MasukSa loob ng isang segundo, maging ang hangin ay parang tumigil.“Cassandra,” mababang tawag ni Zion, pero may halong gulat sa boses nito.“What?” inosente niyang tanong. “I’m asking nicely.”Napalunok ang lalaki, pero pinilit pa rin ngumisi. “Baliw kang babae ka.”Inakmaan niya itong hahambalusinLumapit si Zion at marahang kinuha ang kahoy sa kamay niya. “Cass, hindi tayo puwedeng makulong. Huminahon ka.”Humarap ito sa lalaki habang hawak ang kahoy.“Pero tama ka, she’s crazy” sabi nito. “She’s very emotional. Hindi ko mapapangakong mapipigilan ko siya twice.”Tumawa ang lalaki, duguan ang bibig pero matigas pa rin. “Takutin ninyo pa ako. Wala kayong malalaman.”At dahil siguro akala nito hawak pa rin niya ang sitwasyon, lalo pang nagdilim ang paningin ni Cassandra.Sa gulat ni Zion, mabilis niyang inagaw pabalik ang kahoy.“Cass--”Hindi niya tinamaan ang mismong katawan ng lalaki. Pero ipinukpok niya ang kahoy nang malakas sa silya, eksaktong pagitan ng mga hita nito. Malapit na mal
Nang hapong iyon, dumating si Atty. Tecson dala ang kopya ng will.“Miss Candice,” anito iniabot ang brown envelope. “Ito na po ang kopya ng last will ng inyong mommy. Pasensya na po at hindi ko naibigay agad. Just in case po may tanong, tumawag lang po kayo.”“Thank you, Atty.,” sabi niya.“Pasensya na po sa delay.”“Kailangan namin itong mabasa nang maigi,” sabi ni Brent.Tumango ang abogado. “Of course.”Pagkaalis nito, hindi agad nila binuksan ang envelope. Parang pareho silang ayaw sirain ang munting saya ng araw. Kaya hinayaan muna ni Brent na kumain siya ng mangga. Ito mismo ang naghugas, nagbalat at naghiwa.Kinagabihan, naupo sila sa study room.Binasa ni Brent ang will.Ilang pahina ang tahimik nitong binuklat. Paminsan-minsan ay humihinto ito, bumabalik sa mga pages, saka muling nagbabasa.“Candice, parang may kulang na isang page.”Nanlamig ang mga daliri niya. “Anong ibig mong sabihin?”“Itong numbering.” Itinuro nito ang gilid ng dokumento. “Diretso tingnan. Pero kung ba
May kung anong nabasag sa loob ni Candice.“Lumaki akong takot sa inyo,” sabi niya, nanginginig pero malinaw. “Palagi kong iniisip kung ano ang sasabihin ninyo. Na baka magalit kayo. I did my best pero parang palagi akong kulang. Parang si Cassandra lang ang anak ninyo.”Natahimik si Don Carlos.Tumayo si Candice. Agad na umalalay si Brent, pero bahagya niyang pinisil ang kamay nito, hudyat na kaya niya.“Hindi ko hahayaang lumaki ang anak ko sa parehong bahay na puno ng pananakot.”Nanlisik ang mga mata ng ama niya. “Kung hindi dahil sa akin, wala ka sa mundong ito.”Napaiyak siya, pero hindi siya umatras.“Tama kayo.” Huminga siya nang malalim. “Pero hindi ibig sabihin noon pag-aari n’yo ang buhay ko.”“At hindi ko piniling maging ama kayo,” dagdag niya, basag ang boses pero matalim ang bawat salita. “Kung pwede lang… hindi kayo ang pipiliin ko.”Parang tumigil ang oras.Nakita ni Candice ang pagdaan ng sakit sa mukha ng ama niya. Saglit lang. Mabilis at halos hindi makita.“Pag-isip
Tahimik si Brent.Ilang segundo ang lumipas. Sapat para kabahan siya at bumalik ang dating takot.Pero imbes na lumayo, inilapit ni Brent ang kamay sa mukha niya at marahang hinaplos ang pisngi niya.“Sshhh, hindi ba napag-usapan na natin na magsisimula tayo uli?”“Pero mali pa rin na ginamit kita.”“Oo. May mga mali tayong pareho. Pero hindi ko na gustong mabuhay sa bilangan ng kasalanan. Kung magsisimula tayo, magsisimula tayo nang walang tinatago.”Napatingin siya sa asawa.“Kalimutan na natin ang hindi magandang nakaraan,” dagdag nito. “Hindi ibig sabihin noon ay walang nangyari. Ibig sabihin lang, hindi na iyon ang magdedesisyon para sa atin.”Tumulo ang luha niya.Pinahid iyon ni Brent. Pagkatapos ay yumuko ito sa tiyan niya.“Baby,” bulong nito, “pakisabi kay Mommy, kakampi ninyo ako palagi.”***Kinabukasan, dumating si Atty. Tecson nang eksaktong alas-diyes ng umaga.Nasa study room si Candice, nakaupo sa tabi ni Brent. Hawak nito ang kamay niya.Pumasok si Atty. Tecson dala
“Good. At least may silbi ang paghihirap kong hulihin ang mga palakang ‘yan.”Tinuruan siya ni Manang Elena kung paano linisin ang palaka. Nakaabang din ang dalawang cook. Sinigurado niyang malinis iyon nang ilang ulit. Nang isalang niya sa mantika, napaatras pa siya nang tumalsik. Hawak niya ang sandok habang nakakubli sa takip ng kaldero.“Brent! Para kang sundalo,” natatawang tawag ni Candice.Nang maluto na, inilagay niya iyon sa plato. Golden brown at crispy. Nakakagulat na mukhang… masarap pero kitang kita niyang korteng palaka.Inihain niya iyon kay Candice na para bang nagpresinta siya ng peace offering sa reyna.“Your fried frog, Madam.”Napangiti si Candice. “Tikman mo. Masarap ’yan.”Napako si Brent.“Ako?”“Ikaw muna.”“Ha? Di ba ikaw ang naglilihi?”“Tikman mo muna.”“Candice, hindi ako kumakain ng palaka.”Umangat ang kilay nito. “Ako ba ang buntis o ikaw?” anitong pinagpapawisan na.Wala siyang naisagot.“Kainin mo na,” utos niya.Dahan-dahang kumuha si Brent ng maliit n
“Nag-aaral ka?” tanong ni Candice.Bumaba ang tingin nito sa mga papel. “Oo.”“Bakit?”“Ayokong pumalpak ulit,” sabi nito. “Zero knowledge ako sa pagiging ama. Zero knowledge din ako sa pagiging mabuting asawa, apparently.”“Brent…”“I’m serious, Candice.” Tumayo ito. “Hindi sapat na mahal kita. Kailangan kong matutunan kung paano hindi ka masasaktan habang minamahal kita.”Natahimik siya.May mga salitang madaling paniwalaan kapag maganda ang pagkakasabi. Pero may mga gawaing mas malakas kaysa kahit anong confession.Kinabukasan, pagkababa niya sa dining area, sinalubong siya ni Brent na may hawak na bulaklak.Mga puting bulaklak na nakatali sa ribbon na alam niyang kinuha sa garden nila.Kumunot ang noo niya. “Ano naman ’yan?”“Flowers.”“Alam ko. Bakit?”“Panliligaw.”“Brent, asawa mo na ako.”“I know.” Lumapit ito nang kaunti. “Pero dati… hindi maganda ang intensyon ko sa panliligaw. This time, tama na.”Tumahimik siya.Inabot nito ang kamay sa kanya.“Nakahanda na ang breakfast ni
Tahimik si Mang Dennis.Parang may binibilang ito sa utak.Parang may sinusukat. Nasaktan siya. Mukhang nagdadalawang isip pa ito.“Okay,” malumanay ngunit matigas niyang sabi. “Kung ayaw mong sumagot… ako na.”Umupo siya sa sofa sa tabi nito.“Magsama na tayo, Mang Dennis.”Nanlaki ang mata nito.“
“Tara, sa CR,” ani Mang Dennis at binuhat si Maya.“Huy, bakit?” aniyang alam naman niya ang nais nitong mangyari. Mahina ang kanyang pagtutol.“Itutuloy natin ang nasimulan.”“Baka magising si Dahlia.”Ibinaba siya nito sa lababo at agad siniil ng halik. Mabilis nilang inalis ang mga damit.Naging
Nasa gitna si Maya ng mahabang table. Sa kanan niya si John. Sa kaliwa niya si Lucas.Perfect picture of success, partnership… at emotional torture.Habang nakikinig ang buong mesa sa speech ng isang foreign delegate sa stage, tila normal lang ang lahat. May mga tunog ng kubyertos, may mahihinang ta
Dahan-dahan lumapit si Maya, nanginginig ang tuhod.“Dahlia, anak…akala ko kung ano na nangyari sa’yo,” aniyang umiiyak.Hawak pa rin ni Lucas si Dahlia, mahigpit pero maingat. Nakatago ang mukha nito sa leeg ng lalaki, humihikbi.Hinawakan niya ang braso ni Mang Dennis.“Mang Dennis,” madiin niyang







