บทที่ 13

/ พักเที่ยง /...

“เดียร์ มึงเป็นไรวะ” ฉันเห็นลิเดียร์มันซึมๆอยู่เป็นชาติ พอเลิกเซคปุ๊บ ฉันเลยถาม ถามมันทั้งๆที่ยังอยู่ในห้องนี่แหละ บังเอิญว่านั่งหลังห้องด้วย ฆ่าเวลารอให้พวกเด็กเรียนข้างหน้าๆมันเดินออกไปให้หมดก่อน ฉันอยากรู้ว่าที่มันซึมๆอยู่แม่งเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนมั้ย เพราะเมื่อคืนที่มันหายไปก็ไม่ยอมเล่าเหี้ยอะไรเลย

“มึงก็ถามแต่มันอีดอก ดูตัวเองก่อนมั้ย วันนี้แม่งจัดเต็มซะ เป็นไร หนาวมากไง?” พูดแบบนี้แพรวมันจงใจกวนตีนฉันชัดๆ

“เรื่องกู!”

“แต่เรื่องแปลก ฮ่าๆๆ”

“หยุดหัวเราะ ไม่งั้นกูถีบ”

“กูขอถ่ายรูปรูปนึง อยากเก็บเป็นที่ระทึก” อยู่ๆมันล้วงโทรศัพท์ขึ้นมา

“อีสัส”

“ไม่รีบโพสต์ แม่งไม่หล่อไม่รู้นะ” มันขู่แบบนี้ใช้ไม่ได้เลยว่ามั้ย เดือดร้อนให้ต้อง...โพสต์ท่าอีก

แชะ!📸

“ขอดูหน่อย” ฉันออกตัวอย่างไว โดยการเอื้อมมือไป ‘กระชาก’ โทรศัพท์มันมา

-PHOTO-

เดี๋ยวนะ ทำไมรูปฉันแม่งเหมือนผู้หญิง???

“เอาคืนมา” แพรวมันดึงคืนไปแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“ยิ้มไรวะ”

“วันนี้ดูมึงมีออร่าผู้หญิ๊งผู้หญิงงงง” ทำไมฉันรู้สึกขนลุกกับคำพูดของมัน

“มึงมั่วแล้ว”

“กูไม่ได้มั่ว แต่กูทั่วถึง”

“ดอก!” ฉันมองแรงใส่มันแล้วดึงแขนลิเดียร์

“ไปเหอะมึง แดกข้าวดีกว่า ขี้เกียจคุยกับอีร่านแถวนี้” ลิเดียร์มันยอมเดินตามมาง่ายๆ ไม่ขัดขืนไรเลย ไอ้ที่พวกฉันปาระเบิดใส่กันนี่มันไม่รับรู้บ้างเลยเหรอวะ แบบนี้แม่งโคตรผิดปกติ

“เหรอๆๆ ขี้เกียจคุยหรือร้อนตัวคะน้องทอมหน้าหวาน คิๆๆ” แพรวมันเดินหัวเราะตามหลังมา ท่าทางมันคงสะใจมาก แม่งถ้ามันไม่ใช่เพื่อนฉันนะ ป่านนี้มันโดนยัดหมัดใส่ปากไปแล้ว

“ปากหมา!” สวนหมัดไม่ได้ ฉันสวนด้วยคำพูดแทนแล้วกัน แต่จะว่าไป ...อาการแบบนี้ของฉัน เอ่อ มันเรียกร้อนตัวมั้ยนะ???...🙄

-ROSE END

.

@CN SPORT SHOWROOM

เห็นผมมานี่ คงไม่คิดว่าผมคิดถึงไอ้เชนทร์มันหรอกนะ แต่เป็นเพราะผมคิดถึงรถคันใหม่ของผมต่างหาก จริงสิ ผมบอกรึยังว่าบางทีผมก็ชอบแข่งรถ แก้เบื่อน่ะ พอดีมีคนชวน

“นายมาเร็วกว่าฉันซะอีก” นั่นไงครับ คนที่เป็นคนชวนผม เสียงนิ่งๆเป็นเอกลักษณ์แบบนี้ ไม่มีใครหรอก

“เฮีย หวัดดีครับ” ผมหันไปยิ้มนิดๆให้พี่ซี นักแข่งรถเนื้อหอมพี่ชายไอ้เจมัน จริงสิ ผมบอกยังว่านอกจากไอ้เชนทร์ผมก็มีไอ้เจเป็นเพื่อนด้วย ชื่อเต็มๆมันชื่อเจวิส ส่วนพี่ซีชื่อเจซี แต่ผมขอเรียกสั้นๆละกัน คนอื่นเขาก็เรียกกันแบบนี้

“หวัดดี” พี่แกยิ้มตอบผมแล้วนั่งลงบนโซฟาตรงมุมรับแขก ผมเลยนั่งตาม เพราะเมื่อกี้ผมก็เพิ่งเดินเข้ามาถึง เอาจริงๆผมคิดว่าผมก็ไม่ได้มาเร็วกว่าพี่แกสักเท่าไหร่ว่ามั้ย

“คุณซี คุณธี หวัดดีครับ” ไอ้บอสลูกน้องไอ้เชนทร์มันเดินเข้ามาต้อนรับ

“ธุระกับเฮียใช่ป่ะครับ เดี๋ยวผมไปตามให้”

“ฉันไปตามเองละกัน” พี่ซีแทรกด้วยเสียงนิ่งๆขึ้นมา ก่อนลุกขึ้น พี่แกก็อย่างนี้ ชอบทำอะไรด้วยตัวเอง ไม่ชอบวุ่นวาย คงเพราะแบบนี้ ป่านนี้ถึงไม่มีสาวควงสักคน ไม่ใช่ว่าไม่มีผู้หญิงมายุ่งนะ แต่พี่แกไม่สนเอง

“อ้าวเฮีย ทำไมเดินกลับมาเฉยๆ” ผมถามเพราะจู่ๆแกก็เดินกลับมานั่งลงที่เดิม หน้ายังนิ่งๆ แต่ถึงจะนิ่ง อารมณ์ก็เหมือนจะขุ่นไปสักหน่อย ถ้าถามว่าผมดูออกได้ไง ก็แบบว่าผมรู้จักแกมานาน

“เชนทร์มันมีแขก”

“อ๋อ” ผมพยักหน้านิดๆแล้วหันมองไปทางห้องไอ้เชนทร์ เห็นมันเดินมาพอดี

“ขอโทษที่ให้รอ พอดีไอ้เบลล์มันมา พี่ซี ผมขอโทษที” มันนั่งลงปุ๊บก็พูดแบบนี้แหละ

“ไม่เป็นไร” นั่นเสียงพี่ซี ส่วนผมแค่พยักหน้านิ่งๆ ก่อนจะบังเอิญเหลือบไปเห็นเฌอเบลล์น้องไอ้เชนทร์มัน แบบว่ากำลังเดินเลี่ยงๆออกจากโชว์รูมไป แต่ก็เห็นหันมาทางพวกผมนิดๆด้วยนะ ยิ้มให้ผมเหมือนขอโทษขอโพยด้วยแฮะ คงจะขอโทษเรื่องไม่ได้เข้ามาหวัดดี

“ล็อตนี้จะเข้ามาอาทิตย์หน้านะ จะมาเอาเองหรือให้ไปส่งถึงหน้าบ้านดีครับสองคุณชาย”

“ฉันมาเอาเอง”

“กูก็เหมือนกัน” พี่ซีกับผมตอบมันไป จากนั้นพวกผมก็นั่งคุยกันอีกนิดหน่อย ก่อนผมจะนึกได้ว่าผมต้องไปทำอะไรบางอย่าง

“กูไปก่อนนะ วันนี้มีธุระ เฮีย ผมไปนะ” สองคนพยักหน้า ผมเลยเดินกลับออกมา กะว่าจะไปหาอะไรให้เมียซะหน่อย ผมอยากให้มันเปลี่ยนมาเป็นผู้หญิงใจจะขาด ผมจะได้เลิกสับสนสักที ว่าตกลงใครเป็นผัว ใครเป็นเมีย

-T END

.

@มหาลัย

ตกเย็น...

หลังจากแยกย้ายจากแพรวแล้วก็ลิเดียร์ ฉันก็เดินมาที่จุดนัดพบอ่ะนะ(แต่ยังไม่ถึง) ทั้งๆที่ความจริงก็ไม่อยากมาหรอก แต่ปัญหามันมีอยู่ว่า เวลาไอ้ธีมันคลั่งแม่งโคตรไม่ธรรมดา แต่!!! ฉันไม่ได้กลัวมันหรอกนะ แค่ไม่อยากมีปัญหา จริงๆนะ

ตึ๊ง!!!

ไลน์เด้ง ฉันเลยเอาขึ้นมาดู

T.ttt sent location

ถ้าเดาไม่ผิด มันคงถึงแล้ว

T.ttt: อืดอาด

rose’: เดิน ไม่ได้เหาะ

T.ttt: ให้อีก2นาที

T.ttt: ช้ากว่านั้นคิดค่าปรับเป็นวิ

rose’: ปรับไปดิ

rose’ ไม่มีจ่ายอยู่แล้ว บ้านจน

T.ttt: ไม่ได้ปรับเป็นเงิน

T.ttt: วิละยก หลายๆวิ

rose’: ระวังคลานลงจากเตียงไม่ไหว

“ไอ้สัส ขู่แบบนี้อีกแล้ว!” เห็นอย่างนั้นฉันเลยรีบเดินอย่างไว ถึงจะยังระบมก็เถอะ ตอนนี้ตรงนี้ไม่มีใคร เดินกะเผลกได้ เห้อ จะว่าไป รู้มั้ยว่าวันนี้ฉันโคตรทรมานที่ต้องเก็บพิรุธแล้วฝืนทำตัวปกติทั้งวัน

“โอ๊ย!” เข่าอ่อนซะงั้น

“เห้ย! เป็นไรป่าว” ใครไม่รู้มาดึงตัวฉันไว้จากด้านหลัง ทำให้ไม่ล้ม พอหันไปฉันก็ถึงบางอ้อ

“แพร” แพรมันเป็นเพื่อนคณะเดียวกันกับฉัน

“เป็นไรมึง ไม่มีที่นอนเหรอ” มันถามพลางช่วยพยุงฉันให้ยืนตรงๆ

“คงงั้นแหละ” เห็นมันหัวเราะเหมือนตลกฉันมาก ฉันเลยช่วยสงเคราะห์มันด้วยสายตาอาฆาตไปทีนึง ถามมาได้ ง่วงนอนเหรอ ก็เห็นๆอยู่คนจะล้มยัยบ้า

“แต่ก็ขอบใจ” อย่างน้อยฉันก็ยังพอจะจำสมบัติผู้ดีได้นิดนึง

“ไม่เป็นไรย่ะ แล้วนี่มึงจะเดินไปไหน กูช่วย ปะ”

“เห้ย ไม่ต้องเว้ย กูไหวๆ” ฉันรีบปฏิเสธ เกรงใจมัน แต่มันก็ยังจับแขนฉันอยู่

“น่า กูไปส่ง” ดูเหมือนมันไม่ยอมแพ้ง่ายๆว่ะ

“เออๆ ก็ได้ๆ” ฉันขี้เกียจพูดมาก ตามใจมันไป จะได้จบๆ

บรื๊นนนน...!!!

เสียงนั้นทำฉันกับแพรตกใจจนต้องเงยมอง นั่นรถไอ้ธีฉันจำได้ แล้วมันไปไหนของมัน ก็ไหนว่าจะมารับ ไอ้ฉันก็อุตส่าห์ถ่อมาถึงแล้วแท้ๆ

“รถคันนั้นเครื่องโคตรแรงเลย ฮ่าๆ” แพรมันหัวเราะแล้วพาฉันไปนั่งที่เก้าอี้ แต่ฉันนี่สิ รู้สึกหนาวๆร้อนๆแปลกๆ

“แล้วนี่มึงรอใครมารับอ่ะ เห็นเดินมาแถวนี้” อยู่ๆมันก็ถาม แล้วจะให้ฉันตอบไปเหรอ ว่าไอ้บ้าที่เพิ่งบึ่งรถออกไปนั่นแหละ

“อ๋อ ญาติอ่ะ” ผิดศีลอีกแล้วฉัน

“งั้นกูนั่งเป็นเพื่อนป่ะ”

“เห้ย ไม่เป็นไร กูคนเดียวได้ แค่นี้สบาย” ถ้าไม่รีบปฏิเสธ รับรองว่าทั้งฉันทั้งมัน แม่งคงไม่มีใครได้กลับบ้าน ก็ไอ้ธีมันเล่นเทฉันแล้วนี่หว่า

“แต่กูว่า...”

“เอาน่า ไม่เป็นไร กูโอเค”

“งั้นก็ได้ ขี้เกียจเซ้าซี้ แต่อย่าเผลอไปนอนบนพื้นอีกอ่ะ”

“อีสัส”

“ฮ่าๆ ไปละ” มันหัวเราะแล้วลุกขึ้นไปเลย ไอ้ที่โดนด่าไปนี่คือไม่สะทกสะท้านสินะ

-ผ่านไป 1 ชั่วโมง-

“เห้อ...” ที่ต้องถอนหายใจเพราะฉันตัดสินใจไม่ถูกว่าจะรอต่อหรือเดินไปขึ้นรถเมล์กลับบ้านดี แต่ถ้ารอต่อ สงสัยคงได้รอยันชาติหน้า

“ไลน์ไปถามดูอีกสักที” ฉันล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาส่งไลน์หามัน แต่มันก็ไม่ตอบ ไม่อ่านด้วย

“อะไรของมันวะ” ฉันตัดสินใจไม่รอแล้ว กลับเลยแล้วกัน

.

.

.

ในที่สุดก็ถ่อมาถึงหน้ารั้วบ้านจนได้ บอกตามตรงว่าเมื่อกี้ตอนนั่งรถเมล์คือโคตรทรมาน ถึงจะได้นั่งไม่ต้องยืนก็เถอะ แต่วันนี้มันปวดสะสมมาทั้งวันไง เลยระบมหนักมั้ง แต่ช่างเหอะ ไปนอนเดี๋ยวก็หาย

หมับบ!!!

ใครมาจับแขนฉันวะ คนกำลังจะเปิดประตูรั้วอยู่แล้ว

“มีความสุขมากมั้ย อ่อยผู้หญิงอ่ะ!” เดี๋ยวนะ เสียงนั่นฉันจำได้ ยิ่งพักนี้ยิ่งจำได้แม่น

“ไอ้ธี”

“ยังดีที่จำชื่อผัวได้ มานี่!” มันลากฉัน

“โอ๊ย เจ็บนะไอ้บ้า ปล่อย!” ฉันพยายามดึงแขนออก แต่ก็เหมือนทุกทีอ่ะ ไอ้นี่มันแรงควาย แถมตอนนี้ฉันก็เดี้ยงอยู่ด้วย เลยไม่ค่อยมีแรง

“นี่ บอกว่าเจ็บไง!”

“เจ็บเพราะอะไรล่ะ”

ปึก!

“โอ๊ย!” มันเหวี่ยงฉันเข้าไปในรถแล้วปิดประตูเสียงดัง พอฉันจะเอื้อมมือไปเปิดประตู มันก็ขึ้นมาแล้วดึงแขนฉันไว้

“จะไปไหน!”

“เข้าบ้าน ปล่อย!”

“ไม่ เธอต้องไปกับฉัน!”

“ฉันไม่ไป ปล่อย นายเป็นอะไรวะ!” ฉันตะคอกใส่หน้ามัน เพราะเมื่อกี้มันก็ตะคอกใส่ฉัน ไอ้บ้า อยู่ๆไปกินรังแตนที่ไหนมาวะ เลือดขึ้นหน้าเชียว

“เป็นผัวที่โดนสวมเขาไง หึ เอากับผู้หญิงนี่มันส์กว่าเอากับผู้ชายอย่างฉันมั้ยล่ะ!”

“พูดบ้าอะไรของมึงวะ ปล่อย!” ฉันสะบัดแขนออก แต่ไม่หลุด ยอมรับว่าเริ่มกลัวมันนะ แต่ใจนึงก็โกรธด้วย อยู่ๆแม่งมากล่าวหา

“บอกให้ปล่อยไงวะ!”

“กูไม่ปล่อย!” มันตะคอกดังกว่าเดิม จับแขนฉันทั้งสองข้างแล้วกระชากเข้าไปหา

”วันนี้กูจะดัดสันดานมึง เอาให้ลืมรสชาติผู้หญิงไปเลย!”