Kabanata 2

Kabanata 2

Maria Ellen's POV

Pinunasan ko ang mga luha ko bago ko dahan-dahang binuksan ang p***o.

“Ellen, kailangan namin ng—”

Hindi na naituloy ni Aling Bebang ang sasabihin niya nang makita niya ang namumugto kong mga mata. Napatingin siya sa loob ng bahay at agad nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.

“Ano'ng nangyari?” mahinang tanong niya.

“Pasok po muna kayo, Aling Bebang,” sabi ko habang pilit na pinipigilan ang panibagong pagluha.

Tahimik siyang pumasok.

Nang masilayan niya si Papa na yakap-yakap ang wala nang buhay na katawan ni Mama, napahawak siya sa sariling bibig.

“Susmaryosep...” Mabilis siyang lumapit sa kwarto. “Fernando...”

Hindi sumagot si Papa. Patuloy lang itong umiiyak habang hinahaplos ang buhok ni Mama.

“Mahal... huwag mo naman akong iwan... paano na kami ng anak natin?”

Napayuko ako.

Kahit ako, hirap pa ring tanggapin ang nangyari.

Lumapit si Aling Bebang kay Papa at marahan itong hinawakan sa balikat.

“Fernando... kailangan na nating ipaalam sa barangay. Kailangan na rin nating dalhin si Linda sa ospital.”

Tahimik lang si Papa.

“Hindi ko pa kayang pakawalan ang asawa ko,” nanginginig niyang sabi.

Tumulo rin ang luha ni Aling Bebang.

“Alam ko. Pero kailangan nating gawin ang tama.”

Napapikit si Papa bago dahan-dahang tumango.

Lumapit ako kay Aling Bebang.

“Aling Bebang...”

Lumingon siya sa akin.

“Kumusta na po pala iyong trabahong sinasabi ninyo sa akin?”

Natigilan siya.

“Hiring pa rin po ba sila?”

“Ellen...”

“Kailangan ko na pong lumuwas ng Maynila.”

Hindi ko na napigilan ang pag-iyak.

“Wala na si Mama. Kailangan naming mabayaran ang ospital, kailangan pa naming mailibing siya nang maayos, tapos may utang pa kami kina Armando.” Napasinghap ako. “Baka bumalik na naman sila. Baka si Papa na naman ang saktan nila.”

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.

“Hindi ko na alam ang gagawin ko.”

Bigla niya akong niyakap.

“Anak...”

Napahagulhol ako sa balikat niya.

“Pagod na pagod na po ako.”

“Alam ko.”

“Pakiramdam ko wala nang natitirang maayos sa buhay namin.”

“May paraan pa.”

Huminga siya nang malalim bago lumayo nang kaunti.

“Tamang-tama ang pagpunta ko rito.”

Napatingin ako sa kanya.

“Hindi na ako babalik sa dati kong pinapasukan.”

“Bakit po?”

“Mag-aalaga na ako ng apo ko. Nanganganak na kasi ang anak kong babae sa susunod na buwan.” Napangiti siya nang bahagya. “Kaya gusto kong ikaw ang pumalit sa trabaho ko.”

Namilog ang mga mata ko. “Ako po?”

“Oo.”

“Talaga po?”

“Live-in maid ka roon.”

“Tatanggapin po nila ako?”

“Kakausapin ko ang head maid. Ako ang nagrekomenda sa ‘yo.”

Napahawak ako sa kamay niya. “Maraming salamat po.”

“Pero makinig ka muna.”

“Opo.”

“Hindi madaling magtrabaho roon.”

“Bakit po?”

“Mahigpit ang amo.”

“Mahigpit lang naman po?”

Napabuntong-hininga siya.

“Marami nang maid ang umalis.”

“Dahil po ba mababa ang sahod?”

“Hindi.”

“Pinapahirapan po ba sila?”

“Hindi rin.”

“Kaya bakit po?”

“Takot sila sa boss.”

Napakunot-noo ako.

“Gano'n po ba siya kasama?”

“Hindi naman masama.”

“Kung gano'n?”

“Napakaistrikto niya.”

Tahimik akong nakinig.

“Isang mali lang, sisitahin ka agad.”

“Opo.”

“Hindi siya palangiti. Hindi rin siya mahilig makipag-usap.”

Tumango ako.

“Kaya mo ba? Sigurado ka?”

“Opo.”

“Kahit mahirap?”

“Kailangan kong kayanin.” Napayuko ako. “Wala na po akong ibang mapupuntahan.”

Hinawakan niya ang kamay ko. “Hindi kita pinipilit. Pwede ka pang maghanap ng iba.”

Mabilis akong umiling.

“Hindi na po. Kailangan kong makapagtrabaho agad.”

Saglit siyang natahimik.

“Magkano ba ang utang ninyo ngayon?”

“Tatlong daang libo na po.”

Napabuntong-hininga siya.

“Napakalaki. Tapos may gastos pa sa burol. May pera ba kayo?”

“Wala na po.”

“Paano ang ospital?”

“Hindi ko rin po alam.” Napapikit ako. “Baka hindi pa mailabas ang katawan ni Mama.”

***

Makalipas ang ilang oras, naihatid namin si Mama sa ospital.

Habang nakaupo ako sa ambulansya, hindi ko mapigilang umiyak. Hindi ko man lang siya nahagkan nang matagal. Hindi ko man lang nasabing magiging maayos din ang lahat.

Pagkatapos naming maayos ang mga papeles, agad akong sumama kay Aling Bebang papuntang Maynila.

Habang nasa biyahe, hindi ako mapakali.

Paulit-ulit kong tinitingnan ang cellphone ko.

Baka tumawag si Papa.

Baka bumalik na naman sina Armando.

“Oo nga pala,” sabi ni Aling Bebang. “May gusto sana akong sabihin.”

“Ano po iyon?”

“'Wag kang matakot sa boss.”

Napangiti ako nang kaunti. “Susubukan ko po.”

“Conrad Chase Montefalco ang pangalan niya.”

Tahimik akong nakinig.

“Bata pa siya pero siya na ang namamahala sa halos lahat ng negosyo ng pamilya. Hindi siya mahilig sa dahilan. Kapag mali, mali.”

“Naiintindihan ko po.”

“Pero patas siya.”

Napatingin ako sa kanya. “Talaga po?”

“Oo. Hindi siya naninigaw nang walang dahilan. Basta gawin mo lang nang maayos ang trabaho mo.”

“Opo.”

“At isa pa.”

“Ano po?”

“Huwag kang basta papasok sa opisina niya.”

“Bakit po?”

“Ayaw niyang may istorbo.”

“Okay po.”

“Kapag tinawag ka lang saka ka papasok.”

“Opo.”

***

Pagdating namin sa Maynila, halos hindi ako makapaniwala sa laki ng mansiyon ng mga Montefalco.

Huminto ang taxi sa harap ng napakataas na gate.

Pagkabukas nito, bumungad sa akin ang napakalawak na bakuran.

May fountain sa gitna. May mga hardin sa magkabilang gilid. May mga sasakyang hindi ko pa nakikitang malapitan noon.

“Napakalaki...”

Napangiti si Aling Bebang.

“Nanibago ka?”

“Opo.”

“Masasanay ka rin.”

Pagpasok namin sa loob ng bahay, lalo akong namangha.

Maayos ang bawat gamit.

Pero ang pinagtaka ko ay kakaunti lang ang mga kasambahay.

“Aling Bebang… bakit parang konti lang po tayo?”

“Hindi umaabot sa lima ang maid dito.”

“Ganito kalaking bahay?”

“Oo.”

“Paano po nalilinis lahat?”

“Nagtutulungan kami.”

“Hindi ba sila nagha-hire?”

“Marami ang nag-a-apply. Marami rin ang umaalis.”

Napalunok ako. “Kinakabahan tuloy ako.”

Mahina siyang natawa. “Normal lang 'yan.”

Habang naglalakad kami papasok, muli siyang nagsalita.

“Hija, hindi pa alam ni Boss na ikaw ang papalit sa akin. Busy siya sa kumpanya.”

“Kailan ko po siya makikilala?”

“Kapag umuwi siya mamayang gabi.”

“Opo.”

“At isa pa.”

“Ano po iyon?”

“'Wag mo munang babanggitin na gusto mong mag-cash advance.”

Napahinto ako.

“Bakit po?”

“Hindi pa siya nakakapagtiwala sa ‘yo. Hintayin nating makapagtrabaho ka muna kahit ilang araw.”

Napayuko ako. Tatlong araw lang ang binigay na palugit nila Armando sa amin.

“Pero kailangan ko pong makapagpadala agad ng pera.”

“Bakit?”

“Nasa ospital pa po ang katawan ni Mama. At baka bumalik na naman sina Armando.”

Napabuntong-hininga siya.

“Susubukan kitang tulungan.”

“Maraming salamat po.”

Kinagabihan, habang nagliligpit ako ng mga gamit sa kusina, bigla kong narinig ang malalakas na boses mula sa labas ng mansiyon.

“Ellen!”

Nanlamig ang buo kong katawan.

“Lumabas ka!”

Hindi ako nagkakamali. Boses iyon ni Armando.

Sunod-sunod ang malalakas na katok sa gate.

“Alam naming nandito ka!”

Nagkatinginan kaming lahat ng kasambahay.

“Kapag hindi ka lumabas, papasok kami!”

Napaatras ako.

Paano nila nalaman kung saan ako nagtatrabaho?

Maya-maya ay bumukas ang pangunahing p***o ng mansiyon.

May isang matangkad na lalaki na nakasuot ng itim na suit ang dahan-dahang lumabas.

May malamig na ekspresyon sa mukha niya.

Lumapit siya sa gate habang nakatingin kina Armando. Saka niya malamig na itinanong, "Who gave you permission to make noise in front of my house?”