa rin siya. Ang upuan na binili ni Alyssa kanina ay nasa mismong daanan niya.

  Sumubsob ang kanyang katawan pasulong. Akma na siyang babagsak nang mukha ang una—

  “Careful!

  Isang malakas na braso ang biglang humila sa kanya pabalik. Tumama pa rin ang kanyang noo sa isang matigas na bagay. Pero hindi ito parang pader. Pakiramdam niya ay… malambot ito.

  “Hindi ka man lang makalakad nang maayos nang hindi natutumba. Ano pa bang kaya mong gawin?”

  Ang pamilyar at matalas na boses na iyon ay agad na bumasag sa kanyang pagkalasing. Napilitang imulat ni Amara ang kanyang mga mata.

  Lucien. Siya nga talaga.

  Suot pa rin ang parehong damit mula sa hapunan. Siguro ay inihatid muna nito si Lysandra sa ospital bago pumunta rito.

  Nagsalubong ang kanyang mga kilay. “Sino’ng nagpapasok sa’yo?”

  Nang makita ang kanyang namumulang mukha at hindi matatag na tayo, agad na bumalik ang iritasyon ni Lucien.

  “Lagi mong nakakalimutang isara nang maayos ang mga bintana mo kapag naglalaba ka. Aren’t you afraid na may pumasok dito?”

  Hindi niya ito pinansin at naglakad patungo sa sofa, doon lang niya napansin ang dalawang bagay sa coffee table.

  Isang bagong phone. At isang bote ng gamot.

  Lumapit si Lucien at dahan-dahang hinawi ang kanyang buhok. Namamaga ang kanyang pisngi. Ang maputing balat ay laging mabilis kakitaan ng marka—alam niya iyon nang higit sa kanino man.

  Walang salita, binuksan nito ang ointment, inilagay sa kanyang mga daliri, at maingat na idiniin sa balat ng babae.

  “Hiss—

  Napa-aray siya at tumingin dito. Bahagyang nakakunot ang mga kilay nito. Ang ekspresyon nito ay seryoso—halos malambot. Sa isang sandali, nagmukha itong si Lucien noong unang panahon.

  Mainit ang kanyang mga daliri habang dahan-dahang ipinapahid ang gamot. At sa loob ng isang maikling segundo, naramdaman ni Amara na may kung anong lumuwag sa kanyang dibdib.

  Pagkatapos—nagsalita ito.

  “Stop stirring trouble against Lysandra.”

  Agad na nagbago ang kanyang tono

  “She’s had a sensitive background simula bata. Lagi siyang tinatawag ng kung ano-anong pangalan. She hates being called an illegitimate child.”

  “Alam ko ang nangyari sa inyong dalawa, pero nasa nakaraan na ’yun.”

  “You’re sisters. You should know your limits.”

  Ang init sa kanyang dibdib ay tuluyang nadurog. Dahan-dahang tumayo si Amara. Naging malamig ang kanyang tingin—matalas, walang laman, at malayo. Parang tumitingin siya sa isang estranghero.