Mag-log inหลายวันต่อมา…@ร้านอาหาร“พี่เขาพาไปพิพิธภัณฑ์ที่ลูกอยากไปมาแล้วใช่ไหม เป็นไงบ้าง ปลาสวยมากเลยใช่ไหม”ใช่ค่ะ ตอนนี้ฉันกับพี่เธียรอยู่ที่ร้านอาหาร ตรงหน้าเราตอนนี้ก็มีคุณแม่ของฉันและคนที่ถามเมื่อกี้ก็คือแม่ของฉัน แต่แม่ของฉันเขาไม่ได้นั่งอยู่คนเดียวหรอก ข้างๆ แม่ก็คือแม่พี่เธียรใช่ค่ะ วันนี้ผู้ใหญ่ท
แต่มันก็จะมีบ้างที่สวยจะชวนผมไปถ่ายรูปคู่กับเธอเก็บไว้ แต่ส่วนใหญ่ก็จะเป็นสตอรี่ที่เธอถ่ายไว้แล้วลงในโซเชียลมีเดียของเธอรวมถึงภาพที่ผมกุมมือของเธอไว้ หรือแม้กระทั่งภาพแผ่นหลังของผมตอนที่กำลังยืนดูปลาในตู้กระจก เธอก็แอบกดถ่ายไว้แล้วลงในพื้นที่ส่วนตัวของเธอพร้อมกับแท็กชื่อของผมอย่างเปิดเผยผมที่เห็นแ
@พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำหลังจากที่นั่งรถมาสักพัก ผมก็พาสวยมาถึงสถานที่ที่ผมอยากพาเธอมานั่นก็คือพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ…ใช่ครับ ผมพาเธอมาที่นี่เพื่อให้เธอได้เห็นใต้ท้องทะเลจำลอง ผมอยากให้เธอได้ผ่อนคลายไปกับสัตว์น้ำของที่นี่เพราะผมรู้ว่าที่นี่มีปลามากมายที่ถ้าได้ดูแล้วคงทำให้ใครบางคนแถวนี้ตื่นเต้นจนหุบยิ้มไม
ฟุบ!ร่างกายของฉันถูกวางลงบนเก้าอี้ ตรงหน้ามีข้าวต้มร้อนๆ หอมฉุยกับโกโก้ร้อนๆ แก้วโปรดวางไว้ ส่วนพี่เธียรเขาก็ย้ายตัวเองไปนั่งตรงข้ามกับฉันเช้านี้มันดูพิเศษแปลกๆ แฮะ มีเสียงเพลงเปิดคลอดเบาๆ ฟังแล้วรู้สึกสึกผ่อนคลายชะมัด แถมในห้องยังได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่สูดดมเข้าไปแล้วรู้สึกสดชื่นอย่างน่าประหลาดห
ฉันแหงนมองภาพดอกไม้ไฟที่กำลังเป็นประกายอยู่บนท้องฟ้าท่ามกลางความมืดมิดของท้องฟ้าในยามค่ำคืนด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม“สวยจัง” ฉันหลุดชมภาพที่ดูอยู่อย่างเหม่อลอย คือมันสวยจริงๆ นะ ฉันไม่ได้เห็นภาพดอกไม้ไฟบนท้องฟ้าในตอนกลางคืนแบบนี้นานแค่ไหนแล้วนะ“กลับกันเถอะ” แต่จู่ๆ พี่เธียรที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาก็ฉุดแขนขอ
“เดี๋ยวกูแนะนำก่อนละกัน” ยัยพริกไทยตัวเปิดของพวกฉัน มันเสนอขอแนะนำตัวก่อน เออดี ฉันยังไม่ค่อยพร้อมเท่าไหร่เลย แล้วไอ้สโลแกนบ้าบอนั่น ฉันก็ยังคิดไม่ได้ด้วย โอ้ย อยากจะบ้าตายจริงๆ“สวัสดีค่ะ ชื่อนางสาวมินตรา ภักดี ชื่อเล่นพริกไทย รหัส022 สโลแกนประจำตัว…” เอาละด้วยความที่ต้องแนะนำตัวเสียงดัง เพื่อนต่าง
“มันจะดีเหรอวะมึง” ฉันถามพริกไทยหน้าเครียด คือแผนที่มันบอกไว้เมื่อกี้…มันจะให้ฉันลองทำตัวเป็นผู้หญิงแรงๆ โปรยเสน่ห์ให้ผู้ชายคนอื่นไปทั่ว เพราะมันบอกว่ามันเชื่อว่าคนอย่างพี่เธียรจะไม่ชอบผู้หญิงแบบนั้นแน่นอนเพราะพี่เธียรเขาชอบผู้หญิงนิ่งๆ ไม่ค่อยพูด พูดน้อยๆ แบบฉันแต่ถ้าฉันลองทำตรงข้ามกับที่เป็นตัวขอ
หลายชั่วโมงต่อมา…16.00น.“วันนี้พี่ๆ เขานัดกันที่ลานคณะ มึงว่าพี่เขามีเรื่องอะไรหรือเปล่าวะ” พริกไทยถามสีหน้ากังวล หลังจากที่ได้รับไลน์กลุ่มว่าวันนี้พี่ๆ นัดน้องปีหนึ่งรวมตัวกันที่ลานคณะ“พี่คณะเรามันไม่เหมือนกับคณะข้างๆ หรอก มึงจะไปซีเรียสทำไม” ที่ยัยน้ำพิ้งค์มันตอบแบบนั้น ก็เพราะคณะของฉันพี่ๆ ใจด
หลายนาทีต่อมา…หลังจากที่พี่เธียรเดินหนีเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำของฉันแล้ว ตอนนี้เขาก็เดินออกมาด้วยชุดลำลองพร้อมนอน ร่างสูงโปร่งสวมเสื้อยืดสีกรมกางเกงวอร์มสีพื้นเดินเช็ดผมไปพลางๆ โดยที่ไม่หันมาสนใจเจ้าของห้องอย่างฉันที่นั่งหัวโด่อยู่ตรงโต๊ะหนังสือเลยสักนิด เขาปฏิบัติทุกอย่างราวกับว่าที่นี่มันคือคอนโดขอ
“เธอกลัวอะไรมันนักหนาวะ”“เราเปล่ากลัวพี่เธียรนะ”“ไม่กลัวแล้วจะรีบออกมาทำไม”“เราแค่มองออกว่าแผนนี้มันไม่เวิร์คพี่เธียรไม่เชื่อหรอกว่ามอสเป็นแฟนเรา”“งั้นก็กลับเข้าไปใหม่ เดี๋ยวฉันจะจูบเธอโชว์มันเลย”“นายจะบ้าเหรอ เราไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด เอางี้นะเราแยกย้ายกันตรงนี้แหละ แล้วก็ลืมเรื่องก่อนหน้านี้ไปเถ







