CHAPTER SIX

THIRD PERSON:

Pagdating ni Mira sa staff room, agad niyang inilapag ang eco bag sa lamesa at sinimulang ilagay isa-isa ang mga tsokolate sa loob. Mabilis ang kilos ng kanyang mga kamay, halatang gustong matapos agad, ngunit sa sobrang pag-aapura ay hindi na niya namalayan ang pagdating ng kanyang supervisor.

'Ay hala!"

“Aba’t—ano ka ba naman, Mira! Sadyang magugulatin ka ba talagang bata ka?!” biglang sigaw ni Sir Julius, dahilan para mapatalon si Mira at muntik nang mahulog ang hawak na tsokolate.

Napahawak pa ito sa dibdib na para bang siya rin ay nabigla sa sariling sigaw. “Ay, Diyos ko! Huwag kang ganyan, baka inatake na ako sa puso, ikaw pa man din ang dahilan!” dagdag pa nito, dramatiko ang pagkumpas ng kamay sa hangin na wari’y nasa entablado ng teatro.

“Su-sorry po, Sir…” mahina at nahihiyang sabi ni Mira, nakayuko at pilit na itinatago ang pamumula ng kanyang pisngi.

Humalukipkip si Sir Julius, taas ang isang kilay at naka-pamewang na parang mahistrado sa korte na naghihintay ng depensa mula sa akusado.

“Oh, ano nga ba ang nangyari, iha? Ha? Sabihin mo sa’kin!” malakas at mariing tanong niya.

Tumagilid pa ang ulo nito, sabay himas-himas sa sariling kuko na para bang wala siyang interes, pero halatang-halata sa tindig at matalim na titig niya na gustong-gusto niyang malaman ang buong eksena. Lalo pang tumaas ang kilay niya, tila naghahamon, na para bang konti na lang ay magbibigay na siya ng mataray na komentaryo na pwedeng ikalubog ng kaharap niya.

Mula pa kanina, pakiramdam ni Mira ay unti-unti nang lumiliit ang kanyang paligid, pero lalo itong sumikip nang marinig niya ang tanong. Napakagat-labi siya, hindi alam kung paano sisimulan ang paliwanag. Ramdam niya ang bigat ng mga matang nakatutok sa kanya—mga kasamahan nilang staff na palihim na nagbubulungan, napapatingin-tingin, at halatang nag-aabang kung ano ang susunod na mangyayari.

Para bang nasa gitna siya ng entablado, at siya lang ang bida sa isang palabas na hindi niya gustong gawin. Mas lalo pa siyang pinagpawisan, ramdam niya ang kaba sa dibdib na parang sasabog anumang oras, habang pinipilit niyang huwag maiyak sa harap ng lahat.

“Ahmm… ano po kasi, binigyan po ako ni Ma’am ng groceries…” halos pabulong ang boses niya, sabay maingat na iniangat ang eco bag na para bang ipinapakita ang totoong dahilan ng lahat. Nanginginig pa ang kamay niya habang hawak iyon, at halata sa kanyang kilos na gusto na lang niyang lumubog sa kinatatayuan kaysa magpaliwanag sa harap ng lahat.

Saglit na natahimik ang paligid, pero agad ding sumunod ang mahihinang bulungan ng mga kasamahan niyang staff. May ilan na nagkatinginan, ang iba naman ay napapakunot-noo na parang nagtataka kung bakit simpleng groceries lang ang pinagmulan ng gulo. May isa pa ngang napapailing at pinipigilang matawa, habang ang iba ay nakamasid lang, seryoso ang mukha at parang inaabangan kung paano tatapusin ni Mira ang paliwanag niya.

“Groceries?” ulit ni Sir Julius, sabay taas ng kilay at dahan-dahang nilapitan ang eco bag. Nakapamewang ito at tumingin kay Mira mula ulo hanggang paa. “Mira, Mira, Mira…” Nilingon nito ang ibang staff, saka nagsalita nang may pa-susmaryosep na tono.

“Iha, ngayon lang ako nakakita ng Ina ng CEO na nagbibigay ng groceries sa staff, at ang alam ko, kapag ganyan, kadalasan bayad ‘yon sa pagkakamali.” Ani Sir Julius, sabay bahagyang tumalikod at umirap nang todo, punô ng attitude. Tipikal na taray-bakla move, na para bang may kasunod pang malutong na snap ng daliri at sound effect na “hmp!”

Nanlamig ang palad ni Mira. Agad siyang umiling, halos wala sa boses ang lakas. “Hi-hindi po, Sir! Hindi po gano’n… hindi ko nga po alam kung bakit niya binigay…”

Tumigil si Sir Julius at muling tiningnan ang mukha ng dalaga. May sandaling katahimikan, at parang binabasa nito ang bawat ekspresyon ni Mira. Hanggang sa unti-unting ngumisi ang supervisor, kasabay ng pabirong taas ng isang kilay. “Hmm… interesting.”

Napakurap si Mira, hindi malaman kung ano ang ibig sabihin ng supervisor. Pero bago pa man siya makapagsalita, agad itong umirap, sabay flip ng invisible na buhok. “Sige na, iha. Magpatuloy ka na riyan. Pero tandaan mo—” tumigil ito saglit, tumuwid ng tindig at lumapit ng kaunti para idampi halos ang tinig sa tenga niya, “—hindi lahat ng regalo ay libre. Minsan may kapalit.”

Dahil sa narinig, lalo pang bumilis ang tibok ng puso ni Mira. Pinilit niyang ngumiti ng mahina, pero ang kaba at pagkalito sa dibdib niya ay lalo lang lumalim.

Samantala, si Sir Julius naman ay tumalikod na, pa-rampa ang bawat hakbang, ngunit hindi maitatangging may bahagyang ngiti sa gilid ng labi—tila ba may natuklasan siyang bago tungkol kay Mira na hindi pa niya lubos na nauunawaan.

Napalunok si Mira saka mabilis na inilagay ang mga natitirang tsokolate sa eco bag. Doon biglang pumasok sa isip niya—ay oo nga pala, dapat mabigyan ko rin si Sir Julius, baka lalo niya akong laitin kapag hindi.

Agad siyang kumuha ng ilang piraso at halos kumaripas ng hakbang para humabol. “Sir! Saglit lang po!” halos pasigaw niyang tawag, may bahid pa ng kaba at pagmamadali.

Tumigil naman ito, dahan-dahang lumingon, sabay taas ulit ng kilay na parang ready na namang mang-asar. “Ano na naman?” malamig na tanong niya, nakahalukipkip pa.

Hingal pa si Mira nang iabot ang tsokolate, nanginginig ang kamay habang nakangiting pilit. “Ito nga po pala… para sa inyo,” halos pautal niyang sabi, parang bata na nag-aabot ng peace offering.*

Saglit na natigilan si Sir Julius. Kunot-noo siyang napatingin sa tsokolate, bago dahan-dahang iniabot mula kay Mira. Tahimik lang siya, parang binabasa pa rin ang mukha ng dalaga kung seryoso ba ito o nagbibiro lang.

Hindi tulad ng inaasahan ni Mira na magtataray siya, biglang nag-iba ang aura ng kanyang supervisor. Unti-unting nawala ang matalim na titig at napalitan ng isang simpleng, diretso, at halos malamig na ekspresyon.

“Thanks.”

Iyon lang ang sinabi ni Sir Julius bago siya tumalikod. Kaswal siyang naglakad palayo, na para bang wala lang nangyari. Naiwan si Mira at ang mga kasamahan nilang nakamasid, nagtataka kung bakit biglang ganoon lang ang naging reaksyon niya. Ang iba ay nagkatinginan, ang ilan ay napaubo para lang maitago ang gulat, habang si Mira ay nakatayo lang, hindi alam kung dapat ba siyang mapawi ang kaba o mas lalo pang kabahan.