CHAPTER 2

MAYA DELA TORRE POV

Pagkababa ko sa kusina mula sa third floor, halos atakihin ako sa puso. Grabe, akala ko talaga tapos na ang maliligayang araw ko sa mansyong ito. Nangangatog pa rin ang mga binti ko habang papasok sa malawak na kusina na mas malaki pa yata sa buong bahay namin sa probinsya.

Dumiretso agad ako sa kapehan nila. Hindi ito ordinaryong coffee maker lang na nakikita sa mga simpleng opisina. Pang-kumpanya o pang-mamahaling café ang setup sa kusina ng mga Montecillo. Kumpleto sa malaking espresso machine na kasingkulay ng pilak, iba't ibang klaseng glass jars na puno ng coffee beans mula pa sa iba't ibang bansa, at mga gamit na ngayon ko lang nakita sa tanang buhay ko.

"Maya? Oh, bakit nandito ka pa? Akala ko ba pinaakyat kita sa study room ni Sir Rafael para maglinis?"

Napalingon ako nang mabilis. Si Manang Rosa, ang mataray pero mabait na mayordoma, ay nakapamewang at nakataas ang kilay sa akin. Galing siya sa pinto ng dirty kitchen at may hawak na malaking tray ng mga hiniwang sariwang prutas.

"Opo, Manang. Galing po ako roon," sagot ko habang maingat na kinukuha ang pinakamaitim at pinakamatapang na coffee beans na nakita ko sa estante. "Inutusan niya po akong ipagtimpla siya ng kape."

Nanlaki ang mga mata ng mayordoma. Muntik na niyang mabitawan ang tray na hawak niya sa sobrang gulat. Ibinaba niya ito nang padabog sa marmol na counter at nagmamadaling lumapit sa akin, tila may sasabihing malaking sikreto.

"Kape? Inutusan ka niyang magtimpla? Ibig sabihin... hindi ka niya sinisante matapos mong pasukin ang lungga niya?" sunod-sunod na tanong niya, parang nakakita siya ng himala. "Bakit ikaw ang uutusan niya? Eh may naka-assign na nagtitimpla ng kape niya tuwing hapon, si Luisa!"

Kinuwento ko nang mabilis ngunit detalyado ang nangyari sa itaas. Kung paano nilipad ng aircon ang paborito niyang folder, kung paano niya ako nahuli sa akto habang pinupulot ang mga nagkalat na papeles, at kung paano niya idineklara na ako na ang bago niyang personal na kasambahay dahil sa lakas ng loob kong sumagot sa kanya.

"Diyos ko, Maya. Hindi ko alam kung swerte ka ba o minalas ka sa araw na ito," napapailing na sabi ni Manang Rosa habang nakahawak sa noo niya. Kumuha siya ng malinis na basahan at pinunasan ang counter na malinis naman na. "Basta ayusin mo 'yang timpla mo. Black coffee kamo? Walang asukal? Walang gatas? Ganyan talaga 'yon kapag masama ang timpla o sobrang daming iniisip sa kumpanya. Sige na, bilisan mo na diyan at baka mag-init lalo ang ulo ng halimaw na 'yon kapag pinaghintay mo."

Sinunod ko ang turo ni Luisa kani-kanina lang kung paano gamitin ang kumplikadong espresso machine. Tamang init ng tubig, tamang tapang ng pagkakagiling ng kape. Walang halong kahit ano. Purong itim. Amoy pa lang habang tumutulo ang likido sa tasa, parang kaya na nitong bumuhay ng patay sa sobrang tapang. Napapangiwi na lang ako habang nilalanghap ang aroma.

Inilagay ko ang itim na kape sa isang simpleng puting porselanang tasa. Ipinatong ko ito sa isang maliit na silver tray kasama ng isang basong tubig, at naglakad pabalik sa third floor. Bawat hakbang ko sa malapad na hagdan ay sinasabayan ng malakas na kabog sa dibdib ko. Paano kung mapaso siya? Paano kung hindi niya magustuhan ang timpla ko at ibato niya sa akin ang tasa? Wala akong alam sa mga mamahaling kape, 3-in-1 lang ang tinitimpla ko sa probinsya tuwing umaga!

Nang makarating ako sa tapat ng naglalakihang double doors, huminga muna ako nang malalim. Inayos ko ang tayo ko bago kumatok ng tatlong beses.

"Come in," rinig kong malamig na utos niya mula sa loob.

Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob at binuksan ang pinto. Bumungad agad sa akin si Rafael. Nakasandal siya sa kanyang malaking leather chair, ang isang kamay ay nakahawak sa sentido niya habang ang kabila ay mabilis na nagta-type sa keyboard ng kanyang laptop. Tinanggal na niya ang suit jacket niyang itim, at nakatupi na rin ang manggas ng puti niyang long-sleeves hanggang siko. Nakaluwag din ang asul niyang necktie.

Kahit stress na stress siyang tingnan at mukhang hindi natulog nang tatlong araw, hindi ko maitatanggi na sobrang gwapo ng lalaking ito. Matangos ang ilong, matalim ang panga, at ang balat ay makinis. Para siyang modelong napadaan lang sa isang opisina para mag-shoot ng magazine cover.

"Your coffee, Sir Rafael," pambabasag ko sa katahimikan habang maingat na naglalakad palapit sa malawak niyang oak desk.

Ibinaba ko nang dahan-dahan ang silver tray sa bakanteng espasyo sa tabi ng laptop niya. Siguradong-sigurado akong hindi ko matatabig ang kahit anong papeles ngayon dahil sobrang bagal ng mga galaw ko. Natuto na ako sa pagkakamali ko kanina.

Tumigil siya sa pagta-type at bumuntong-hininga. Kinuha niya ang tasa at itinaas ito para amuyin ang kape. Nakatitig lang ako sa kanya, pilit na itinatago ang kaba at nag-aabang ng reaksyon. Kung sasabuyan niya ba ako ng mainit na kape dahil pangit ang lasa, makakailag ba ako agad? Handa na ang mga paa kong tumakbo palabas ng pinto kung sakali.

Humigop siya. Isang mahabang lagok.

Hindi man lang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Walang ngiti, walang simangot. Ibinaba niya nang tahimik ang tasa sa saucer nito.

"You used the Colombian beans," malamig niyang komento nang hindi man lang tumitingin sa akin.

May pangalan pala yung beans? Napalunok ako. "Uh, hindi ko po tiningnan yung label kanina, Sir. Kinuha ko lang po yung pinakaitim na nakita ko sa jar dahil sabi niyo po gusto niyo ng sobrang matapang na kape."

Tiningnan niya ako nang diretso. Ang dilim talaga ng mga mata niya, parang laging may namumuong bagyo sa loob nito na handang manalanta anumang oras. "It's acceptable. But next time, use the Ethiopian roast. It's on the second shelf, left side of the pantry. Understand?"

"Opo, Sir. Tanda ko na po."

Nakahinga ako nang maluwag. Tatagal yata ang buhay ko sa mansyong ito.

"Don't celebrate just yet," biglang sabi niya, na parang nababasa niya ang laman ng utak ko. Kumuha siya ng isang manipis at itim na tablet mula sa drawer niya at inabot ito sa akin. "Take this."

Nagtataka man, maingat kong kinuha ang tablet. Pagbukas ko ng screen, nakita ko agad ang isang napakahabang listahan. Naka-bullet form pa ito at mukhang aabot ng tatlong pahina kung i-scroll ko pababa.

"Ano po ito, Sir?" nagtataka kong tanong habang binabasa ang unang linya.

"Your new schedule and my absolute rules," sagot niya habang ibinabalik ang atensyon sa laptop niya at nagsimula na namang mag-type. "Since you are my personal maid now, your working hours revolve entirely around mine. You wake up at 4:30 AM. My gym clothes and shoes must be ready by 5:00 AM sharp. Breakfast is at exactly 6:30 AM. If I find a single wrinkle on my suit, you will be spending your entire day ironing every single piece of clothing in my walk-in closet. Are we clear?"

Nanlaki ang mga mata ko habang patuloy na nag-i-scroll sa tablet. Wala na yata akong oras matulog nito! Pati ba naman ang temperature ng tubig panligo niya, nakalista rito? 38 degrees Celsius? Ano ako, human thermometer? Pati ang pagpapakain sa aso niya sa likod-bahay na hindi ko pa nakikita, ako rin ang gagawa.

"Sir Rafael, pasensya na po pero... tao po ako, hindi robot na de-baterya. Paano po kung may magkasabay na utos dito?" Itinuro ko ang screen kahit hindi siya nakatingin. "Halimbawa po, nakalagay rito na kailangan linisin ko ang loob ng sasakyan niyo ng 6:00 AM, pero kailangan din nakahanda na ang breakfast niyo sa dining table ng 6:30 AM. Paano ko po gagawin yun nang sabay kung mag-isa lang ako at malayo ang garahe sa kusina?"

Tumigil siya sa ginagawa niya at dahan-dahang nag-angat ng tingin sa akin. Tumaas ang isang kilay niya. Parang hindi siya makapaniwala na may isang hamak na kasambahay na kinukwestyon ang ginawa niyang perpektong schedule.

"That is your problem to solve, Maya, not mine. I pay you a generous salary to figure things out. If you can't handle a simple schedule, the front door is wide open for you to leave right now."

Uminit ang ulo ko. Ang yabang talaga ng lalakeng ito. Porket maraming pera, akala mo nabili na pati kaluluwa at buong pagkatao ko. Pero dahil kailangan ko ng trabaho at wala akong pamasahe pauwi sa amin, nilunok ko ang pride ko. Nag-isip ako ng mabilisang solusyon. Hindi ako pwedeng magpatalo sa bilyonaryong 'to.

"Sige po," seryosong sagot ko, tinitigan ko rin siya pabalik. "Gagawin ko po lahat ng nakasulat dito. Pero kapag nagawa ko lahat ito nang maayos, tama sa oras, at walang kahit anong palpak bukas, gusto kong dagdagan niyo ang oras ng pahinga ko tuwing hapon. Mula isang oras, gawin nating dalawang oras na break."

Tuluyan nang napabitiw si Rafael sa mouse ng laptop niya. Sumandal siya nang tuluyan sa kanyang upuan, pinagkrus ang mga mahahaba at maskuladong braso sa kanyang dibdib, at tinitigan ako nang may halong pagkamangha at matinding inis.

"Are you negotiating with me? With your boss? On your very first day of work?" mababa ngunit mariin niyang tanong. Ang boses niya ay nagbabanta.

"Hindi po ako nakikipag-negotiate, Sir. Nakikipagkasundo lang po nang patas. Sabi niyo nga po kanina, you pay me to figure things out. Para po ma-figure out ko nang maayos ang schedule niyo araw-araw nang walang mintis, kailangan ko ng sapat na lakas at tulog. Kung magkakasakit ako sa pagod, sino pong magsisilbi sa inyo? Deal po ba?" lakas-loob kong ibinalik ang titig sa kanya.

Ilang segundong namayani ang nakakabinging katahimikan sa loob ng opisina. Walang gustong kumurap o magpatalo sa aming dalawa. Rinig na rinig ko lang ang mahinang ugong ng aircon. Sa huli, isang maliit at halos hindi mapansin na ngisi ang sumilay sa labi niya.

"Fine. It's a deal. But if you fail even one minor task tomorrow, you are scrubbing the entire outdoor pool with a toothbrush."

"Deal," mabilis kong sagot. "May ipag-uutos pa ba kayo, Sir?"

"Wala na. You can go," malamig niyang tugon, sabay baling ulit sa laptop niya. "Be ready by 4:30 AM tomorrow. Don't be late."

"Masusunod po." Tumalikod na ako at tahimik na lumabas ng opisina niya, mahigpit na hawak ang tablet.