Chapter 6

Makalipas ang tatlong araw ay natigilan ako nang puntahan ako muli ni Zai. Lumamlam ang mata niya at nakikiusap ito. Hindi ko siya pinapansin mula nang huli naming pag-uusap.

Naawa ako kay Kent. Apektado siya at kasalanan ko ‘yon, kasalanan namin ni Zai.

Halos hindi siya kumain at ayaw niya akong masulyapan man lang. Hanggang sa ma-receive ko ang text message ni Zai.

From Zai:

Meet me at the hotel. Let’s talk.

Bumuntong hininga ako at sinulyapan siya. Tsaka ko inabot ang bag bago lumabas ng bahay. Napansin kong nauna siyang umalis upang maiwasan na mahuli kami kapag nagkataon.

Zai’s Point Of View.

Habang hinihintay si Lauren ay tahimik muna akong uminom hanggang sa dumating na siya ay sinulyapan ko lang siya mukhang katatapos niya lang umiyak nang umiyak.

"How will you deal with it?" I questioned.

Naupo siya sa single sofa at aabutin na sana ang in can beer kaya lang sinalo ko kaagad ang pulsuhan niya. "What are you doing?" takang tanong ko.

"Iinom,” sagot niya kaya kinuha ko lahat ng beer at inis na itinapon 'yon sa basurahan.

"You can't, woman do you think that baby is a joke?" singhal ko sa kaniya.

"You are a joke," she hissed that made me frown.

"That baby is precious, I'm a heir of something,” mahinang sagot ko at itinaas ang paa sa center table at sumandal.

“Who cares?” masungit niyang bulong na ikinangiwi ko.

Attitude.

"Can you wear a shirt? Stop being topless in front of me will you?" maarte niyang sabi kaya umirap ako at inabot ang shirt ko tapos sinuot na 'yon.

"Demanding mo 'no?"

"Did you go to a hospital already?" mahinahon kong tanong.

"Yeah, I'll give you the result that I got tomorrow." Tumango akong muli at tsaka ko inabot ang paper bag at binigay sa kaniya.

"What's this?" she asked.

"That's for you, I bought it weeks ago,” sagot ko habang hindi siya tinitignan.

"Tsk thanks,” she hissed kaya ngumiwi ako.

"Let that baby live Lauren," mahinahon kong sabi.

"Don't hurt Kent Axel so much," I added.

"I feel so guilty about this, I'm just finding out how will I tell him this. That young man trusted me, he's like a brother to me." Matipid akong ngumiti at inabot ang candy.

"I know him, he'll forgive people once. But not twice," sabi ko, napansin ko ang titig ni Lauren kaya huminga ako ng malalim.

"Get rest and go home, I'll stay here,” mahinahon na sabi ko.

“Kala ko pinapunta mo na naman ako dito para awayin,” pagpaparinig niya dahilan para pasimpleng umikot ang mata ko sa pagkairita.

‘Binabantaan mo ‘ko sa kahinaan ko, tsk.’

"I'll go now then," paalam niya at tumayo kinuha niya ang binigay ko at akmang aalis na ngunit tumayo ako at tinawag siya.

"Wait," wika ko at inabot ang cap.

"Don't get sick,” I stated, isinuot ko sa kaniya ang cap tapos ay bahagya ko siyang niyuko.

"Keep safe," mahinang sabi ko at binigyan ng pat ang ulo niya. Nakatingin lang siya sa akin kaya naman matipid akong ngumiti.

Mabilis niya akong tinalikuran kaya naman matipid akong ngumiti, bumalik ako sa kinauupuan at pumikit ng mariin.

Day by day comes and I'm getting worse, I do drinking, halos araw araw ay ginawa kong tubig ang alak. Knowing Kent Axel is suffering makes me want to cry and just leave this damn earth.

‘Bakit ba hindi ko naisip? Masyado akong nadala sa nararamdaman.’

Ngayon ay nasa bar ako, tahimik na umiinom hanggang sa may babaeng tumabi sa akin. Blangko ko lang siyang tinignan, "Sandra! Siya ba ang lalake mo?!" Hindi ko sila pinansin at aabutin ko na sana ang iniinom ko ngunit malakas niyang pinalo ang kamay ko dahilan para mabitawan ko 'yon at mabasag.

"No! Wala akong lalake ano ka ba!" The girl told him.

"Ito lalake mo ito eh! Lalake mo ito ano! Halika rito!" sigaw sa akin ng lalake kaya naman huminga ako ng malalim at tinignan siya.

"Do you have a death wish?" I remained calm as possible, hindi ko gustong nagagalit ako.

"Ang yabang mo! Bakit sino ka ba! Kaya ka ba kinabit nito dahil sa mukha mong yan! Isa ka rin—"

"Look I'm already a father, do you think I would left my child for that woman?" singhal ko.

"What!"

"Tangina, umalis nga kayo sa harapan ko pwede?" gitil ko.

"Ang yabang mo ha—"

"So? What makes you think I'm mayabang? Did I offend you at some point? I was drinking here quietly." Sumama ang mukha ko ng hablutin nito ang kwelyuhan ko.

"Let go of me,” mahinahon kong pakiusap ngunit mas hinila niya ako.

"Wala akong pakialam kahit mas mayaman ka sa akin naii- ah!" Tumilapon siya nang malakas kong itulak ang dibdib niya gamit ang isang kamay ko, tumayo ako at hinarap siya.

"Wala rin akong pakialam kung nayayabangan ka sa akin, you deprived my liberty,” I calmly stated and grabbed his collar while he's on the floor.

"I don't have time to hold my anger towards a jerk like you, how do you want me to hurt you?" Nanlaki ang mata niya at mukhang kinabahan kaya naman nang hablutin niya rin ang kwelyuhan ko ay malakas ko siyang inangat at ibinalik sa sahig dahilan para tumama ang ulo niya sa tiles.

"I'm a father now, so ease up I don't like treating you good." Sasapakin ko na sana siya ngunit may malakas na sumalo sa kamao ko.

"You're a father huh?" Natigilan ako ng makita si Luke na sobrang sama ng tingin sa akin, nabitiwan ko ang lalake at tsaka ko hinarap si Luke.