Share

Primeiro Round

last update Petsa ng paglalathala: 2026-09-17 09:51:51

​Jon abriu a porta de uma vez só. Deitou Elara na cama e tomou posição ao seu lado, abraçando-a contra o peito, de modo que ela se assemelhasse a um bebê no útero da mãe.

​— Desculpe! Eu... sinto muito! — A voz dela saiu embargada. As lágrimas corriam vertiginosamente por sua bela face.

​Seus olhos estavam inchados e vermelhos. Jon acariciava gentilmente o rosto dela, beijando devagar a trilha por onde as lágrimas passavam. Ele segurou a face de Elara nas mãos, obrigando-a a encará-lo.

​— Não s
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • MEU CEO NADA VIRTUOSO    Partenon

    Botelho seguia em alta velocidade, mesmo depois de estar bem longe da mansão Odero. Encarou a si mesmo no espelho à frente dos olhos.— Hora de colocar tudo em seu lugar! — Sua calmaria era assustadora. O anel negro com pedras verde-musgo no dedo médio da mão esquerda brilhava sobre o volante.Era como uma confirmação direta de quem ele realmente era. Afastou o espelho do rosto, ao mesmo tempo que voltava sua atenção à rodovia."Depois de tantos anos, e ela jamais tentou me conhecer de verdade."Ele suspirou pesado."Antony tinha razão. Roberta só ama a si mesma e mais ninguém."O ronco do motor de seu Chrysler 300C assustava quem por ele passava. Fazia muito tempo que não se aventurava a ser ele mesmo. Sorriu abertamente ao discar um número em outro celular, bem mais simples do que estava acostumado a carregar consigo.— Senhor? — A voz do outro lado parecia eufórica.Botelho sorriu ao deixar o celular no viva-voz.— Hum! Sou eu mesmo, Willi!O tom grave em sua voz fez com que o outr

  • MEU CEO NADA VIRTUOSO    Sob ataque

    O homem de meia-idade, alto e de aparência máscula, com um olhar ranzinza e frio, encarava o outro lado da cidade com seu charuto entre o indicador e o dedo médio. Por um instante, sorriu pretensiosamente. Uma batida na porta chamou sua atenção.— Entre! — falou sem verificar de quem se tratava.— Desculpe, senhor, mas é sobre aquele convidado que o senhor aguardava.O homem pareceu nervoso. Ele contorcia os dedos uns nos outros antes de encarar o semblante do homem à sua frente.Os sapatos de couro importado faziam barulho no assoalho enquanto ele seguia em direção ao mensageiro. O homem ergueu a postura com dificuldade. As pernas sequer lhe obedeciam.— Então ele finalmente veio! Onde ele está agora? — A voz grave subiu dois tons, revelando uma animação evidente.As baforadas dançavam no ar acima da cabeça do mensageiro. O homem engoliu em seco. Parecia ter algo entalado na garganta.— Está na sua base, senhor! — concluiu, ajeitando a gravata com os dedos trêmulos.O chefe sorriu en

  • MEU CEO NADA VIRTUOSO    Sob segurança

    Antes que desistisse de protegê-la e decidisse ficar, Jon fechou os olhos com força para, em seguida, retirar-se dali. Porém, seus planos foram por água abaixo quando ela o abraçou pela cintura.Seu mundo inteiro se desfez sob o toque e o choro silencioso. Aos poucos, sentiu suas costas umedecerem."Como vou dizer a ela que é para protegê-la que estou fazendo isso?"As mãos dela apertaram ainda mais em volta da cintura dele.— Por favor, Jon. — A voz embargada o quebrou ainda mais. — Não vá, não me deixe sozinha.Jon apertou as suas mãos sobre as dela."Como posso dizer a ela o motivo de deixá-la aqui?"Fechou os olhos e reuniu toda a coragem que não tinha até aquele instante.— Elara, você é a única mulher que amo de verdade. Esteja ciente disso, mas é por este mesmo motivo que tenho que deixar você por uns dias.As mãos dela permaneceram no mesmo lugar. O choro ainda era audível.— Está a me punir, não está?Jon virou-se por completo para encará-la. O belo rosto de sua amada estava

  • MEU CEO NADA VIRTUOSO    Medo e mistério

    ​A viagem seguiu silenciosa até a mansão de Roberta. Assim que ele parou diante da propriedade, ela encarou as costas dele sem nenhuma expressão.​Ele devolveu o olhar através do espelho.​— Sei que você gostaria que o Jon soubesse a sua verdadeira identidade — ela pausou por um instante. — Mas sabe, Botelho, tudo isso pode desencadear inúmeros problemas para nós.​Ela não parecia estar mentindo, porém ele sabia que era mais uma vez uma espécie de peça no imenso tabuleiro que ela havia criado há muito tempo.​Ele sorriu levemente enquanto encarava o lado oposto da mansão.​— Não se preocupe com a sua mancha do passado, eu mesmo cuido disso.​Roberta o encarou, atônita.​— O que quer dizer com isso? Você... — ela apontou para ele, nervosa.​Ele virou-se para encará-la nos olhos.​— Sempre pensei que você faria uma escolha entre mim e o Antony, mesmo depois daquele fiasco que foi a sua festa de casamento.​Ambos encaravam-se numa disputa sem ganhadores ou troféus. Ele deixou que o olhar

  • MEU CEO NADA VIRTUOSO    Primeiro Round

    ​Jon abriu a porta de uma vez só. Deitou Elara na cama e tomou posição ao seu lado, abraçando-a contra o peito, de modo que ela se assemelhasse a um bebê no útero da mãe.​— Desculpe! Eu... sinto muito! — A voz dela saiu embargada. As lágrimas corriam vertiginosamente por sua bela face.​Seus olhos estavam inchados e vermelhos. Jon acariciava gentilmente o rosto dela, beijando devagar a trilha por onde as lágrimas passavam. Ele segurou a face de Elara nas mãos, obrigando-a a encará-lo.​— Não se preocupe com nada, estou aqui com você. Não me importa o seu passado, Elara, já resolvemos tudo isso!​Ela podia sentir o quanto ele estava sendo gentil e a quantidade de confiança que esperava que ela também depositasse nele. Sentiu um calor agradável tomar conta de seu coração.​"Então é assim que é ser amada e protegida?"​Ela ergueu-se até alcançar os lábios dele. Podia ouvir sua respiração, enquanto os olhos dele permaneciam fixos na boca dela.​— Obrigada, Jon. Você é muito melhor do que

  • MEU CEO NADA VIRTUOSO    Prenúncio do fim

    Elara sentiu o mundo cair a seus pés.​"Será que o sol nasceu ao contrário?"​Ela engoliu em seco. Surgiu-lhe de repente um frio na barriga.​"Será que ele vai me rejeitar?"​Jon permaneceu ali com um anel de diamante estendido a ela. Era uma versão ainda maior que a anterior. Muito mais delicada.​— Eu sei que não fui nada santo com você, Elara, mas... — antes que ele terminasse de falar, ela o abraçou pelos ombros e sorriu com o rosto colado ao seu colo.​— Aceito. Só não seja mentira, por favor, Jon Galdruno! — as palavras doces e gentis saíram vacilantes.​Jon abraçou sua cintura firmemente para então ergual-a junto dele. Seus olhos se encontraram por um instante.​— Eu não sou mentira, minha doce Elara! — sem aviso, ele a tomou num beijo lento que tornou-se viciante.​Jon sorriu contra os lábios dela; os dois estavam sem ar. Ela foi a primeira a afastar-se para encará-lo. Ele a deixou deslizar devagar de seus braços para o chão, mas sem soltá-la por completo.​— Quero marcar a da

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status