Kabanata 3

Kabanata 3

Maria Ellen's POV

“Sir Conrad!” bakas sa boses ng security guard ang matinding takot nang lumabas ang boss namin.

Ako naman ay tumakbo palapit sa kaniya bago pa man ako makuha nila Armando.

Sumubsob ang katawan ko sa katawan ni Sir Conrad.

“S-Sir, sorry po.” Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin sa kaniya.

Tagaktak ang kaniyang pawis at medyo nakabukas ang butones ng suit niya.

“Ellen!”

Mabilis akong nagtago sa likod ni Sir Conrad nang narinig ang boses ni Armando.

Nang sumilip ako, may hawak siyang baril, at kausap niya si Papa sa cellphone.

Agad tumulo ang luha ko dahil huling araw na bukas sa binigay na palugit nila Armando at kahit isang libo wala na akong maibigay.

Nanginginig ang buo kong katawan habang nakasiksik sa likuran ni Sir Conrad. Ramdam ko ang malamig na hangin na humahampas sa basang pisngi ko.

“Mahigpit na ipinagbabawal ang pumasok dito,” saway ng guard kay Armando.

Hinampas niya ng baril ang guard. "Wala akong pakialam kung sino siya!" sigaw ni Armando, pero kahit ako ay naririnig ko ang bahagyang panginginig sa boses niya. "Nakita ko si Ellen. Nandito si Ellen! Dapat siyang sumama sa amin! May utang pa siya sa akin!"

Napalunok ako nang maramdaman ang kamay ni Sir Conrad na nakahawak na sa baywang ko.

"Guards," tawag ni Sir Conrad nang hindi man lang tumitingin sa kanila. "Kapag hindi umalis ang mga taong ito sa loob ng tatlumpung segundo, tawagan ninyo ang pulisya at sabihin ninyong may mga taong nananakot sa aking tahanan."

Nanlaki ang mga mata ni Armando. "Sino ka ba?!"

Malamig na ngumisi si Sir Conrad. "Alam mo kung nasaan ka? Ito ang tahanan ng mga Montefalco. Ang pamilyang nagmamay-ari ng kalahati ng Maynila."

Napatigil si Armando.

Nakita ko ang pag-urong nito.

"Pero ang utang—"

"Hindi ko alam kung ano ang utang na iyan," putol ni Sir Conrad. "At wala akong pakialam. Ang alam ko lang, ang babaeng nagtatrabaho sa akin ay nasa ilalim ng proteksyon ko. Kapag may gusto kayo sa kanya, dumaan kayo sa akin."

"P-Proteksyon?" natatawa ngunit nanginginig na tanong ni Armando. "Anong klaseng proteksyon? Kakilala mo ba siya?"

Tumahimik si Sir Conrad. Hindi siya sumagot. Tinitigan lang niya si Armando nang walang emosyon sa mukha, na tila isang hukom na naghihintay lamang ng tamang oras upang ipahayag ang hatol.

Matagal na katahimikan ang naghari.

"Sige," sabi ni Armando sa wakas. "Babalik ako bukas ng umaga. Kapag wala pa ring pera si Ellen, pupugutan ko ng ulo ang tatay niya at itatapon ko sa ilog ang bangkay ng nanay niya!"

Bumukas ang malaking gate at mabilis na umalis sina Armando at ang kanyang mga kasama. Hindi ko man lang namalayan na nakahawak na pala ako nang mahigpit sa braso ni Sir Conrad hanggang sa makalayo na ang mga ito.

"S-Sorry po. Salamat," mabilis kong binitawan siya.

Humarap siya sa akin. "Sumunod ka sa akin."

Sinundan ko siya papasok ng mansiyon. Habang naglalakad, napansin kong lahat ng kasambahay ay tahimik na yumuyuko habang dumadaan kami. Para bang bawal silang gumalaw o magsalita kapag nandito si Sir Conrad.

Dinala niya ako sa isang malaking opisina sa ikalawang palapag. Hindi ko alam na may ganito pala sa mansiyon—isang buong silid na tila isang maliit na kumpanya. May malaking mesa sa gitna na puno ng mga papeles. May computer, telepono, at kahit isang maliit na bookshelf sa gilid.

"Umupo ka," utos niya.

Umupo ako sa upuan sa harap ng mesa niya. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko. Ramdam ko ang malamig na hangin mula sa aircon na tila lalong nagpapalala sa ginaw ng buo kong katawan.

Tahimik siyang naupo sa kabilang panig ng mesa at tumingin sa akin. Hindi siya nagsalita. Pinagmamasdan lang niya ako—ang mga matang tila naghihintay na magkamali ako para lamang may dahilan siyang pagsalitaan ako.

"Bagong maid ka ba? Ang bata mo pa yata. Bakit ka nagtatrabaho rito?" tanong niya sa wakas.

"K-Kailangan ko po ng pera," mahina kong sagot. "Para po sa mga magulang ko."

"Bakit ka lumuwas ng Maynila kung may utang ka pa pala sa inyo?"

"Kasi po..." Napababa ang tingin ko. "Wala na pong ibang paraan. Kailangan ko pong magtrabaho. At... at namatay na po si Mama."

Natahimik siya.

"Kailangan ko pong mailabas ang katawan ni Mama sa ospital. Kailangan ko pong mabayaran ang ospital. Kailangan ko pong maprotektahan si Papa. At kailangan ko pong mabayaran ang utang namin bago nila saktan si Papa."

"Gaano ka na katagal dito?"

"Ngayon lang po ako dumating."

"At gusto mong mag-cash advance?"

Napatingin ako sa kanya. "Paano n'yo po nalaman?"

Hindi siya sumagot. Binuksan lang niya ang drawer ng mesa niya at kumuha ng isang maliit na notebook. "Nakita ko ang sulat mo kay Aling Bebang."

Natigilan ako. "S-Sir—"

"Hindi mo kailangang mag-cash advance kung gusto mong kausapin ako nang personal."

"Pasensya na po, Sir. Hindi ko po alam kung—"

"Tumahimik ka."

Napapikit ako. Agad akong natahimik.

Tumayo siya at naglakad papunta sa bintana. Nakatalikod siya sa akin habang nakatingin sa labas. Matagal siyang natahimik bago muling nagsalita.

"Ang kailangan mo ay tatlong daang libo para sa utang, pambayad sa ospital, pamburol sa nanay mo, at panggastos sa tatay mo."

"O-Opo."

"Magkano lahat?"

Hindi ko alam ang isasagot. Sa totoo lang, hindi ko pa nga alam kung magkano ang babayaran sa ospital. Hindi ko pa nga alam kung magkano ang magagastos sa burol.

"A-Ang alam ko lang po, ang utang namin ay tatlong daang libo. Hindi ko pa po alam ang iba."

"Hindi mo alam?"

"Hindi pa po, Sir. Hindi ko pa po nakakausap si Papa tungkol doon."

Napabuntong-hininga siya. Hindi ko alam kung naiinis ba siya o naiintindihan niya ang sitwasyon ko.

"Lumingon ka sa akin."

Mabilis akong lumingon. Nakatayo pa rin siya sa harap ng bintana, nakatalikod sa akin.

"Gusto mo bang malaman ang paraan para mabayaran mo ang lahat ng iyon?"

"Opo, Sir. Kahit anong extra na trabaho po ay gagawin ko."

"Kahit ano?"

Tumango ako. "Opo."

Dahan-dahan siyang lumingon at tinitigan ako. Sa unang pagkakataon, may kakaiba sa mga mata niya. Hindi ko maintindihan kung ano iyon, ngunit may nagbago sa ekspresyon niya.

"Halika rito."

Tumayo ako at lumapit sa kanya. Huminto ako nang mga dalawang talampakan ang layo. Bahagyang mas matangkad siya sa akin kaya kailangan kong tumingala para makita ang mga mata niya.

"Mas malapit," utos niya.

Lumapit pa ako. Ramdam ko na ang init ng katawan niya kahit may suit siya. Ramdam ko ang bawat paghinga niya.

"Tingnan mo ako."

Tiningnan ko siya.

"Babayaran ko ang lahat ng utang ng pamilya mo, bills niyo sa ospital, ang burol ng nanay mo. Bibigyan ko pa ang tatay mo ng magandang tirahan at pera na sapat para sa kanyang pang-araw-araw na pangangailangan."

Nanlaki ang mga mata ko. "S-Sir—"

"Pero may kapalit ang pagtulong ko, Ellen."

Napalunok ako.

"Wala nang libre sa panahon ngayon. Pera kapalit ng iyong katawan."

Agad nanigas ang katawan ko.

Tumingin siya sa mga mata ko nang diretso. "Makukuha mo lang ang lahat ng kailangan mo sa akin kapag pumayag kang maging parausan ko araw at gabi."