Chapter 3: Meeting Him Again with Another Twist

Natigil din sa pagtawa si Monique. Napakuyom ang mga kamao ko.

“Anong kailangan niyo?” tiim bagang na tanong ko. Tinaasan ako ng kilay ng higad. Sana mawalan ka ng kilay.

"Bibilhan ko lang ng accessories ang girlfriend ko," sabi ni Jepoy habang hawak ang baywang ni Kaira. 

“Hmm, gusto ko ng green necklace and yellow bracelet. Sana naman hindi malas ‘yan. Alam mo naman, Lucky, malas ka.” pambibwisit ng higad na malandi.

Nanlaki at nanlilisik ang mga mata ko nang makitang hawak ni Jepoy ang baywang ni Kaira. Nakakadiri.

“Suggestion ko lang, Kaira: hindi bagay sa’yo ang green at yellow. Hmm, mas bagay sa’yo ang kulay itim dahil isa kang maitim na higad na dumidikit at sumisiksik sa kung kani-kanino. Nakakadiri. Ew, right, bes?” pambibwisit ko rin kay Kaira, na masama na ang tingin sa akin ngayon.

“Yup! Ew! Ang kati-kati talaga ni Kaira—ah, ’yung higad! Ang kati no’n pag dumikit sa balat mo, bes. Buti hindi ka nakakatihan, Jepoy.” maarteng tugon ni Monique kaya napangisi ako.

“Bes, hindi talaga makakatihan ang engkanto sa isang malanding higad kasi pareho lang sila. Parehong pangit at nakakadiri, ew! Layo layo nga tayo, bes. Ayokong mangati,” maarteng dagdag ko at umirap sa kanila.

"Akala mo naman ang ganda-ganda mo!" asar ni Kaira. "Naiinggit ka lang kasi ako ang pinili ni Jepoy."

"Right, babe?" malandi niyang tanong.

Tiningnan ko si Jepoy at sinamaan ng tingin. Ngumiti lang siya kay Kaira, kaya lalong kumulo ang dugo ko. 

“Tara na, babe. Sa iba na lang tayo bumili,” panlalambing niya sa higad.

“No, babe. Gusto ko kay Lucky bumili. Pasalamat ka nga, Lucky, binibilhan kita. Nakakaawa ka kasi.”

Ngumisi ako sa kanila. Alam niyo yung pakiramdam na sobrang galit na namumuo sa sistema ko na napapangiwi na lang ako dahil alam kong kaunting-kaunti na lang sasabog na ako!

Sige lang, Kaira, Jepoy, isang-isa na lang!

“‘Di ba, Lucky? Kaya kung ako sa’yo, magiging mabait na lang ako at hindi magpapakabitter,” nakangising usal niya.

“Lucky!” Napatili si Monique nang ihambalos ko kay Kaira ang bilao ng mga bracelet. “O my gosh, Lucky, tama na!” pagpigil niya sa akin.

“Hindi kayo kawalan! Tandaan niyo ‘yan! Huwag na huwag na kayong babalik dito!” sigaw ko at dinuro sila na ang kapal talaga ng mga mukha!

“Kaira, hindi ako naiinggit sa’yo at ito ang tandaan mo, Jepoy, makakahanap din ako ng mas gwapo, mas mayaman, at mahal na mahal ako! Hindi kita kailangan! Hindi ka kawalan!” galit kong sigaw.

Napatingin na sa’min ang mga tao sa palengke. Nakakahiya, pero mas nanaig ang galit ko sa kanilang dalawa.

Natawa si Jepoy at mayabang na ngumisi. "Lucky, tingnan mo nga ang sarili mo. Wala kang dating at wala kang mararating. At ikaw? Makakahanap ng ipapalit sa akin?" Humalakhak siya. "Baliw na baliw ka kaya sa'kin." 

Nanginig ang nakakuyom kong kamao at nanlabo ang paningin ko sa pinipigilang luha. Hindi ako makapagsalita. 

“Ang kapal naman ng mukha mo! Ikaw na nga itong nanakit sa best friend ko, ikaw pa may ganang magyabang?! Pwes, ulol ka dahil maganda si Lucky at maraming magkakagusto sa kanya! Ikaw kaya ang walang dating! Hindi ko nga alam kung bakit ka nagustuhan ni Lucky, gayong you are nothing!” galit na sigaw ni Monique sa kanya.

Humalakhak si Kaira. “At sino naman ang magkakagusto kay Lucky?” Umiiling na usal ni Kaira. Umiwas ako ng tingin.

"Si Steve! Gusto ni Steve si Lucky! 'Di ba, bes?" ani Monique.

Napamawang ang bibig ko at gulat siyang nilingon.

Bakit naman nadamay si Steve?

“Si Steve? Hindi na ‘yon babalik,” usal ni Jepoy.

“And duh, hindi nababagay si Steve kay Lucky.” Umirap si Kaira.

“Mas lalo namang hindi siya bagay sa higad na tulad mo, Kaira. Yung level mo kasi, pang Jepoy lang. Yung puro hangin lang pero wala naman talagang dating. And looking at both of you now, I think you two really suit each other. Thanks, Kaira, for taking Jepoy away from me kasi nung nawala siya, doon ko nalamang siya pala ang malas sa buhay ko. Kaya, Kaira, ikaw na bahala sa basura ko, huh?” nakangiting sabi ko sa kanilang dalawa mas lalong ikinapanget ng mga mukha nila.

“Putangina mo, Lucky!” nangangalaiting sigaw ni Jepoy.

I smirked and tossed my hair. Mas lalo silang napahiya nang magtawanan at tuksuhin sila ng mga tao sa paligid. 

“Ngayon lang ako natuwa sa’yo, Kaira! Salamat sa pagkuha ng basura ni Lucky!” sigaw ni Aling Sue.

“Shut up!” maarteng sigaw ni Kaira.

"Umalis na kayo! Hindi na kayo nahiya sa prinsesa ng Solara!" sigaw ni Tito Gin pagpasok niya sa palengke.

"Alis! Mayayabang!" sabat ni Dahlia.

Pinagtulungan silang palayasin ng mga tao kaya hindi na maipinta ang mga mukha nina Jepoy at Kaira.

Napangiti ako kay Tito Gin at sumaludo. Ngumisi lang siya bago nagtungo sa kaniyang puwesto sa isdaan.

“Ayos ka lang, Lucky?” tanong ni Ysabel. Napabuntong-hininga ako nang makaalis na ang mga peste.

“Salamat.” sinserong sabi ko sa kanila.

“Sino pa bang magtutulungan kundi tayo-tayo lang?” nakangising sabi ni Chariz. Natawa kami.

Sabi nila ang pinakamagandang barangay sa Solara ay ang Mirasol, pero hindi lang kagandahan ang meron sa amin, kundi isang tahanan.

Dala ang bilao ng mga natitirang bracelet, masaya akong naglalakad pauwi. Sumasayaw ang aking yellow-orange na palda sa bawat hakbang habang nilalaro ng panghapong hangin ang mahaba kong buhok. 

Ngunit dahan-dahang napawi ang ngiti ko nang madaanan ko ang isang sakahang pinagkakaguluhan. Isang babae ang umiiyak at sumisigaw habang kaharap ang isang matangkad na lalaki, napapalibutan ng mga kapitbahay at ilang estranghero. 

“Hindi niyo puwedeng kunin ang lupang ito! Ito lang ang hanapbuhay namin! Maawa naman kayo, wala na ang asawa ko at may apat akong anak na binubuhay!” umiiyak na sigaw ng babae na si Aling Martha pala.

“Hindi niyo pagmamay-ari ang lupaing ito, Mrs. At naaprubahan na gagawing residential area ang barangay niyo.” 

“Ano?! Kung ganoon ay paano na ang mga sakahan at lupa namin dito?” sigaw ng isang lalaking magsasaka rin.

Mas lalong dumami ang mga taong nakikiusyoso. Puno ng pag-aalala, takot, at pagkagulat ang mababakas sa aming mga mukha. Ano bang nangyayari?

"Para sa kaalaman ng lahat! Ang lugar na ito ay nakatakdang paunlarin. Kung hindi ninyo pagmamay-ari ang lupang inyong sinasaka, panahon na upang humanap kayo ng ibang matitirhan. At kung sa inyo naman ang lupa, handa naming bilhin ito sa makatarungang halaga. Ngunit tandaan ninyo, matutuloy ang proyektong ito sa ayaw man ninyo o sa gusto," maawtoridad na wika ng lalaking kaharap ni Aling Martha. 

Suminghap ang mga tao at nagbulungan. Nagngitngit ang ngipin ko sa galit sa sinabi ng lalaki. Sino ba siya para utusan kaming umalis at ipagbenta ang mga lupa namin?!

“At sino ka naman para sabihan iyan?!” matapang kong sigaw, dahilan para lumingon ang mga tao sa akin. Mas lalo kong tinaasan ang aking noo nang makita kong dahan-dahang gumalaw ang matipuno niyang katawan paharap sa akin.

Tila tumigil ang mundo ko nang magtama ang mga mata namin. Ang lalaking nais bumili ng mga lupain namin ay walang iba kundi ang gwapo at supladong anghel na naghatid sa akin pabalik sa Solara!

"I am Engineer Malik Ignatious Degrano, CEO of Degrano Realty and Development Corporation. And I am here to ensure that this land is put to better use."