CHAPTER SEVEN

THIRD PERSON: 

Habang palabas ng elevator ang isang lalaki, abala ito sa pakikipag-usap sa cellphone. Malalim ang boses niya at halatang may dinidiskusyong seryoso. Sa kabilang banda, si Mira naman ay nakayuko, nagmamadali habang kinakalikot ang loob ng eco bag na bitbit niya. Hindi niya namalayan ang mabilis na paglapit ng lalaki, hanggang sa muntik na silang magsalpukan.

At sa isang iglap—

Plak! Nabitiwan ni Mira ang bag. Kumalat sa malamig na sahig ng hotel lobby ang mga groceries—mga de lata, noodles, at ilang tsokolate na galing pa sa ina ng CEO.

“Oh, shit! I’m so—so sorry!” mabilis na sabi ng lalaki, agad na isinuksok sa bulsa ang cellphone at napaluhod para tulungan siya.

Samantala, si Mira ay napa-auto mode na naman sa hiya lalo na nang masulyapan niya ang itsura ng lalaki—gwapo, at halatang matangkad ito, at ang lakas ng dating. Parang bigla siyang nablanko, hindi na alam kung anong uunahin. Pulang-pula ang pisngi niya habang mabilis ding napaluhod at isa-isang pinulot ang mga nagkalat na groceries.

“Pa-pasensya na po…” mahina niyang bulong, halos hindi maitataas ang ulo. Ramdam niya ang titig ng lalaki sa kanya kaya mas lalo niyang isinubsob ang mukha sa pagpupulot, umaasang hindi masyadong halata ang pamumula niya.

Ngunit si Mira, wari’y lalong nabaon sa hiya. Bawat dampot niya, ay parang nagmamadali, gustong matapos agad ang nakakailang sandali. Diyos ko… sana lumubog na lang ako sa sahig, kutang kuta ako ngayon sa hiya mag hapon ah. bulong niya sa isip.

Habang pinupulot ang mga lata, napansin ng lalaki ang simple at kupas na kulay ng sapatos niya—halatang ilang taon nang gamit at pilit lang pinapahaba ang buhay. Saglit siyang natigilan, lalo na nang ikumpara niya iyon sa makintab at mamahaling sapatos na suot niya mismo. Hindi niya alam kung bakit, pero may kung anong kurot na dumapo sa dibdib niya habang pinagmamasdan ang payak na anyo ng dalaga.

May kakaibang kiliti sa kanya ang itsura ng dalaga, dahilan para saglit siyang matigilan at pilit silipin ang mukha nito.

Si Mira naman, halos ayaw humarap dahil sa sobrang hiya. Nang makita niyang malinis na ulit ang sahig, mabilis siyang humarap sa lalaki at bahagyang yumuko. “Pasensya na po ulit, Sir,” mahina niyang sabi, saka agad na tumalikod para makaalis.

Ngunit bago pa siya makalayo, “Hey—wait,” mahinahong tawag ng lalaki. May halong pagkailang ang boses niya pero sinubukan niyang gawing magaan ang tono. Inabot niya ang dalawang tsokolate na muntik nang gumulong palayo. “These are yours, right?”

Saglit na napatingin si Mira, pero mabilis din siyang umiwas. “O-opo… salamat po,” mahina niyang tugon. Kinuha niya iyon at mabilis na isinilid sa bag, pilit tinatago ang pamumula ng kanyang pisngi.

Ilang segundo ang lumipas na tila humaba ang katahimikan sa lobby. Si Mira, abala sa pag-aayos ng gamit, pero ramdam niya ang mga mata ng lalaki na nakatuon lang sa kanya—parang sinusubukan nitong basahin ang buong pagkatao niya.

Bakit ba nakatingin pa siya? Nakakailang naman! bulong niya sa sarili habang nanginginig ang daliri sa pagmamadaling ilagay ang mga groceries.

Nang matapos, agad siyang tumayo at muling yumuko. “Pasensya na po ulit… ingat po kayo,” mabilis niyang sambit, saka halos magmadaling lumayo, ayaw nang humaba pa ang nakakailang na eksena.

Napakunot-noo ang lalaki at napatigil sa kinatatayuan, hawak pa rin ang cellphone. Ngunit sa halip na mainis, bahagyang ngumiti. May kakaiba siyang napansin sa dalaga—isang simpleng bagay na hindi niya maalis sa isip.

“Interesting…” bulong nito sa sarili, bago ito tuluyang naglakad.

Samantala, si Mira naman ay halos hindi makahinga sa kaba habang mahigpit ang hawak sa eco bag. Napahawak pa siya sa kanyang dibdib na parang sasabog sa sobrang bilis ng pagtibok nito.

“Grabe, nakakahiya…” bulong niya sa sarili. “Siguro kung nabebenta lang ang pagiging mahiyain ko, matagal na siguro akong mayaman.”

Napapikit siya sandali, halos gusto na lang niyang lamunin ng sahig.

*****

Pag-uwi ni Mira, naabutan niya ang ina niyang si Aling Carmen na nakaupo sa maliit na sala, abala sa pagtutupi ng mga damit. Halata sa mukha nito ang pagod at pawis, bakas ang maghapong pagkilos kahit alam niyang hindi na dapat ito masyadong nagtratrabaho dahil sa kalusugan.

Napabuntong-hininga si Mira, agad lumapit. “Nay naman… sabi ko sa inyo, ako na ang gagawa ng lahat ng gawaing bahay pag-uwi ko, ‘di ba? Bakit po pinipilit niyong kumilos pa?” may halong tampo at pag-aalala ang boses niya.

Napatingin si Aling Carmen sa bitbit na eco bag ng anak at ngumiti para ibaling ang usapan. “Anak, nakapamili ka na pala,” wika nito, na di pinasin ang sermon ng anak at pilit tinatago ang pagod.

Umiling si Mira at bahagyang ngumiti rin, kahit halata ang pag-aalala sa kanyang mga mata. “Hindi po, Nay… binigay lang po ito ng isa sa mga guest ng hotel.”

“Ahh, ganun ba? Ang bait naman niya,” sagot ng ina, sabay abot sa eco bag para silipin ang laman. “Aba, ang dami naman nito, Mira!” Kahit halatang pagod, may kislap ang mga mata ni Aling Carmen habang nakatitig sa groceries at mga tsokolate na para bang napakalaking biyaya.

Lumapit si Mira, saka humalik sa pawisang pisngi ng ina. “Hmm… ang inay kong matigas ang ulo,” aniya na may halong lambing at tampo. Niyakap niya ito nang mahigpit, isiniksik ang mukha sa balikat ni Aling Carmen na napatawa na lang sa lambing ng anak.

“Para kang bata, Mira,” natatawang sabi ng ina habang marahang hinahaplos ang likod nito.

Pagbitaw, dahan-dahang padapang bumagsak si Mira sa luma nilang sopa. Ramdam niya ang bigat ng katawan, ngunit mas mabigat sa dibdib ang alalahanin para sa kalusugan ng kanyang ina. Napapikit siya, huminga nang malalim, para bang gusto niyang saglit na kalimutan ang lahat ng pagod.

Tahimik na lumapit si Aling Carmen at marahang hinaplos ang buhok ng anak. Napangiti ito, pilit itinatago ang sariling panghihina. “Nga pala, anak, binigyan tayo ng adobong sitaw ni Aling Rosa. Kumain ka muna bago ka humilata diyan.”

“Mamaya na po, Nay…” mahina at halos pabulong na sagot ni Mira, nakapikit pa rin.

“Naku, itong batang ‘to,” umiling si Aling Carmen, may halong lambing at inis. “Baka makatulog ka na naman at hindi ka na makakain.”

Ngunit di na ito   sumagot. Nakapikit na si Mira, mabigat na ang paghinga, tila mabilis na dinalaw ng antok. Napabuntong-hininga na lang si Aling Carmen habang pinagmamasdan ang anak.

“Anak…” mahina nitong tawag, ngunit hindi na gumalaw si Mira. Mahimbing na itong natutulog sa lumang sopa, hawak pa ang laylayan ng kanyang damit, para bang ayaw iwanan ang presensya ng ina.

Napangiti si Aling Carmen kahit may halong pag-aalala. Marahan niyang hinaplos ang buhok ng anak, sabay bulong, “Sige na nga, matulog ka na."