หนี้ร้าง มาเฟียรัก

  ณ ถนนเส้นเล็กๆทางลัดจากเมืองเกาลูนมายังเมืองฮ่องกง รถยนต์ทรงยุโรปสีดำเงาสามคันวิ่งเรียงตามกันมาด้วยความเร็วระดับปานกลาง

ด้านเบาะหลังรถยนต์คันที่สองนั้น มีชายร่างสูง ใบหน้าเรียบนิ่งนั่งมาในรถด้วยท่าทีที่เงียบสงบ แต่ว่าภายใต้แว่นกันแสงสีดำนั่น ดวงตาคมมองผ่านกระจกทึบสีดำออกนอกหน้าต่างอย่างระแวดระวัง

เส้นทางที่รถวิ่งผ่านมาดูโล่งตาจนผิดสังเกต เลนถนนฝั่งตรงข้ามว่างเปล่าไม่มีแม้แต่รถยนต์วิ่งสวนทางมาแม้แต่คันเดียว

ชายหนุ่มล้วงมือขวาเข้าในเสื้อสูทพร้อมกับดึงอาวุธปืนสีเงินมันวาวออกมาเตรียมพร้อม ท่าทางของชายหนุ่มทำให้ลูกน้องคนสนิทที่นั่งอยู่ด้านหน้าคนขับหันกลับมาถามเจ้านายด้วยความสงสัย

“มีอะไรหรือเปล่าครับนาย”

“โทรบอกคนของเราทุกคัน ให้ระวังตัวฉันมีลางสังหรณ์ว่าเราจะถูกลอบทำร้าย….”

พูดยังไม่ทันจบประโยค รถคันแรกก็เกิดยางระเบิด เสียหลักหมุนคว้างอยู่กลางถนน รถคันที่สองที่ชายหนุ่มนั่งมาถึงกับเบรกกะทันหันเสียงล้อรถลากไปกับพื้นจนเกิดแรงเสียดสีแล้วก็จอดนิ่งอยู่ห่างจากรถคันแรกไม่ไกล

เหล่าลูกน้องบอดี้การ์ดชุดดำที่นั่งมาในรถ ต่างรีบวิ่งมาที่รถเจ้านายพร้อมกับอาวุธปืนครบมือ ทุกคนยืนล้อมกรอบเจ้านายไว้เหมือนเอาตัวเองเป็นโล่ป้องกันภัย

“หวัง จางเหว่ย”

หัวหน้าแก๊งมังกรดำ มาเฟียอันดับหนึ่งในฮ่องกงที่แม้แต่นักการเมืองและตำรวจยังหวั่นๆ หากต้องมีเรื่องกับคนกลุ่มนี้ เขาขึ้นมาเป็นหัวหน้าแก๊งแทนพ่อของตัวเองที่ถูกฆ่าตายพร้อมกับแม่เมื่อ5ปีก่อนและยังตามจับคนร้ายไม่ได้ ความแค้นครั้งนั้นทำให้ชายหนุ่มจากที่เคยเป็นคนร่าเริงสดใส กลายเป็นคนเงียบขรึมและเย็นชาจนน่ากลัว

เขาตั้งปณิธานกับตัวเองว่าจะตามล่าไอ้คนชั่วมาตัดคอแล้วเอาเลือดมาล้างตีนให้ได้แทนบุพการีที่ล่วงลับไปแล้วให้ได้

“ปัง ปัง ปัง”

เสียงปืนที่ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับร่างของลูกน้องร่วงลงพื้นนอนแน่นิ่ง กลิ่นเลือดคาวคละคลุ้งจนติดจมูก หวัง จางเหว่ย จึงบอกลูกน้องให้หาที่หลบกระสุนไม่ต้องห่วงตนเองแล้วก็ลุกขึ้นยืนตวัดปลายกระบอกปืนเล็งไปยังกลุ่มคนลึกลับ ที่แอบอยู่หลังต้นไม้ไม่ไกลจากที่เขายืนอยู่นัก

คมกระสุนวิ่งเจาะแขนพวกมันทีละคน ทีละคน แล้วพากันวิ่งหนีหายกันไปคนละทิศ คนละทางเพราะรู้แล้วว่าหากอยู่ต่อก็คงสู้ฝั่งของ หวัง จางเหว่ย ไม่ได้แน่นอน เหลือเพียงแค่ลูกกระจ๊อกที่นอนหายใจรวยรินใกล้ตาย

“ใครเป็นคนส่งแกมา”

จิน หั่ว ลูกน้องคนสนิทที่เป็นทั้งเลขา และมือขวาที่คอยติดตามหวัง จางเหว่ยมาตั้งแต่เด็กได้กระชากคอเสื้อชายคนดังกล่าวขึ้นมาถาม แต่ก็เปล่าประโยชน์ เมื่อมันพยายามกัดเม็ดยาแคปซูลสีเหลือง แล้วกลืนก่อนจะน้ำลายฟูมปาก ตาเบิกโพลง ชักกระตุก ตัวเกร็ง แล้วก็ตายไปต่อหน้าต่อตาโดยที่ จินหั่วยังไม่ทันได้รับคำตอบใดๆ

“มันตายแล้วครับคุณหวัง ผมคาดว่ามันน่าจะชิงฆ่าตัวตายก่อน เพราะดูจากที่มันพยายามกลืนยาแล้ว ผมคิดว่าถึงมันจะมีชีวิตรอดกลับไปมันก็คงตาย จากคนที่จ้างมันมา”

“ส่งคนของเราออกหาข่าว ตามสืบให้ได้ว่าใครที่มันต้องการให้ฉันตาย แล้วอย่าลืมให้ตำรวจเอายาที่มันกินไปพิสูจน์ด้วยว่าเป็นยาประเภทไหน”

“ผมว่ามันแปลกๆ นะครับ ตั้งแต่คุณหวังขึ้นมาดำรงตำแหน่งแทนนายท่านที่จากไป ผมก็ไม่เคยเห็นคนกลุ่มไหนตั้งตนเป็นปรปักษ์กับเราเลย แต่พอคุณหวังไปกว้านซื้อโรงแรมที่เกาลูนมา ก็เกิดเหตุการณ์นี้เลย ผมว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ”

“ไม่แปลกหรอกจิน หั่ว ก็โรงแรมที่ฉันไปซื้อมา เบื้องหลังมันก็คือแหล่งค้ามนุษย์และก็แหล่งสาวขายบริการจากทั่วเอเชียที่ยอมแลกตัวเองเพื่อเงิน แล้วแกคิดว่าใครจะได้ผลประโยชน์จากตรงนี้มากที่สุดละ”

“ตำรวจ…..”

นั่นคือสิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของมือขวาคนสนิท หากคุณหวังซื้อโรงแรมมาทั้งหมดแล้วเปลี่ยนภาพพจน์ใหม่ให้เป็นโรงแรมระดับห้า และเปิดกาสิโนแห่งใหม่ที่ถูกกฎหมาย คนที่เสียผลประโยชน์จากการรีดไถเงินค่าคุ้มครองจากกลุ่มคนที่หนีเข้าเมืองแบบผิดกฎหมาย รวมไปถึงกลุ่มผู้มีอิทธิพลในละแวกนั้น ที่แม้จะทำท่าทางหวาดหวั่นเกรงกลัวต่อแก๊งมังกรดำ แต่ว่าลับหลังก็คอยแต่จะหักหลังเพื่อหวังผลประโยชน์

“แล้วคุณหวังรู้ได้ยังไงครับว่าเราจะถูกพวกนั้นลอบยิง”

“รถกระบะคันเก่าๆ ที่วิ่งสวนเราไป ตรงแยกเหิ่นฮ่าวนั้นไง ล้อรถข้างซ้ายฝั่งคนขับมันแบน แต่คนขับก็ยังฝืนขับต่อ ทั้งๆ ที่รถเราก็ขับผ่านแต่ไม่ยักเห็นโบกมือ หรือจอดรถขอความช่วยเหลือจากเรา เหมือนกำลังขับรถหนีความกลัวอะไรสักอย่าง และอีกอย่างปกติถนนเส้นนี้จะมีวิ่งรถสวนเลนไปมาตลอด แต่วันนี้แปลกมากที่ไม่มีรถสักคันวิ่งผ่านเราไปเลย”

หวัง จางเหว่ยพูดพร้อมกับเดินไปขึ้นรถที่ลูกน้องเตรียมรออยู่ไม่ไกล ซึ่งตอนนี้ตำรวจในพื้นที่ก็มาถึงที่เกิดเหตุได้สักพักแล้วกำลังเคลียร์พื้นที่แล้วเก็บหลักฐานเพื่อหาข้อมูลตามจับคนร้าย

“ลูกน้องของเราที่บาดเจ็บ นายช่วยจัดการค่ารักษาทั้งหมด และจ่ายเงินชดเชยให้กับครอบครัวเขาด้วย และให้พวกเขารักษาตัวจนกว่าจะหาย ค่อยกลับมาทำงานใหม่”

“ครับ คุณหวัง ส่วนเรื่องนี้ผมจะให้คนของเราไปสืบมาให้เร็วที่สุดครับ”

หวัง จางเหว่ยพยักหน้าให้ลูกน้อง แทนคำตอบ แล้วก็ปรับใบหน้านิ่งเฉยเหมือนเดิม ชีวิตที่ถูกแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลา เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าชะตาชีวิตของเขาจะเป็นเหมือนพ่อหรือเปล่า ชีวิตที่สุขสบายทางกายแต่ไร้ความสุขทางใจ อยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางคมกระสุน