Kabanata 4

Kabanata 4

Maria Ellen's POV

Parang may sumuntok sa dibdib ko. Nanlamig ang buo kong katawan. Hindi ako makagalaw. Hindi ako makahinga. Ang mga salitang iyon ay umalingawngaw sa utak ko na parang bomba na sumabog sa harapan ko.

"P-Parausan?" halos hindi ko marinig ang sarili kong boses.

"Oo." Walang emosyon sa mukha niya. "Parausan. Sex Skave. Alipin. Kahit anong tawag mo riyan. Gagamitin kita kapag gusto ko, kung saan ko gusto, at gaano man katagal ko gusto. Hindi ka puwedeng tumanggi. Hindi ka puwedeng magreklamo. Hindi ka puwedeng umalis hangga't hindi ko sinasabing tapos na tayo."

Nanlaki ang mga mata ko. "Ngunit—"

"Hindi mo ba naiintindihan ang sinasabi ko?"

"Naiintindihan ko po, Sir. Ngunit—"

"Ngunit ano?"

Napahinto ako. Tumingala ako sa mga mata niya. Tiningnan ko ang walang emosyon na mukha niya. Tiningnan ko ang mga mata niyang tila walang pakialam sa nararamdaman ko.

Sa isang iglap, naalala ko si Papa. Naalala ko ang mga sugat sa mukha niya. Naalala ko si Mama na nakahiga sa malamig na kama sa ospital. Naalala ko si Armando na may hawak na baril at sinasabing papatayin niya si Papa. Naalala ko ang lahat ng sakit. Ang lahat ng hirap. Ang lahat ng pagod. At alam kong wala akong ibang pagpipilian, kundi isugal ang katawan ko sa boss ko.

"Tatanggapin ko po ang kapalit ng pagtulong niyo sa akin," bulong ko.

Hindi nagbago ang ekspresyon ni Sir Conrad. Hindi man lang kumunot ang noo niya o nagpakita ng anumang emosyon. Parang wala lang sa kanya ang desisyon ko.

"Sigurado ka na ba?" tanong niya.

"O-Opo."

"Babayaran ko ang lahat ng utang mo bukas. Bibigyan kita ng pera para sa pamilya mo. Bibigyan kita ng tirahan para sa tatay mo. At sa loob ng isang taon, ikaw ay akin. Hindi ka puwedeng umalis. Hindi ka puwedeng makipagrelasyon sa iba. Anumang oras na kailangan kita, pupunta ka sa akin. Anumang oras na gusto kita, pupunta ka sa akin. Hindi ka puwedeng tumanggi. Hindi ka puwedeng magdahilan."

Napalunok ako. "Naiintindihan ko po."

"Huwag mong sabihing naiintindihan mo kung hindi mo pa nararanasan." Lumapit pa siya sa akin. Ngayon ay wala nang kahit anong distansya sa pagitan namin. Ramdam ko ang bawat paghinga niya sa mukha ko. "Kapag sinabi kong hubarin mo ang damit mo, huhubarin mo. Kapag sinabi kong lumuhod ka, luluhod ka. Kapag sinabi kong halikan mo ako, hahalikan mo ako."

Nanginginig ang buo kong katawan. "Opo."

"At kapag sinabi kong humiga ka sa kama at hintayin mo ako, gagawin mo iyon."

"Opo."

"Tumingin ka sa akin."

Tumingala ako sa kanya. Sa unang pagkakataon, may nakita akong kakaiba sa mga mata niya—isang bagay na hindi ko maintindihan. Hindi ko alam kung iyon ba ay kasiyahan o kalupitan. Hindi ko alam kung iyon ba ay tagumpay o pagkabigo.

"May babaguhin pa ba sa kasunduan natin?" tanong niya.

"Wala na po," mahina kong sagot.

"Good." Lumayo siya sa akin at bumalik sa kanyang upuan. "Bukas ng umaga, ipadadala ko ang pera sa pamilya mo. Ibibigay ko ang pangalan at address ng tirahan ng tatay mo. At bukas ng gabi, magsisimula na tayo."

Mabilis akong tumango.

"Lumabas ka na."

Tumalikod ako at naglakad papunta sa p***o. Pero bago ako tuluyang makalabas, narinig ko ang boses niya mula sa likuran ko.

"Ellen, tandaan mo," sabi niya nang mabagal at may diin. "Simula bukas, wala ka nang karapatang magdesisyon para sa sarili mo. Ako na ang bahala sa lahat ng desisyon mo. Kasama na ang buhay mo."

Napapikit ako. Tumulo ang luha ko nang hindi ko namamalayan. Hindi ko aakalaing magiging ganito pala ang buhay ko sa Maynila. Hindi lang ako naging maid ng malupit kong boss, gagawin pa akong parausan araw at gabi.

"Opo," bulong ko bago tuluyang lumabas.

Nang makalabas ako ng opisina, agad akong dumiretso sa kwarto ko. Pagpasok ko, isinara ko ang p***o at dumulas ako sa sahig. Hindi ko na napigilan ang pag-iyak.

Yumakap ako sa sarili ko at hinayaan ang lahat ng sakit na lumabas. Hindi ko alam kung tama ba ang desisyon ko. Hindi ko alam kung matatagalan ko ba ang isang taon na kasama si Sir Conrad. Hindi ko alam kung kaya ko bang gawin ang lahat ng hinihingi niya.

Pero wala akong ibang pagpipilian.

Kailangan kong tiisin ang kalupitan niya sa loob ng isang taon.

Habang umiiyak ako sa dilim ng kwarto ko, narinig ko ang malakas na pag-ring ng cellphone ko.

Dahan-dahan akong tumingin sa screen.

Si Papa ang tumatawag.

"Papa?" mahina kong sagot.

"Ellen!" halos sumigaw siya sa kabilang linya. "Anak, bakit tumatawag si Armando? Bakit ang amo mo ang magbabayad sa utang natin? Kasisimula mo pa lang sa trabaho. Anong nangyari? Anong ginawa mo?!"

Napapikit ako. Hindi ko alam kung paano sasabihin kay Papa ang totoo.

"Anak? Ellen?! Sumagot ka!"

"Papa..." nanginginig kong sabi. "Huwag po kayong mag-alala. Maayos na po ang lahat."

"Anong ibig mong sabihin na maayos na?!"

"Babayaran na po ni Sir Conrad ang lahat bukas ng umaga."

"At ano'ng kapalit?!" sigaw niya. "Anak, alam ko namang walang libre sa mundong ito! Anong kapalit?! Binenta mo ba ang katawan mo sa kaniya?!"

Tumulo ang luha ko. Hindi ako makasagot.

"Ellen! Sumagot ka!"

"Papa..." halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses. "Huwag na po kayong mag-alala. Ako na po ang bahala."

"Anak—"

"Mahal ko po kayo, Pa."

Bago pa man siya makasagot, pinatay ko na ang tawag.

Tumingala ako sa kisame at hinayaan ang luha na patuloy na dumaloy sa pisngi ko.

Mula ngayon, wala na akong karapatang magdesisyon para sa sarili ko.

Pagkalipas ng ilang oras, habang nakahiga ako sa kama at hindi makatulog, biglang bumukas ang p***o ng kwarto ko.

"Ellen."

Nanlamig ang buo kong katawan nang marinig ang boses ni Sir Conrad sa dilim.

"Bumangon ka."

Dahan-dahan akong bumangon. Hindi ko siya makita nang maayos dahil sa dilim, pero naramdaman ko ang presensya niya—ang bigat ng kanyang pagdating na tila kayang durugin ang anumang nasa paligid niya.

"Akala ko ba bukas ng gabi magsisimula?" mahina kong tanong.

"Nagbago ang isip ko."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Hubarin mo ang damit mo."

Napatigil ako. Hindi ako makagalaw.

"Ngayon na."

Nanginginig ang mga kamay ko nang hinawakan ko ang laylayan ng damit ko.

Nanlamig ang buo kong katawan.

"Naiintindihan mo ba ang sinasabi ko?"

"O-Opo."

"Good." Lumapit siya sa akin. "Ngayon, gagawin mo ang sinabi ko kanina. Hubarin mo ang damit mo."

Napapikit ako at hinayaan ang mga luha na dumaloy sa pisngi ko habang hinubad ko ang damit ko sa harap ni Sir Conrad.

Labag man sa loob ko ang maging parausan ng boss ko, wala na akong magagawa dahil kapalit naman nito ay ang kaligtasan ng pamilya ko sa kamay nila Armando.

Nakita kong binaba niya ang kaniyang pantalon at nakita ko ang malaking umbok ng boxer niya.

“Kneel.”

Mabilis akong sumunod sa gusto niya.

Hinawakan niya ang buhok ko.

“Suck my dick. Submit yourself to me, Ellen. Not because I'm your boss… but because you know I'll never let anything happen to what's mine.”