Kabanata 3

LUMUHOD si Crisia sa harap ng manager na hindi pinansin kung sino ang bagong pumasok. Wala na siyang pakialam na may ibang tao na makakita sa kanya na magmamakaawa.

“Anong— bakit ka naman lumuhod d’yan, tayo ka nga Crisia…” natatarantang saad ng manager at pilit siyang pinapatayo. Umiling siya at humawak sa laylayan ng skirt pants nito para lalong maawa. Hindi pwede na aalis siya dito! Oo, college graduate siya pero wala nang ibang trabaho na malaki ang kita at para saan pa na naibigay niya na ang sarili sa trabahong 'to. Ayaw niya nang matanggal agad. 

Paano ang pamilya niya sa probinsya na pahirapan na nga sa pag-aapply kahit nasa Siyudad ng Maynila. Kahit mababa ang tingin ng ibang tao sa pagiging dancer, pero dito siya kumikita nang maayos.

“Dear, tumayo ka d’yan, nakakahiya naman itong ginagawa mo. Nand’yan na si Mr.”

“Please, maawa po kayo, Mami, wala na akong ibang malalapitan at alam mo iyan matapos akong lokohin ng pinsan ko,” halos mangiyak-ngiyak na siya sa harap ng manager. Hilaw itong napangiti sa harapan nila.

“Crisia, tumayo ka nga muna at may espesyal na bisita tayo.” Wala siyang magawa kundi makinig, lalo nang may tumikhim kaya nahigit siya patayo ng manager.

“Good morning, Mr. Navarro. Pasensya na, ito ang naabutan mo. Ngayon ko pa siya nasabihan kaya ganyan ang reaksyon niya.” Hindi humarap si Crisia sa taong kausap ng manager, kaya nang mapansin siya ay pilit siyang pinapaharap dito.

“Huwag ka nang makulit, nandito na si Sir.”

“It’s okay, naiintindihan ko naman ang kalagayan niya. If she’s not read—”

“Oh no, Sir, ayan na, haharap na siya,” at humarap na nga siya dito na malungkot ang mukha.

“Hi! I really hope you still remember me?” Tumawa ang lalaki kaya bigla niyang ulit nasilayan ang dalawang dimples nito. Namilog ang kanyang mga mata nang matandaan ang gwapong mukha.

“Ikaw?” bigla niyang usal. Her heart sunk as she realized something. It can’t be!

“Sabi ko sa 'yo, dear. Uhh, Sir Navarro, maiwan ko muna kayo para naman makapag-usap kayo nang masinsinan.” Nilingon siya ng manager at sinenyasan na hindi siya pwedeng umalis.

“Mami, Mami…” nakailang tawag siya dito ngunit nakatuon na ang atensyon nito sa lalaki.

Malaki ang ngiting tagumpay nito nang nilampasan ang lalaki at tinapik ito sa balikat saka umalis.

“Kung ano man ang kasunduan niyo ni Mami Tiggy, huwag po kayong maniwala. Hindi ako aalis dito!” Napaatras siya nang akmang lalapit sa kanya ang lalaki kaya bumalik ito sa kinatatayuan.

“Wala kaming kasunduan, ako 'yung nag-request at hindi rin siya sumang-ayon nang una pero—”

“Please, bawiin niyo po 'yong ni-request niyo o kung may ibinigay kayo na pera sa kanya dahil hinding-hindi ako aalis dito. Paano na lang ang kikitain ko at sa akin nakasaad ang pamilya ko.” Matapang niyang sinalubong ng tingin ang lalaki. Nababasa niya na parang disappointed ito sa sinabi niya.

“Maupo muna tayo at ipapaliwanag ko sa 'yo nang maayos kung bakit, please, Sia?” Naglahad ito sa isang sofa sa gilid nila at hinintay siyang maupo. Ilang segundo silang nagtitigan na parang walang bumibitiw sa kanila kaya tumango siya nang makitang nagmamakaawa ang mga mata nitong tumitingin sa kanya. Naisip niya na wala naman sigurong masama na makinig muna.

Pareho silang naupo nang magkatabi pero biglang dumistansya si Crisia nang konti para may space. Hindi niya maintindihan noong una ang sinasabi nito ngunit nang mapansin na litong-lito siya ay inilabas nito ang folder na ngayon niya lang din napansin na dala.

“I want you to read the contract. Not literally legal, but much better if you read this right now,” sabay abot sa kanya ng folder.

“Aaminin ko, hindi ako makapag-isip nang maayos simula nang may nangyari sa atin.” Binasa niya iyon habang nagsasalita ito.

Mistress for rent? Magiging kabit ako? Nangunot ang noo niya nang mabasa ang highlighted words.

“Dahil trabaho ko din ‘yon,” pagsisingit niya dito. Natigil ang lalaki sa kanyang sasabihin na parang may nasabi siyang mali.

“Kung guilty ka na ikaw 'yung nakauna sa akin, huwag mo nang alala—” Umiling ito at nagulat siyang hinawakan nito ang palapulsuhan niya kaya para siyang nakukuryente sa simpleng pagkakahawak.

“Of course guilty ako kasi hindi biro mawalan ka ng— I don’t know why kung bakit ako nagkaganito, which is weird dahil hindi kita makalimutan nang gabing ‘yon.” Ang kaninang hawak ay naging haplos na. Hindi alam ni Crisia kung bakit bigla siyang nanghina.

“I—I must admit that I really like you. I mean, you're pretty, your adorable eyes, your sexiness, and I can’t even forget your moaning that night.” Naging seryoso ang tingin nito kaya nag-angat siya ng tingin rito.

“At gusto mo akong kunin na kabit? Nahihibang ka ba?” Pilit na kinuha ni Crisia ang kanyang kamay at tumayo na para talikuran ang lalaki.

“Gagawin kong 50,000 ang advance payment and 100,000 in a month.” Pumantig ang tainga niya sa narinig.