4 - The Son

Bahagyang isinandal ni Yohan ang likod sa bathtub habang kagat-kagat ang loob ng pisngi.

‘Ako ba... masyado na lang bang nagpapigil?’

Medyo nagmadali na siya. Hinila niya palabas ang babae mula sa mainit na tubig at marahang inilapag sa maliit na kama sa tabi lang din ng banyo. Lalo siyang nailang sa itsura nito—basang-basa, at dahil sa nipis ng suot, para na rin siyang hubad. Dumikit sa balat ang tela, at tumambad ang kabuuan ng katawan nito.

Napabuntong-hininga si Yohan at, sa huli, tinanggal na rin ang natitirang suot ng babae. Agad siyang kumuha ng tuwalya at sinimulan punasan ang katawan ng babae. 

“Bakit ko ba ginagawa ‘to?” bulong niya habang dinadampian ng tuwalya ang mga binti nito, pataas sa hita. 

Sandaling natigilan ang kamay niya sa bandang gitna. Ang pagkababae nito, bahagyang sumilip ang hiwa na lalong nagbigay ng masamang imahinasyon sa isipan niya.

Ramdam niyang unti-unting tumitigas ang ibaba niya. Napakadiin siyang huminga, saka pilit nilampasan ang bahagi at pinunasan na lang ang itaas ng katawan ng babae. Nang madampian ang dibdib nito, bumalik ang parehong reaksyon sa kanya.

Pagkatapos mapunasan, binalot niya ito ng tuwalya at muling niyakap para painitin ang katawan nito gamit ang init ng sarili niyang balat. Hindi tulad kanina, ngayon ay ramdam niya ang bawat kurbada ng katawan nito habang nakasandal sa kanya.

‘Nababaliw na ata ako,’ naiiling niyang nasabi sa sarili.

Wala namang pumilit sa kanya. Hindi rin niya ito maibintang kahit kanino dahil kusa niyang ginawa ang lahat. Natural lang na gano’n ang maramdaman para sa isang normal at malusog na lalaki—pero alam niyang mali pa rin. Mula pa lang nang sagipin niya ang babae sa lupa, alam na niyang may kakaiba.

Nang mapansin niyang maayos na ang paghinga ng babae sa kama, tumayo si Yohan, bumalik sa banyo, at isinara ang pinto nang mariin. Maya-maya, sinimulan niyang kiskisin ang balat niya gamit ang sabon panligo, napa-ungol din siya dahil sa ginhawang naramdaman pagdampi ng tubig sa balat niya.

Lumipas ang ilang minuto, lumabas si Yohan matapos maligo. Saglit siyang sumulyap sa babae sa kama bago lumabas ng silid. Laking gulat niya nang makita ang driver sa may gilid na tila nag-aabang, pero hindi niya ito pinansin at naupo na lang sa isang tabi, bahagyang nakayuko.

Hindi siya nakatulog buong gabi. Nakadilat lang siya habang ang babae—na iniligtas niya mula sa tiyak na kamatayan—ay mahimbing na natutulog. Hindi rin ito nagising kahit pagdating na nila sa compound kinabukasan.

***

“Wala naman pong problema sa kanya…”

 “Eh bakit hindi pa rin siya nagigising?”

Matalim ang tingin ni Yohan. Ang doktor ng pamilya Vargas ay halatang kinakabahan habang pinapaliwanag. “Posibleng dulot ito ng matinding trauma. May mga ganitong kaso talaga. Pero physically, maayos po ang lagay ng katawan niya. Magigising din siya sa tamang panahon.”

Hindi natuwa si Yohan sa paliwanag. Nang pinalayas na niya ang doktor, mabilis itong yumuko at nagpaalam.

 “Sandali.”

 “O-Opo, Sir?”

 “Walang ibang makakaalam nito.”

 “Syempre po.”

Isa-isa ring pinagbawalan ni Yohan ang mga tauhan na makalapit o magsalita tungkol sa babae. Alam niyang balang araw ay kakalat din ang balita, lalo pa’t may ilang kasambahay at tagalinis na nakakita sa babae. Pero habang maari pa, gusto niyang manatiling lihim ang lahat.

Iniisip din niya kung ano bang klaseng gulo ang maaaring kaharapin niya kapag nalamang may kinalaman siya sa babaeng ni hindi niya alam kung sino. Isa pa, gusto rin niyang protektahan ang babae habang hindi pa nito naibabalik ang malay.

“Hindi pa panahon,” bulong niya.

Kung sakaling malaman niyang banta ito sa kanya, hindi siya magdadalawang-isip na iwan ang babae sa kung saan man—kahit mamatay pa ito.

Tahimik niyang tinapik-tapik ang sahig gamit ang paa habang pinakikinggan ang tunog ng kabayo sa labas ng hacienda. Napakunot ang noo niya nang makita ang isang tauhan na mabilis na tumatakbo papunta sa direksyon niya.

“Galing sa Maynila. May dala raw na sulat.”

Mabilis siyang tumayo at nagtungo sa opisina. Pagkaupo pa lang ay may kumatok agad. “Pasok,” utos niya.

Pumasok ang isang sundalong naka-uniforme at iniabot ang isang scroll. “Ito lang?” tanong ni Yohan.

“Opo. Galing po sa headquarters.”

May selyo ng pamilya Vargas ang sulat. Hindi maganda ang itsura ni Yohan habang binubuksan ito, at gaya ng inaasahan, nirolyo niya ito muli at inihagis sa gilid ng mesa.

“Pwede ka nang umalis.”

“Pero gusto po ng malinaw na sagot.”

“Kung may masasagot, sasagutin ko. Sa ngayon, umalis ka na lang muna.”

Yumuko ang sundalo at lumabas na. Nanatiling nakaupo si Yohan na may mabigat na iniisip. Pagkatapos ng ilang saglit, tumayo siya at naglakad papunta sa silid ng kanyang ina—si Doña Cara. Tahimik na sumunod sa kanya si Daniel, ang kanyang kanang kamay.

Pagdating sa pinto, lumingon si Yohan kay Daniel. “Dito ka lang.”