Chapter 5

Kinaumagahan ay papasok ako sa trabaho ngunit halos mahigit ko ang sariling hininga nang may humila sa kamay ko at pilit akong pasakayin sa sasakyan niya.

“Z-Zai ano ba—”

“Mag-uusap tayo,” mariing sabi niya at mabilis na umikot sa driver’s seat. Wala akong nagawa kundi magpatangay sa kanya.

Sobrang tahimik naming dalawa hanggang sa dalhin niya ako sa hotel kung saan kami nag-stay after our one -night stand. I was nervous.

I’m sure he found out.

Pinaupo niya ako sa sofa at hinarap. “You’re pregnant?” panimula niya dahilan para masapo ko ang noo.

“S-Sasagutin ko pa ba?” ngiwing sabi ko na ikinahinga niya ng malalim.

“Damn,” hindi makapaniwalang usal niya dahilan para diretso ko siyang titigan.

“Look–”

“Fuck,” usal niya at nasapo ang mukha.

“H-Hindi— huwag kang mag-alala okay? H-Hindi rin magtatagal ang bata na ‘to. I’m planning to get an abortion,” kinakabahang sabi ko at dahil doon ay tumalas ang tingin niya sa akin.

“Abortion? What the fuck? I didn’t say that. Isa pa buhay ‘yan okay? It’s our blood and flesh—”

“Hindi nga pwede!” iritableng singhal ko at nagulo ang sariling buhok sa sobrang frustrated.

“Anong hindi pwede? Nandiyan na Lauren, ano ba?” nauubos pasensya niyang reklamo at naituro pa ang tyan ko.

“Hindi nga pwede! Bubuhayin mo ba yung bata sa sirang pamilya? H-Huwag na lang Zai! Mas maayos na mawala na lang ‘to habang wala pa siyang alam sa mundo!” Taas kilay na angil ko bago napatayo.

“Sirang pamilya?” kwestyon niya.

“Hindi ba? May pagmamahal ba nang gawin natin siya? It was pure lust! It was just a one lustful night! It was a mistake, okay?” paglilinaw ko dahilan para mapatayo siya at hawakan ako sa magkabilang braso.

“Look, Lauren. H-Hindi ganoon kadali ang sinasabi mo, mapapahamak ka rin kung ipapalaglag mo ang bata. Ano ka ba?” Kinalag ko ang pagkakahawak niya at mabilis siyang tinalikuran.

“Si Kent ang mahal ko, m-maa hahayaan kong mawala ang bata na ‘to huwag lang si Kent. I-Isa pa hindi natin gusto o mahal ang isa’t isa, Zai.” Nasapo ko ang ulo bago huminga ng malalim.

“Damn. I didn’t know you were this evil. A-Anak mo rin ‘yan hindi lang sa akin,” pinanatili niyang kalmado ang tinig.

“This is my body, Zai. I get to decide what to do as long as it’s my body. This is mine, nasa sinapupunan ko. Wala sa iyo—”

“Tanga ka ba?” Hinarap ko siya sa kanyang winika. Umawang ang labi ko sa mabilis na pag-init ng ulo.

“If you took me here to say those words, I’m leaving.” Nainsulto ako sa sinabi niya at sa akmang pag-alis ko ay ang nakaamba niyang kamay upang pigilin ako.

“Let’s think it through, Lauren. P-Papanindigan naman kita—”

“At paano ang pangarap ko? Ang buhay ko? M-Maaga silang mawawala! Bata pa ako Zai! Hindi ako tulad mo!” gigil na sabi ko at galit siyang tinitigan.

Blangko ang mata niya ngunit ang mukha niya ay mapapansin mong dismayado. Ang pag-igting ng kanyang panga ay agad kong napansin.

“Just let it live, ako na ang bahala–”

“Hindi ganoon kadali!”

“Eh putangina anong gusto mong gawin ko?! Hayaan kang patayin ang anak natin?” malakas na sabi niya na ikinatahimik ko.

“Hayaan mong mabuhay! Ako na ang bahala, w-wala kang gagastusin! Marami akong pera, kaya kong buhayin ang anak natin mag-isa kung ayaw mo sa kanya!” bulyaw niya.

“A-Ano ka ba naman? Kingina naman!” Halos mapapikit ako nang galit niyang sipain ang sofa na kanina ay kinauupuan ko.

“H-Huwag mo na akong kikitain at kakausapin, labas ka na sa buhay ko. At habang nasa loob ko ang bata, akin ito. Gagawin ko ang gusto ko!” singhal ko at hinablot ang bag ko bago mabilis na naglakad papalabas sa hotel room dahilan para mapahabol siya.

“Lauren, sandali nga!”

“Lauren?” panay ang habol niya hanggang sa matagpuan niya ako ay hinuli niya kaagad ang braso ko.

“Let it live,” mahinahon niyang sabi.

“Ayoko nga!”

“Fine, ayaw mo? Sasabihin ko mismo kay Kent na anak ko ang dinadala mo. Go ahead and decide,” banta niya dahilan para malakas ko siyang sampalin.

“K-Kung alam ko lang na ganyan ka ay sana hindi ko na lang binigay ang sarili ko sa’yo. Ikaw, sige. S-Sabihin mo at sinasabi ko sa’yo. Dalawa kami ng anak mo ang aabutan mong malamig na bangkay!” bulyaw ko at tuluyan na siyang iniwan sa hallway.