CHAPTER 1

MAYA DELA TORRE POV

Isang oras pa lang ako rito sa Montecillo Mansion bilang bagong kasambahay, pero pakiramdam ko ay gusto ko na agad mag-impake, kunin ang gamit ko, at tumakbo palabas ng gate.

Ang sabi sa akin sa agency, maswerte raw ako dahil nakuha agad ako sa isa sa pinakamayamang pamilya sa buong bansa. Malaki ang sweldo, may libreng tirahan, at libreng pagkain. Sino ba naman ang tatanggi roon? Kailangang-kailangan ko ng trabaho para may maipadala sa pamilya ko sa probinsya at may pambayad sa upa. Pero hindi nila sinabi na ang pagtatrabaho rito ay parang pagsabak sa isang military camp na walang kasiguraduhan kung makakalabas ka pa nang buhay.

"Makinig kang mabuti, Maya. Linisin mo ang private study room ni Sir Rafael sa third floor. Walang alikabok na dapat matira kahit sa pinakasulok ng mga estante. Pero subukan mong galawin o basahin ang mga nakapatong sa lamesa niya, tanggal ka agad. Naiintindihan mo?"

Iyon ang huling banta sa akin ni Manang Rosa, ang mayordoma ng mansyon, bago niya ako iwan sa tapat ng malaking double doors na gawa sa makapal at madilim na mahogany.

Kaya heto ako ngayon, halos hindi humihinga habang maingat na nagpupunas ng mga babasaging display at mga makakapal na libro. Napakalaki ng kwarto. Amoy mamahaling kahoy at kapeng barako ang paligid. Sa sobrang lawak nito, pwede na sigurong gawing sariling bahay. Ang sahig ay natatakpan ng malambot na carpet na parang lulubog ang sapatos mo sa bawat hakbang.

Nang makarating ako sa mismong oak desk ng may-ari, humugot ako ng malalim na hininga. Maingat kong pinunasan ang gilid ng lamesa gamit ang microfiber cloth. Umiwas akong idikit ang kamay ko sa mga nakatambak na folders, laptop, at mga nakakalat na ballpen.

Kaso, dahil sa lakas ng hangin na nagmumula sa nakatutok na aircon, biglang nilipad ang isang paboritong pulang folder na nasa gilid mismo ng lamesa. Parang bumagal ang ikot ng mundo ko nang makita itong dumausdos at tuluyang bumagsak sa sahig. Nagkalat ang napakaraming papeles.

Patay. Katapusan ko na ba? Unang araw ko pa lang, matatanggal na agad ako?

Agad akong lumuhod para pulutin ang mga papel. Nanginginig ang mga kamay ko habang pinagpapatong-patong ang mga ito. Wala naman sigurong nakakakita. Kung mabilis kong maibabalik ito sa lamesa, walang makakaalam. Wala akong binasa kahit isang letra dahil ayokong pagbintangan na nangingialam ng kumpanya nila.

Mabilis ang pagpulot ko nang biglang bumukas ang mabigat na pinto ng kwarto.

"What the hell are you doing?"

Isang boses na sobrang lamig, malalim, at nakakapangilabot ang nagpatigil sa pagtibok ng puso ko. Hindi ako nakagalaw sa pwesto ko habang nakaluhod sa carpet. Dahan-dahan, parang isang sirang robot, nag-angat ako ng tingin mula sa mga papeles na hawak ko.

Nakatayo sa hamba ng pinto ang isang lalaki. Naka-tailored suit siya na kulay itim na halatang pasadya at sobrang mahal. Bahagyang magulo ang buhok niya na parang palagi niyang sinasabunutan dahil sa stress. Ang kanyang mga mata, na kulay kape pero sobrang dilim, ay tila kayang manunog ng kaluluwa. Ito si Rafael Montecillo. Ang bilyonaryong CEO na nababalitaan kong iniiyakan ng lahat ng empleyado sa kumpanya niya dahil sa sobrang higpit, perpeksiyonista, at sungit.

"S-Sir," nauutal kong sabi, hawak-hawak pa rin ang mga papeles niya.

Agad akong tumayo, pinagpag ang palda ng uniform ko, at yumuko nang bahagya. Ang kaba sa dibdib ko ay parang mga tambol na nagkakarera.

"Nahulog po kasi dahil sa hangin, kaya pinulot ko—"

"I don't pay my maids to make stupid excuses," putol niya.

Humakbang siya papalapit sa akin. Bawat hakbang ng makintab niyang sapatos ay parang nagpapakipot ng espasyo at nagpapaubos ng hangin sa buong kwarto. Sobrang tangkad niya, kailangan ko pang tumingala para lang salubungin ang galit niyang mga mata. Hinablot niya ang folder mula sa panginginig kong mga kamay.

"And I specifically told the head maid that absolutely no one touches my confidential documents. Are you a spy? Sino ang nagpadala sa iyo rito?" sunod-sunod at madiin niyang tanong habang pinagmamasdan ang mga papel na parang sinusuri kung may nawawala.

Nanlaki ang mga mata ko. Spy? Grabe naman ang imahinasyon ng taong ito.

"Pasensya na po, Sir Rafael. Wala pong nagpadala sa akin at lalong hindi po ako spy. Nagkataon lang po talaga na natabig ng hangin mula sa aircon 'yung folder noong nagpupunas ako sa gilid. Hindi ko po binasa kahit isang salita diyan, ibabalik ko lang sana sa ayos," mabilis at diretsong sagot ko.

Wala sa bokabularyo ko ang magpa-api o tumahimik na lang kung alam kong wala naman akong ginagawang masama. Kahit pa bilyonaryo ang kaharap ko. Kailangan ko ang trabahong ito, opo, pero hindi ako magmumukhang tanga at aakuin ang kasalanang hindi ko ginawa.

Bahagyang kumunot ang noo niya. Tila hindi siya sanay na may sumasagot sa kanya pabalik. Sa palagay ko, lahat ng tao sa paligid niya ay panay tango at opo lang ang isinasagot kapag nagagalit siya. Tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, na parang sinusuri kung anong klaseng nilalang ang naglakas-loob na kausapin siya nang ganoon kataray.

"You're new," malamig niyang pambabasag sa katahimikan. Hindi iyon tanong, isa iyong kumpirmasyon.

"Opo. Maya dela Torre po. Unang araw ko ngayon." Taas-noo kong ibinalik ang tingin sa kanya. Hindi ko ipapahalata na nanginginig ang mga tuhod ko.

Naglakad siya papunta sa likod ng desk niya, umikot, at padabog na ibinaba ang folder sa ibabaw ng lamesa. Umupo siya sa kanyang leather chair, nangalumbaba, at muling pinagmasdan ako gamit ang madilim niyang mga mata. Ang bigat ng presensya niya. Parang kinakalkula niya kung sisantehin ba niya ako ngayon din o ipapakulong sa pulisya.

Lumipas ang ilang segundong nakakabingi ang katahimikan. Rinig na rinig ko lang ang humuhuning aircon.

"Well, Maya dela Torre," panimula niya. Ang boses niya ay mababa at nagbabanta, parang isang leon na nagbababala bago umatake. "Since you're so confident in fixing my things, and you seem to have a rather loud mouth for a newly hired maid, aayusin natin ang trabaho mo."

Kumunot ang noo ko pero nanatili akong tahimik. Hinihintay ang susunod niyang sasabihin.

"You are now officially my personal maid," deklara niya. Walang kaemo-emosyon ang mukha niya habang sinasabi iyon. "Ikaw lang ang papasok sa opisinang ito simula ngayon. Wala nang ibang pwedeng maglinis dito kundi ikaw. Ikaw lang ang magtitimpla ng kape ko. Ikaw ang mag-aayos ng mga gamit ko kapag paalis ako. And if you mess up even a single document again, or if I find out you're lying..."

Tumigil siya at sumandal sa upuan niya, mas pinatatalim ang tingin sa akin.

"...you're not just fired. I will make sure you won't get hired anywhere in this city, or in this entire country. Is that clear?"

Napalunok ako nang malalim. Personal maid? Ng isang demonyong bilyonaryo na walang ibang alam kundi manakot at magsungit? Ano bang pinasok kong gulo? Gusto ko lang naman ng normal na trabaho. Pero kailangan ko ang pera. Wala akong karapatang mag-inarte lalo na't seryoso ang banta niya sa trabaho ko.

Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata niya, pilit na tinatago ang takot ko.

"Klarong-klaro po, Sir. Gagawin ko po nang maayos ang trabaho ko."

"Good," maikli niyang sagot, bago ibinaling ang atensyon sa laptop niya, na tila ba bigla na lang akong naglaho sa paningin niya at wala na siyang pakialam sa akin. "Get me a black coffee. No sugar. No creamer. Just black. Make it strong. Now."

"Masusunod po, Sir Rafael," mabilis kong tugon.

Tumalikod ako, tahimik na naglakad papunta sa pinto, at dahan-dahang pinihit ang doorknob. Binuksan ko ito at lumabas ng kwarto. Isinara ko ang pinto nang walang anumang ingay at agad na naglakad nang mabilis pababa ng hagdan papunta sa kusina para gawin ang inuutos niya.