5 - Awaken

Pagpasok ni Yohan, agad yumuko ang mga kasambahay ng kanyang ina at binuksan ang pinto kahit hindi pa siya hinihingi ng madame sa loob. Hindi dahil mataas ang posisyon niya sa bahay, kundi dahil alam nilang hindi na makakasagot ang ginang sa loob. May isang kasambahay na mahina ang boses na nag-ulat sa kanyang kalagayan.

“Buti na lang, malinaw pa rin ang isip niya ngayon,” bulong nito.

Tahimik na lumapit si Yohan sa kama habang pinagmamasdan ang madilim at tahimik na silid. Nakahiga roon si Cara, ang kanyang ina, at hirap na hirap sa paghinga. Palagi niya itong naabutang tulog, pero ngayon ay gising ito.

“Ma…” mahinang sabi niya.

“Yo...han…” basag at puno ng plema ang boses ni Cara. Halatang pinipilit pa rin nitong magsalita kahit hirap na.

Alam ni Yohan kung ano ang susunod na sasabihin nito.

“Owen… Gusto ko siyang makita… Kahit minsan lang… bago ako mawala. Pakiusap, Yohan…”

Pumatak ang luha sa mata ng ina, dumaloy sa mga kulubot nitong pisngi. Hindi agad nakasagot si Yohan. Tahimik niyang tinikom ang kanyang bibig habang hinila paitaas ang kumot hanggang leeg ng ina.

“Magpahinga ka na muna, Ma.”

Yun lang ang nasabi niya bago siya lumabas ng kwarto. Nanginginig ang kamao niya sa galit.

Hindi iyon ang unang beses na sinabi iyon ng ina. Paulit-ulit na. Pero ngayon, may idinagdag ito.

“Kung papayag kang makipag-engage sa anak ng pamilyang Deniz, saka ko iisipin bumalik dito.”

Ibig sabihin, hinding-hindi babalik si Owen hangga’t hindi nagpapakasal si Yohan. Kahit mamatay na ang asawa nito.

“Mas malala pa siya sa iba.”

Napahinto si Yohan sa paglalakad at tumingin sa pintuan ng silid ng kanyang ina. Pero ang galit ay hindi para sa kanya kundi para sa ama niyang si Owen.

“Sir?” tanong ni Daniel, ang kanyang alalay.

“Hindi talaga siya nagbabago,” mariing sabi ni Yohan, bago tumuloy sa paglakad.

Dati, wala namang kakaiba sa relasyon nilang mag-ama. Hindi sila malapit, pero hindi rin sila magkaaway. Si Owen ay tipikal na ama—walang emosyon, at mahigpit. Gaya rin ng kanyang ina na si Cara, malamig at matatag.

Dahil doon, lumaki si Yohan na nakikitang umiiyak ang kanyang ina halos gabi-gabi. Laging mag-isa, laging tahimik. Laging malungkot.

“Pero, Sir… totoo ba? Papakasalan niyo ang anak ng isang negosyante?” tanong ni Daniel.

Hindi agad nakasagot si Yohan. Hindi niya maintindihan ang motibo ng kanyang ama. At kung alam man niya, mas lalong ayaw niyang sundin ito.

“Of course not.”

“Salamat naman po. Hindi yata tama na ang isang taong tulad ninyo ay mapunta lang sa anak ng negosyante. Dapat ang mapangasawa niyo ay mula sa makapangyarihang pamilya o kahit anak ng politiko…”

“Alamin mo muna lahat tungkol sa babaeng ‘yon.”

“Ha? Ibig sabihin… magpapakasal po talaga kayo?”

Muling tumigil si Yohan sa paglakad.

“Gamitin natin ang pagkakataong ito para kilalanin siya. At gamitin din kung anong meron siya.”

“Ah, naiintindihan ko, Sir.”

Nagpatuloy silang naglakad habang nagkakamot ng ulo si Daniel at nagmamadaling sumusulat sa kanyang maliit na notepad.

Biglang may tumakbong kasambahay sa kanilang harapan.

“Sir!”

“Anong meron?” tanong ni Daniel.

“Gising na po ang babae!”

Napakunot-noo si Yohan, lalo nang mapansin ang kakaibang ekspresyon ng kasambahay. Tila may ikinukubli ito.

“May problema ba?” tanong niya, mariin ang tono.

“Ah, kasi po… medyo… kakaiba. Iyak po siya nang iyak. Hindi namin siya makausap ng maayos…”

Nagkatinginan sina Yohan at Daniel. Tumango si Yohan.

“Mauna ka na sa iniutos ko,” wika niya.

“Opo, Sir!”

Agad lumakad si Yohan papunta sa silid kung saan natutulog si Jasmine. Sa labas pa lang, narinig na niya ang tinig ng kasambahay.

“Ma’am, okay lang po ba kayo? Kailangan niyo pong magsalita… Diyos ko, iyak na lang kayo nang iyak…”

Hindi alam ng kasambahay ang gagawin. Kaya pagkapasok ni Yohan, inutusan niya ito.

“Tawagin mo ang doktor.”

Tumakbo agad ang kasambahay.

Huminga nang malalim si Yohan at pumasok sa silid. Ngunit halos sabay din siyang napalingon at biglang tumalikod.

“Ah, Ma’am, wala pa po kayong suot—!” sigaw ng kasambahay.

Nagulat si Yohan nang biglang tumakbo si Jasmine mula sa kama. Hindi na siya napigilan ng kasambahay at bumagsak ang suot nitong damit sa sahig. Hubad na ito nang lumapit kay Yohan at niyakap siya nang mahigpit.

“…H-Hoy…”

Yumakap si Jasmine sa kanya habang nanginginig at umiiyak. Nakabaon ang mukha nito sa dibdib ni Yohan, halatang natatakot.

Ang kasambahay naman ay nanatiling nakatayo sa sulok, gulat at hindi makapaniwala sa eksena.

Patuloy ang mahinang hikbi ni Jasmine—malungkot, puno ng takot. Nag-angat ng kamay si Yohan na tila hahaplusin ang likod nito, pero sa huli ay bumagsak din iyon sa hangin.

Sa halip, nagsalita siya sa malamig at awkward na tinig. “Tumigil ka na sa pag-iyak.”