MY ENGINEERS วิศวะดุคลั่งรัก

ปัจจุบัน...@ห้องสมุด“สวย คืนนี้กูอยากไปเที่ยวผับวะ มึงไปกับกูได้ปะ”“มึงกับกูสองคนเหรอ แล้วยัยพิ้งค์อะ”“โทษทีมึงกูไปไม่ได้อะเดี๋ยวโดนพี่ทามติกเข้าบัญชีดำอีก”“นะมึง กูอยากไปปลดปล่อยอะอีเหี้ยเรียนหมอมันทำให้กูอยากบ้ากูอยากไปปลดปล่อยอะ ไม่งั้นกูได้บ้าจริงๆ แน่นะสวยนะ” ยัยพริกไทยขยุ้มผมตัวเองจนผมเผ้

หลายสัปดาห์ต่อมา...หลังจากที่หลายคืนก่อนที่ฉันเอาแต่หลอนคำพูดของพี่เธียร วันถัดมาจนถึงวันนี้ฉันก็พยายามหลบหน้าพี่เธียรเหมือนเดิม เพราะไม่อยากเจอหน้าเขาแล้วพานทำให้หัวใจของฉันทำงานหนักอย่างคืนนั้นอีกครั้ง...คือฉันก็ไม่ทราบหรอกว่าพี่เธียรกำลังคิดอะไรหรือกำลังจะทำอะไรอยู่ ถึงได้มาบอกว่าให้ฉันเตรียมตั

วันต่อมา…“มึงว่าแผนนี้มันจะเวิร์คจริงเหรอวะพริก” ฉันถามพริกไทยที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยสีหน้าวิตกกังวล“ถ้ามึงเลิกทำสีหน้ากังวลอย่างตอนนี้ มันเวิร์คแน่ยัยสวย มึงช่วยเลิกเอาคิ้วบนหน้ามึงมาผูกกันเป็นโบได้ปะ กูเห็นแล้วพานใจไม่ดีไปด้วย”“ก็กูกังวลนี่ มึงก็รู้ว่านอกจากพี่ทามแล้วพี่เธียรนี่แหละที่น่ากลัวอีก

หลายนาทีต่อมา…หลังจากที่พี่เธียรเดินหนีเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำของฉันแล้ว ตอนนี้เขาก็เดินออกมาด้วยชุดลำลองพร้อมนอน ร่างสูงโปร่งสวมเสื้อยืดสีกรมกางเกงวอร์มสีพื้นเดินเช็ดผมไปพลางๆ โดยที่ไม่หันมาสนใจเจ้าของห้องอย่างฉันที่นั่งหัวโด่อยู่ตรงโต๊ะหนังสือเลยสักนิด เขาปฏิบัติทุกอย่างราวกับว่าที่นี่มันคือคอนโดขอ

ฟึบ!“แกไปไหนมาเนี่ยสวย โคตรนานเลยฉันโทรไปแกก็ไม่รับสาย” หลังจากที่ฉันวิ่งกลับมาถึงลานคณะของตัวเองแล้ว ฉันก็ค่อยๆย่องเข้ามานั่งขัดสมาธิข้างหลังน้ำพิ้งค์ช่วงจังหวะที่พี่ๆเขากำลังสนใจอย่างอื่นใช่ตอนฉันกลับมาถึงพี่ๆในคณะมากันครบแล้ว ยัยน้ำพิ้งค์ที่นั่งอยู่ด้านหน้าฉันจึงหันมาถามหน้าเครียดมันคงจะเครียด