6 - First Pleasure

Nang humupa ang tensyon sa pagitan nila, tahimik na sumilip ang kasambahay mula sa pinto. Saglit lang siyang tumingin sa babae, at tila nababasa ang katahimikan ng kwarto, dahan-dahan siyang lumapit at marahang nagsalita.

“Ihahanda ko lang po ang damit”

Tumango lang si Yohan, kaya’t iniwan na sila ng kasambahay. Sa pag-alis nito, bumalik ang katahimikan—ngunit ngayon, ang mahinang pag-iyak ng babae na lang ang maririnig sa paligid. Pasinghot-singhot. Parang pilit niyang pinipigil ang pagbagsak ng damdaming hindi na niya kayang itago.

Pero sa gitna ng lahat ng iyon, may ibang gumugulo sa isipan ni Yohan.

Hindi iyak ng babae, kundi ang sensasyong nararamdaman niya—ang dalawang umbok na nakaipit sa dibdib niya, ramdam sa manipis na saplot, at parang umaapoy sa bawat segundo ng pagkakadikit. Mainit. Malambot. Hindi niya kayang balewalain.

Napabuntong-hininga siya. Lumapit siya sa babae, at sa halip na galit, may kakaibang kabig ng damdamin sa paghawak niya sa balikat nito. Maingat. Parang di niya alam kung dapat ba niya itong aluin, o alisin sa harap niya. Hinila niya ito palapit. Nang magtama ang mga mata nila, tila may kung anong lamig na biglang naglaho.

“Hoy,” mahina pero brusko ang boses niya, “Tama na ‘yan. Iiyak ka na lang ba d’yan?”

Puno ng luha ang mga mata ng babae nang tumingin ito sa kanya. Pulang-pula ang gilid ng mga mata, at ang bibig nito’y nanginginig, parang may gusto pa sanang sabihin pero pinipigilan. Napatingin si Yohan sa labi nito. Tila nagtatawag.

Hinawakan niya ang kamay nito. “Halika.”

Wala nang pagtutol. Tahimik lang itong sumunod. Parang ang gaan ng katawan nito habang inaakay niya papunta sa kama. Nang makarating sila sa gilid, binuksan ni Yohan ang kumot at inalalayan itong umupo. Pero bago pa man tuluyang makaupo ang babae, bigla nitong hinawakan ang laylayan ng suot ni Yohan, sa may dibdib, at hinila siya ng mariin.

Natumba siya. Bumigat ang katawan nila, at sabay silang bumagsak sa kama.

“Anong—” gulat at inis ang nasa tono ni Yohan, pero hindi niya naituloy ang sinasabi.

Dahil sa posisyon nila, ramdam na ramdam niya ang katawan ng babae sa ilalim niya—mainit at malambot, ang tuhod nito’y nakaipit sa pagitan ng mga hita niya. Amoy niya ang hininga nito. Malapit. Matamis. Parang prutas. Parang lason.

‘Nilalandi ba ako ng babaeng ‘to?’ tanong niya sa isip, pero hindi niya na kayang umatras.

Inilapat niya ang palad sa baywang ng babae. Dahan-dahan, marahan, at may halong pagdadalawang-isip. Pero hindi siya pinigilan ng babae. Hinayaan lang siya nitong haplusin ang balat sa ilalim ng saplot.

“Sabihin mo nga sa’kin… sino ka ba talaga?”

Hindi sumagot ang babae. Nakatingin lang ito sa kanya—mata sa mata. Bahagyang kumikibot ang mga labi, pero walang salitang lumalabas. At sa kabila ng mga tanong niya, parang wala nang takot sa mga mata nito. Parang tanggap na ang bawat segundo ng mga sumunod na kilos.

Ibinaba pa ni Yohan ang kamay niya sa hita nito, nilapat ang palad sa balat, at marahang pinisil. Napakislot ang babae, ngunit nanatili pa rin itong tahimik. Wala pa ring pagtutol. Wala ring pagtulak. Lalo lang siyang binago ng katahimikan na ‘yon.

‘Ano bang plano ng babaeng ito?’ puno ng pagkalito si Yohan sa kanyang isipan.

Bigla siyang napahinto. Huminto ang kamay niya sa paggalaw. Tinitigan niya ang babae.

“Alam mo,” bulong niya habang pilit pinapakalma ang sarili, “okay lang naman sa’kin kung may gusto ka mang mangyari… pero sabihin ko na lang—hindi ako mabait kapag ganito na ang usapan.”

Tumitig ulit ang babae. Sa pagkakataong ‘to, ngumiti ito. Malambot, tahimik, pero may kakaibang pang-akit. Kumurap ito, parang hinahamon siya, parang sinasabi na, "Kaya mo ba ako?"

Napalunok si Yohan. Itinago niya ang nararamdaman at ibinaba ang halik sa batok ng babae. Mainit ang balat nito. Mabango. Nakakabaliw.

‘Parang bata... Parang wala pang masyadong alam… pero ganito na magpainit?’ saad ni Yohan sa isipan.

Hindi na niya namalayang gumapang na ang kamay niya paakyat sa singit nito. Tumigil siya sa dulo ng hita, malapit na malapit sa gitna. Huminga siya nang malalim, at pinisil nang kaunti ang balat. Dinampian niya ito ng halik—banayad, paunti-unti, parang sinusubok kung hanggang saan siya makararating.

“Uh… yes…” mahina, basag, at mahiyain ang tinig ng babae.

Parang iyon ang naging senyales.

Ipinasok ni Yohan ang daliri. Mainit. Basa. Malambot. Halos mawalan siya ng ulirat.

Sinapo niya ang dibdib ng babae, at sabay sinupsop ang u***g nitong nanginginig. Napaliyad ito, at napaungol nang mahina.

Hindi ito tumutol. Hindi rin ito lumaban. Tinanggap lang nito ang bawat galaw ng kamay at bibig niya. Ibinuka pa nito nang bahagya ang mga hita, upang mas malayang gumalaw ang kamay ni Yohan.

Parang tinutulungan pa siya.

Maingat niyang ibinuka ang laman gamit ang dalawang daliri, at doon niya nakita ang kabuuan ng babae sa ilalim niya—pulang-pula, basa, nanginginig.

“Ohh…”

Napakislot ang babae, napaliyad, at muling kumapit kay Yohan. Mas lalong lumalim ang paghinga nito. Ang amoy ng katawan nito’y mas lalong naging matamis, mas nakalalasing.

Kung hindi niya ito naligo’t sinabon kanina, baka isipin niyang nagpabango ito para sa kanya. Para lang akitin siya. Para tuksuhin siya. At ngayon, sa bawat paghinga nila, sa bawat haplos, parang walang balak sa kanilang dalawa ang tumigil..