คู่หมั้นมาเฟีย

คู่หมั้นมาเฟีย

last update최신 업데이트 : 2025-04-04
에:  มดตัวจี๊ด연재 중
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
56챕터
6.1K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เมื่อไหร่จะมีหลานให้พ่อแม่อุ้มสักที... เขาท่องประโยคนี้จนจำขึ้นใจ ทุกครั้งเวลาเจอหน้าครอบครัว ในบทสนทนาไม่มีอย่างอื่นเลยนอกจากเรื่อง แต่งงาน และ หลาน

더 보기

1화

บทนำ

Miles pov

Some days feel heavier than others. Today felt like the whole goddamn world was sitting on my chest.

I wiped my hands on my apron and forced a tight smile as another customer walked out, their to-go bag of pastries in hand. The bell above the door chimed, a sound I’d heard a thousand times in this old building. It should’ve been comforting. It wasn’t.

“Hang in there, Miles,” Mrs. Carter called as she left, her voice soft with pity. “We’re praying for your father.”

I swallowed hard and nodded. “Thank you, ma’am.”

She wasn’t the first one to say that today. Won’t be the last either.

Dad was in the hospital — again. Another heart attack. Another ride of chest pain and sirens and me holding his hand while begging him not to die on me. He's seventy years old. Seventy. And this building, this run-down old building, is the only thing keeping us together.

The Kaden House. That's what we called it back then — although technically speaking, it was just an old restaurant with peeling paint and creaky floors that we fixed up ourselves. We'd turned it into a tiny café-slash-community kitchen. People came for the cheap grub, the coziness, the gossip. This building was our life. It paid the hospital bill, put a roof over our heads, and fed half the neighborhood when times were tough.

And now… now it felt like everything was slipping through my fingers.

The kitchen was a mess. Flour dusted the countertops. The aroma of coffee and freshly baked pastry lingered in the air. I'd barely slept. Barely breathed since Dad was rushed out of here last night. But we couldn't afford to close down — not even for a day.

I turned as the door opened, and in walked Mr. Harper, one of those kinds of customers you wished to slap on a good day. Today was not a good day.

He strode up to the counter, took a cupcake, and examined it as if it were roadkill. "Still overcharging for these, I see," he grumbled. "Can't imagine you people staying in business."

I forced out another insincere-smile. "We use the best ingredients we have, sir."

"Sure, yeah," he sneered, brushing me off with a hand gesture. "Your dad's heart probably just gave out from stress over stealing people blind."

That was it.

On impulse, without thought, I grabbed the cupcake and smashed it squarely into the smug, creased face. Vanilla frosting, sprinkles, the whole nine yards — between his eyes.

The café was completely silent.

I glared at him, heaving chest. "Get out."

He stuttered, wiping frosting from his eyes, red-faced and cursing under his breath as he pushed his way to the door. The bell clanged as it closed behind him.

The silence hung there a beat longer, until old Mr. Vance in the corner coughed out a laugh. "Bout time someone did that," he grumbled, earning a few guffaws from the regulars.

I drew a shaking breath, leaning against the counter.

This was my life now. 4AM stress baking. Hospital bill payments we couldn't even afford. Smiling for pity and harsh insults both. Running this business single-handedly while Dad fought to stay alive.

I didn't even have a degree. Dropped out of college as soon as Dad's heart problems started, and never went back. Never had time. Never had a choice.

It was him and me. It had always been the two of us.

And now… life seemed to be tightening down even harder.

I didn't know it yet, but things were about to get a whole lot worse.

I clamped up a little earlier than usual. The bell above the way-out-the-door rang out quietly again as I flipped the sign to Closed. The way it was getting dark, the sun was already setting, casting long orange stripes across the windows.

We weren't like we could be open late tonight. Hell, we could barely afford to be open.

I gathered the day's takings — minimal, a few crumpled notes, a pocket or two of coins, and some bills from locals who always insisted on "keeping us going." I shoved it all into the glass box we'd stashed under the counter, wedging it in tight under the weighty wood table. That box was our lifeline. Rent, groceries, pills — it all came out of that little box.

We lived upstairs. Kaden's House was home, not just a restaurant. A three-story building propped up by stubbornness and memories.

The café took up the first floor, rebuilt by my hands and my dad's over the years. And when times were bad, it doubled as a small community center.

The second floor we rented out for small parties — birthdays, anniversaries, church group gatherings. Thin walls, flickering lights sometimes, but folks loved it. They told us it was like home.

The third floor… that was ours. A one-bedroom, one living room, and a kitchen that just accommodated two people standing side by side. Old photographs decorated the walls. Peeling paint. The smell of coffee and old wood in every corner.

It wasn't much. But it was ours.

I sighed, put on my jacket, and locked the front door behind me. Time to do what had become a daily routine — hospital run.

It wasn't a decision anymore. Every night, after closing the shop, I'd walk fifteen minutes to St. Luke's General. I knew every crack in the sidewalk, every flashing streetlight, every face I passed along the way.

Dad wasn't covered. Never had been. He told us it was too expensive and he was too proud. Now we were paying the price in ways he could never have imagined. His medication was a mile-long list, each more expensive than the last. His surgeries, check-ups, emergencies — all straight from our pockets.

Student loans? Yes, still hanging around. Still choking me. I left in the middle of my degree in Culinary Management when his first heart attack hit. Never went back. Couldn't.

The building was keeping us afloat, but barely. The best it could manage was enough to keep us from sinking completely.

I came into the hospital, a familiar ache settling in my chest as the automatic doors creaked open. The antiseptic air wafted up to greet me the moment I stepped inside.

"Evening, Miles," Nurse Joanna said from behind the desk.

"Hey," I grudged a weak smile. "How's he doing?"

"Stable. He's asked about the cupcakes."

I blew a soft laugh. "Of course he has."

As soon as I logged in, I walked down the corridor to Room 208. Same room every time. Same beep-beeping machines. Same thin, white face propped on a flat pillow.

Dad looked so small in that hospital bed. Tubes and wires connected like some kind of twisted joke to a man who used to carry me on his shoulders and build shelves with his own two hands. His eyes opened as I came in.

"Miles…" His voice was gruff, barely audible.

"Hey, old man," I forced myself to smile, pushing the chair forward. "You scared the hell out of me."

He smiled faintly, reaching out a shaking hand. I took it, my grip tight. "Sorry… Guess I'm not done with torturing you yet."

"You'd better not," I breathed, constricted throat.

We sat quietly for a while, the machines punctuating the air with steady, mechanical beeps.

"I came in early today," I told him, fluffing out some fake lint from the itchy hospital sheet. "Folks were asking about you. Mrs. Carter's praying for you… and I knocked a cupcake off Mr. Harper's head."

That made him chuckle, a rasp, broken noise. "Good… jerk deserved it."

I smiled. "Yeah, he did."

This… this was my life.

And so for the moment — as little, hard, and shaky as it was — it was all I had. 

I did not know that, just down the block, a man in a title, a suit, and a right to my life was waiting in the wings to turn everything on its head.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
56 챕터
บทนำ
ปัง!กระสุนปืนวิ่งออกจากปลายกระบอกเฉียดหน้าอังเดรไปฝังลงในผนังปูนซีเมนต์หนาด้านหลังโดยผู้เป็นพ่อ ทว่าอังเดรกลับไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมา แววตาเคยมองอนาคินแบบไหน ก็ยังมองแบบนั้นไม่เปลี่ยน"ผมยังยืนยันคำเดิม ผมไม่แต่งงานกับลูเซียร์""เหตุผลแกมันฟังไม่ขึ้น" แววตาวาวโรจน์ของอนาคินบ่งบอกชัดเจนว่าไม่พอใจกับคำตอบของลูกชาย"ผมกับลูเซียร์ไม่ได้รักกัน คนไม่รักกันจะให้แต่งงานกันได้ยังไง เหตุผลพ่อนั่นแหละที่ฟังไม่ขึ้น""อย่ามาเถียงฉัน""ผมแค่อธิบาย" เขารู้ดีว่าคำพูดของเขาไม่เข้าหูมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่างอนาคิน แต่ถึงอย่างนั้นก็เลือกที่จะพูดเพื่อทำให้พ่อยอมยกเลิกงานแต่งงานที่จะถูกจัดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า"แกจะอธิบายหรือยกเหตุผลกี่อย่างมาพูด ฉันก็ไม่ยกเลิกงานแต่งของแกกับหนูลูเซียร์""ดูพ่อจะปลื้มยัยเด็กแก่แดดคนนั้นมากเลยนะครับ""ให้เกียรติเมียแกในอนาคตแกด้วย พูดอะไรก็ระวังปากไว้บ้าง""นั่นมันคนของพ่อ ไม่ใช่คนของผม ผมไม่จำเป็นต้องให้เกียรติเด็กแก่แดดคนนั้น""แกเกลียดอะไรหนูเซียร์นักหนา""ผมไม่ได้เกลียดลูเซียร์ ผมแค่ไม่อยากแต่งงานกับเธอ" เขาตอบกลับพ่อเสียงเรียบ ก่อนจะเดินมานั่งลงโซฟา หยิบขวดน้
더 보기
คู่หมั้นมาเฟีย [01] การพบเจอ
ครืด ครืด~อังเดรเดินออกจากห้องน้ำหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วอยู่ในเสื้อคลุมสีดำแหวกให้เห็นแผงอกหนาอัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม นัยน์ตาดำขลับปรายมองเบอร์บนหน้าจอของเจ้าของสายเรียกเข้า ก่อนจะคว้ามาปัดหน้าจอรับสายอนาคิน(นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ทำไมป่านนี้แกยังไม่ไปรับหนูเซียร์สักที!) ปลายสายเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะ อังเดรมองนาฬิกาบนผนังห้องนอน ก่อนที่ริมฝีปากหยักได้รูปจะเหยียดโค้งไปด้านข้างพร้อมเสียงในลำคอที่ดังเล็ดลอดออกมาเลทมาหนึ่งชั่วโมงแล้วที่เขาต้องไปรับลูเซียร์"ถ้ารีบมาก พ่อก็ส่งคนไปรับเด็กนั่นแทนผมสิ"(แกไม่ปั่นประสาทฉันสักวันจะตายไหม?) อนาคินพยายามระงับอารมณ์ฉุนเฉียวที่โดนปลุกเร้าโดยลูกชายเอาไว้ ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูก โดนยิงแสกหน้าไปนานแล้ว"ธุระของผมไม่ได้มีแค่ไปรับเด็กนั่นอย่างเดียว ธุระส่วนตัวของผมก็มี"(ทำหน้าที่คู่หมั้นให้มันดีๆ หน่อย รีบไปรับหนูเซียร์ด้วย แค่นี้แหละ)เขาโยนโทรศัพท์ลงเตียงนอน หลังจากสายถูกตัด เขาเดินเข้าไปยังห้องแต่งตัวเพื่อหาเสื้อผ้าสวมใส่อย่างไม่รีบร้อน ถ้าหากยัยเด็กนั่นรอได้ ก็ได้นั่งรถเขา ถ้ารอไม่ได้เขาก็ช่วยไม่ได้เช่นกัน เพราะเขาไม่ชอบให้ใครมาเร่งรัดใ
더 보기
คู่หมั้นมาเฟีย [02] ระวังตัวเอาไว้
ลูเซียร์เดินตามแรงจูงของเพื่อนสาวคนสนิทเข้ามาในไนต์คลับที่ดังกระหึ่มไปด้วยเสียงเพลงจังหวะสนุก แสงไฟจากสปอร์ตไลท์ที่สาดส่องไปมาทำให้หญิงสาวมองทุกอย่างได้อย่างเลือนราง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้มาสัมผัสบรรยากาศแบบนี้"ที่นี่คือที่ไหนเหรอปันปัน""มาเวลล์คลับ ทำไมแกทำหน้าแบบนั้น อย่าบอกนะว่าไม่เคยเที่ยวผับเลยตอนอยู่เมืองนอก""ไม่เคย""เพื่อนฝรั่งไม่เคยชวนแกไปเที่ยวผับเลยรึยังไง" "ก็มีชวนบ้าง แต่ทุกครั้งที่พวกเขาชวน ฉันชอบไม่ว่าง""คิดซะว่านี่เป็นครั้งแรกที่แกได้ออกมาเปิดโลกก็แล้วกัน"ปันปันพูดด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะจูงมือพาลูเซียร์มายังโต๊ะของโซนวีไอพี ซึ่งมีเพื่อนสนิทอีกสองคนมานั่งรอก่อนหน้านี้อยู่แล้ว"แม่บาร์บี้น้อยของฉันมาแล้ว ยัยเซียร์ มานั่งข้างฉัน" ลูเซียร์อดยิ้มกับท่าทางตื่นเต้นดีใจของชมพูไม่ได้ เธอเข้ามานั่งลงข้างกายเจ้าของประโยคนั้นที่เอ่ยชักชวน"ฉันซื้อของขวัญต้อนรับกลับไทยไว้ให้แกด้วยนะ แต่ดันลืมเอามา""ไว้วันหลังค่อยเอามาให้ก็ได้" เธอตอบกลับนิวเยียร์ เพื่อนสาวคนสนิทอีกคน "แล้วนี่แกกลับไทยคนเดียวหรือมากับครอบครัว""มาคนเดียว" ครอบครัวเธอให้บินกลับไทยล่วงหน้าก่อนถึงพิธีวิวาห์ในอีกไ
더 보기
คู่หมั้นมาเฟีย [03] จูบกลางไนต์คลับ
"ทำไมไปห้องน้ำนานจังยัยเซียร์"ชมพูที่เริ่มเมากรึ่มเอ่ยถามลูเซียร์ที่เดินกลับมายังโต๊ะ ก่อนหน้านั้นไม่กี่นาที พวกเธอเพิ่งพูดเรื่องเพื่อนคนนี้หยกๆ ว่าทำไมไปห้องน้ำนาน เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า นี่ถ้ายังไม่กลับมา พวกเธอคงเดินไปตามแล้ว"พอดีคนเยอะนิดหน่อย เลยต้องต่อคิวเข้า" เธอตอบเพื่อนกลับ จังหวะกำลังนั่งลงที่เดิม สายตาเหลือบเห็นอังเดรที่เดินเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะกับชายหนุ่มหน้าตาดีสามคน ซึ่งก่อนหน้าเธอไม่เห็นเขาอยู่ตรงนั้น"เซียร์ ออกไปเต้นเป็นเพื่อนฉันหน่อย""ไม่เอาอะ ฉันไม่ถนัด แกชวนยัยนิวก็ไม่ชมพูไปเลย" เธอตอบกลับปันปันที่เอ่ยชวนออกไปเต้นหน้าเวที ซึ่งนั่นไม่ใช่สายเธอ แอบเต้นคนเดียวในห้องน้ำยังพอโอเค นี่เต้นท่ามกลางคนมากมาย เธอขอบายดีกว่า"ใครจะไปเต้นกับฉันแทนยัยเซียร์?""แกเมาแล้วก็นั่งลงสักทียัยปัน ไปเต้นเหยียบเท้าใครเข้า โดนตบมาไม่ช่วยนะ" นิวเยียร์พูด"นี่ใคร ฉันปันปัน หลานสาวเจ้าพ่อ ใครจะกล้ามีเรื่องด้วย""จ้า แม่คนเก่ง" เธอนั่งฟังปันปันและนิวเยียร์กัดกันแล้วอดขำตามไม่ได้ สายตาเธอหลุดโฟกัสไปยังโซนวีไอพีฝั่งอังเดร เธอแอบรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยที่มีผู้หญิงนุ้งน้อยห่มน้อยเข้าไปนั่งข้างคู่หมั้
더 보기
คู่หมั้นมาเฟีย [04] ขอนอนกับพี่เดย์
"พี่เดย์ปล่อยเซียร์ลงเดี๋ยวนี้นะคะ~" ลูเซียร์ร้องบอกอังเดรซึ่งกำลังอุ้มตัวเองพาดบ่าออกจากไนต์คลับท่ามกลางสายตาของแขกที่มองมาอย่างให้ความสนใจ มาเฟียหนุ่มไม่ได้สนใจสายตาคนมอง เขาเดินตวัดขามายังลานจอดรถสำหรับวีไอพี โดยมีลูเซียร์ใช้มือตีหลังเพื่อทำให้เขาปล่อยเธอเขายัดลูเซียร์ใส่รถราวกับเธอเป็นกระสอบข้าวสาร การกระทำของลูเซียร์ตอนนั้นทำให้เขาไม่พอใจเป็นอย่างมาก เขาพยายามระงับอารมณ์คุกรุ่นที่ก่อตัวขึ้นมาเพื่อไม่ให้เผลอพลั้งมือทำอะไรคู่หมั้นถ้าเป็นคนอื่น เชื่อเถอะว่าไม่ได้มานั่งมองเขาตาหวานเยิ้มแบบนี้หรอก"พี่เดย์ขา~""หุบปากของเธอไปซะ" ลูเซียร์ได้ฟังก็ทำปากยู่ใส่อังเดร มาเฟียหนุ่มพยายามสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดเพื่อระงับอารมณ์คุกรุ่น ก่อนจะทำการคาดเข็มขัดนิรภัยให้คู่หมั้น ส่วนตัวเองเดินอ้อมไปฝั่งคนขับแล้วเข้ามานั่งหน้าพวงมาลัยรถ"พี่เดย์~""เลิกเรียกชื่อฉันสักที" เขาพูดด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน พยายามอดทนเป็นอย่างมากกับลูเซียร์ ไม่รู้ว่าเขาจะอดทนกับเธอได้นานแค่ไหน "ทำไมเกรี้ยวกราดจัง""เมาแล้วก็อยู่เฉยๆ อย่าวุ่นวาย""ใครบอกว่าเซียร์เมา ไม่ได้เมาสักหน่อย พี่เดย์นั่นแหละเมา" น้ำเสียงหย่อนยานเถียงก
더 보기
คู่หมั้นมาเฟีย [05] ขย้ำลูกแกะ NC+++
ลูเซียร์ทำหน้างุนงงกับคำพูดกำกวมของอังเดร ด้วยความที่เมาบวกกับไม่มีสติทำให้เธอเอนตัวนอนหนุนหมอนใบใหญ่ที่คู่หมั้นหนุ่มใช้นอนทุกคืน เพียงแค่เริ่มหลับตาลง ก็รับรู้สึกถึงแรงยุบของเตียงนอน พอเปิดเปลือกตาขึ้นมาก็พบเข้ากับอังเดรซึ่งกำลังคร่อมร่างตัวเองอยู่"พี่เดย์อยากให้เซียร์กล่อมนอนเหรอ มาม๊ะ เดี๋ยวเซียร์จะกล่อมพี่เดย์นอนเองนะ" หญิงสาวพูดจบก็ใช้แขนทั้งสองโอบรัดลำคออังเดรแล้วรั้งลงมาเพื่อให้เขานอนแนบลงอก ทว่าเขากลับจับข้อมือทั้งสองของคู่หมั้นสาวแล้วกดลงเตียงนอน"พี่เดย์ทำอะไรคะเนี่ย ไม่อยากให้เซียร์กล่อมนอนแล้วเหรอ""อยากนอนกับฉันนักไม่ใช่เหรอ นี่ไง ฉันกำลังสงเคราะห์ให้""พี่เดย์ก็ลงมานอนข้างๆ เซียร์ดีๆ สิคะ" เหมือนกับว่าตอนนี้ลูเซียร์จะเข้าใจความหมายของอังเดรผิด รอยยิ้มบนริมฝีปากหยักได้รูปปรากฏขึ้นพร้อมเสียงในลำคอที่ดังลอดออกมาเบาๆคู่หมั้นของเขาช่างไร้เดียงสาจริงๆ นัยน์ตาสีดำมองต่ำมายังหน้าอกอวบอึ๋มของลูเซียร์ ร่องอกที่โผล่พ้นออกมาพลันทำให้อารมณ์ปรารถนาในตัวเขาตื่นขึ้น"หึ ตัวเล็กแต่ว่าซ่อนรูปดีเหมือนกันนิ" เขาพูดพร้อมเลื่อนสายตามามองใบหน้าแดงก่ำของลูเซียร์ ก่อนจะเริ่มเคลื่อนนิ้วมือมา
더 보기
คู่หมั้นมาเฟีย [06] ให้ช่วยทวนท่าไหม?
เช้าวันต่อมาลูเซียร์ที่นอนหลับมาหลายชั่วโมงเริ่มขยับตัวไปมา เปลือกตาสีขาวค่อยๆ ปรือขึ้นอย่างยากลำบาก ทันทีที่รู้สึกตัวความปวดร้าวระบมตามร่างกายก็ถาโถมเข้าใส่คราวเดียวจนไม่อยากขยับตัวไปไหน โดยเฉพาะตรงบริเวณนั้นที่เจ็บมากกว่าส่วนอื่นๆ กลิ่นเหม็นฉุนของควันบุหรี่ทำให้เธอดึงสายตามามองแผ่นหลังเปลือยเปล่าที่นั่งอยู่ปลายเตียงนอน เธอค่อยๆ ดันตัวขึ้นมานั่งอย่างยากลำบาก พลางก้มมองสภาพตัวเองตอนนี้ เธอมีเพียงผ้าห่มผืนเดียวที่ห่อหุ้มร่างกายเอาไว้เนื่องจากเธอ...ไม่ได้สวมใส่อะไรเลย"เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ" เงียบสองนาน กว่าจะตัดสินใจเอ่ยถามอังเดรกับเรื่องที่เกิดขึ้น แม้ว่าสภาพตัวเองตอนนี้จะตอบคำถามทุกอย่างที่อยากรู้แล้วก็ตาม แต่ก็ยังเลือกถามอีกฝ่ายอยู่ดี"แล้วคิดว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นล่ะ"มาเฟียหนุ่มถามกลับ พลางอัดควันของบุหรี่ที่คีบไว้ในมือเข้าปากแล้วพ่นควันสีเทากลิ่นฉุนออกมาอย่างใจเย็น"...." เธอนิ่งเงียบ หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง แสดงว่าทุกอย่างที่คิดไว้คือเรื่องจริง เธอได้มีอะไรกับคู่หมั้นตัวเองไปแล้วเมื่อคืน "เสียใจเหรอที่ได้ขึ้นเตียงกับฉัน""เซียร์...""เมื่อคืนฉันเตือนเธอแล้วแต่เธ
더 보기
คู่หมั้นมาเฟีย [07] ลูกแกะป่วย
ครืด ครืด~หน้าจอโทรศัพท์ของลูเซียร์ซึ่งกำลังเขี่ยเล่นถูกแทนที่ด้วยเบอร์จากคนเป็นแม่ เธอปัดหน้าจอเพื่อรับสายแล้วแนบเอาลงใบหู"ว่าไงคะแม่"(เป็นยังไงบ้างเซียร์ ไม่เห็นโทรมาหาแม่กับพ่อเลย)"ขอโทษค่ะ พอถึงไทยเซียร์ก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อนเลย ขอโทษที่ไม่ได้โทรบอกคุณพ่อคุณแม่นะคะ"(เดี๋ยวนี้ลูกสาวแม่เที่ยวเป็นกับเขาแล้วเหรอ) ปลายสายตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ปกติลูเซียร์ไม่ค่อยออกไปเที่ยวหรือสังสรรค์กับเพื่อนเท่าไร ทางบ้านไม่ได้เคร่งเรื่องพวกนี้ ปล่อยให้ใช้ชีวิตได้เต็มที่ แต่ต้องรู้หน้าที่ของตัวเองด้วย"เซียร์ชอบนะคะ สนุกดี"(เห็นลูกมีความสุขพ่อกับแม่ก็ดีใจ แล้วอยู่กับอังเดรลูเซียร์ดื้อไหม พี่เขาดูแลเซียร์ดีรึเปล่า)"เซียร์ไม่ดื้อค่ะ พี่เดย์ดูแลเซียร์ดีมากๆ แถมยัง...ใจดีอีกด้วย" เธอเลือกที่จะไม่พูดความจริงเพราะไม่อยากทำให้คุณแม่พลอยกังวลตามไปด้วย (ได้ยินแบบนี้แม่ก็สบายใจ ถ้าขาดเหลืออะไรโทรมาหาแม่ได้ทุกเมื่อเลยนะ แค่นี้แหละ แม่จะออกไปประชุมแล้ว)"ค่ะ" เธอวางสายลงจากคนเป็นแม่ จากนั้นดันร่างตัวเองขึ้นจากเตียงนอนแล้วเดินไปหายามาทาน เพราะรู้สึกเริ่มครั่นเนื้อครั่นตัว "จำได้ว่าเอามาด้วยนะทำไมไม่มี" เธ
더 보기
คู่หมั้นมาเฟีย [08] จุมพิตลูกแกะ
(นี่แกดูแลเซียร์ยังไงให้น้องเขาไม่สบายแบบนี้!) น้ำเสียงทรงพลังของอนาคินดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์เครื่องหรูหลังรู้เรื่องลูเซียร์ไม่สบายจากปากลูกชาย"ลูเซียร์เป็นคู่หมั้น ไม่ใช่ลูกของผม"(บร๊ะ!ไอ้ลูกคนนี้ ฉันควรทำยังไงกับแกดี ถึงฉันจะเคยพูดไว้ว่า ภายในสามเดือนถ้าแกไม่ได้รักใคร่หนูเซียร์ฉันจะยกเลิกงานแต่งให้ ฉันเป็นคนพูด ฉันก็ยกเลิกคำพูดฉันได้)"ผมนึกไว้แล้วว่าพ่อไม่มีทางทำแบบนั้นได้"(หึ ยิ่งแกไม่อยากแต่งงานกับหนูเซียร์มากเท่าไร ฉันยิ่งจะทำให้แกต้องแต่งงานกับหนูเซียร์)"ผมอยากรู้จริงๆ ว่าลูเซียร์มีอะไรดี พ่อถึงรักและเอ็นดูยัยเด็กแก่แดดคนนั้นเหลือเกิน"(พูดเหมือนครั้งนึงแกไม่เคยเอ็นดูน้องอย่างนั้นแหละ)"...."เขานิ่งเงียบกับประโยคนั้นของคนเป็นพ่อ เอ็นดูอย่างนั้นเหรอ? เขาแค่นหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน แค่ลองคิดภาพตอนเอ็นดูลูเซียร์ในหัวเขายังไม่อยากทำเลย(ฉันไม่รู้นะว่าทำไมแกถึงเกลียดน้องนักหนา แต่ระหว่างสามเดือนนี้ แกช่วยทำตัวดีๆ กับน้องหน่อยได้ไหม)"ไม่จำเป็น"(ปากดีแบบแก ระวังจะกลืนน้ำลายตัวเองเข้าสักวัน) "หึ ผมไม่มีวันกลืนน้ำลายตัวเอง"(ฉันจะรอดูคนเก่ง ว่าจะเก่งไปได้สักกี่น้ำ)"อย่าพูดเ
더 보기
คู่หมั้นมาเฟีย [09] รับผิดชอบ
@โกดังเก็บสินค้าตุ้บ! ผัวะ! ผัวะ!อังเดรยืนมองภาพชายสี่คนที่กำลังโดนลูกน้องตัวเองรุมกระทืบด้วยสายตาเย็นชา เขายกบุหรี่ขึ้นมาดูดก่อนจะพ่นควันสีเทาออกมาอย่างใจเย็น มุมปากหยักได้รูปปรากฏรอยยิ้มเล็กๆ ด้วยความพอใจ คนพวกนั้นคิดผิดที่กล้าลอบวางเพลิงโกดังเก็บสินค้าของเขา เขามองภาพตรงหน้าสองนาน สภาพแต่ละคนแทบแยกไม่ออกว่าเป็นใครเพราะเนื้อตัวเต็มไปด้วยคราบเลือด เขาส่งสัญญาณบางอย่างให้ลูกน้อง ไม่นานนักชายฉกรรจ์ก็ถือถังน้ำผสมเกลือไปสาดใส่ชายทั้งสี่คน บาดแผลเมื่อเจอกับน้ำเกลือมักไม่เป็นมิตรต่อกัน เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดเรียกรอยยิ้มจากมาเฟียหนุ่มได้ดีไม่น้อย"ใครจ้างพวกมึงมา" เนิ่นนานกว่าอังเดรจะยอมปริปากเอ่ยถามชายกลุ่มนั้น"ปะ...ปล่อยพวกผมไปเถอะครับ" หนึ่งในสี่คนเอ่ยพูดพลางประนมมือขึ้นขอชีวิตจากอังเดร เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "กูถามว่าใครจ้างพวกมึงมา" น้ำเสียงอังเดรเริ่มเย็นลงทำเอาคนฟังพานเสียวสันหลังวาบตามไปด้วย"ถ้าพวกเราบอก คุณจะปล่อยพวกเราไปใช่ไหมครับ""อยู่ที่ว่าคำตอบของพวกมึงจะมีประโยชน์มากน้อยแค่ไหน""พวกเราไม่รู้ว่าใครเป็นคนจ้าง ส่วนมากพวกเรารับงานผ่านการโทรเท่านั้น จะไม่เป
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status