TOXIC PROMISE พันธะร้ายสัญญาเลว

TOXIC PROMISE พันธะร้ายสัญญาเลว

last update最後更新 : 2026-07-27
作者:  B.crazy’剛剛更新
語言: Thai
goodnovel18goodnovel
評分不足
3章節
0閱讀量
閱讀
加入書架

分享:  

檢舉
作品概覽
目錄
掃碼在 APP 閱讀

故事簡介

ความรักหวาน

เศร้าใจ

อีโรติก

เจ้าชู้

Badboy

ขี้อิจฉา/ขี้หึง

แก้แค้น

เข้าใจผิด

ความรักต้องห้าม

ครอบครัวนางเอกเดือดร้อนเรื่องเงินเพราะคนเป็นพ่อที่เป็นหัวหน้าครอบครัวตกงาน พระเอกซึ่งเป็นเพื่อนที่เรียนคณะเดียวกันจึงยื่นข้อเสนอให้เธอมาเป็นผู้หญิงของเขา โดยเขาจะช่วยเหลือเรื่องเงิน นางเอกตกลง แต่ก็ไม่คาดคิด ว่าการตกลงทำสัญญากับเขา จะทำให้เธอเข้าไปเกี่ยวพันกับอดีตชาติอันเลวร้ายของเขา! —- “ฉันจะกลับมาหาเธอ มาแต่งงานกับเธอ ฉันสัญญา” /// “มาเป็นผู้หญิงของฉัน รับรอง จะเลี้ยงดูอย่างดี สัญญาเลยว่าชีวิตเธอจะไม่ลำบาก ตราบใดที่ฉันยังอยากนอนกับเธอ” …… “ถ้าอยากขายตัว เธอไม่เห็นจำเป็นต้องเสียเวลามาขายถึงนี่” “หมายความว่าไง” “หมายความว่าเธอขายให้ฉันก็ได้ ฉันรับซื้อ” “…” “อยากได้เงิน อยากได้ค่าเทอมไม่ใช่เหรอ..” “นอนกับฉันดิ เดี๋ยวให้ค่าเทอม” .. “เจได อย่า!” “อย่าห้ามเอลีน เธออยากให้ผัวกระอักตายคาอกเธอหรือไง” “อื้อ!!!” “อ่าาา~ แน่นดีฉิบ” “เจได ออกไป นี่มัน..อื้อ นี่มันข้างทาง” “แล้วไง” **เรื่องนี้มีผีนะคะ เป็นผีเจ้ากรรมนายเวรที่คอยตามเอาชีวิตพระเอก

查看更多

第 1 章

TOXIC PROMISE 1 อุบัติเหตุ

Bab 1

Hujan baru saja reda. Udara malam terasa dingin, dan jalanan masih mengkilap oleh sisa genangan. Anindya berjalan cepat menuju kontrakannya yang mungil, tubuhnya letih setelah seharian di kantor dan makan malam bersama teman-teman.

Begitu masuk, ia melepas sepatu dengan

gerakan lelah, meletakkan tas di lantai, lalu menjatuhkan diri ke kasur. Nafasnya berhembus pelan.

Ponselnya mati sejak sore, kehabisan daya dan tak sempat ia pedulikan.

Ia bangkit sebentar, mencolokkan charger ke soket dan menancapkannya ke ponsel yang tergeletak di meja.

Lalu, tanpa menunggu layar menyala, Anindya melangkah ke kamar mandi.

Air hangat mengalir membasuh tubuh yang pegal. Wangi sabun dan uap menyelimuti ruang. Anindya melakukan ritual malamnya: pembersih wajah, toner, serum, pelembap. Gerakannya pelan, penuh perhatian, seakan memberi kasih pada dirinya sendiri. Tangannya meluncur lembut di kulit yang licin dan putih mulus—hasil dari perawatan rutin bertahun-tahun.

Setelah selesai, ia mengambil ponselnya.

Layar menyala. Dan langsung disambut notifikasi bertubi-tubi.

17 panggilan tak terjawab – Ibu

Jantung Anindya mencelup ke perasaan tak enak. Jarang sekali ibunya menelepon lebih dari dua kali. Ia langsung menekan tombol hijau, menyambungkan panggilan.

“HALO, IBU?” katanya cepat, panik.

Panggilan tersambung. Suara ibunya muncul, langsung meledak.

“Anindya! Sampeyan ki piye tho, nduk?! Ibu nelpon berkali-kali kok nggak diangkat?! Orang tua nelpon kok dibiarin, yo Allah…!”

“Ibu, maaf, HP Anin mati tadi! Baru nyampe rumah, langsung ngecas! Tadi makan di luar sama temen kantor, HP-nya mati total, Bu, beneran—”

“Alasan wae kamu. Sampeyan mikir nggak sih, kalo ada apa-apa di sini?!” suara ibu makin tinggi, cempreng karena emosi. Tapi di balik marah itu, ada ketakutan yang mengendap.

“Ibu, maaf… maaf ya, Bu. Sekarang udah nyala HP-nya, ada apa memangnya?”

Tiba-tiba, suara di seberang berubah. Ibu berseru kaget. “Pak! Pak! Astaghfirullah, Pak—!”

“Bu?! ADA APA?!” Anindya berdiri dari tempat duduk. Kakinya langsung lemas.

“Pakmu, nduk… Pakmu… PINGSAN! Astaghfirullah, PAK! PAK…!”

Lalu telepon terputus.

Detik itu juga dunia Anindya membeku. Ia coba menelepon balik. Sekali. Dua kali. Tiga. Baru tersambung.

“Ibu! Ibu, gimana?!”

“ICU, nduk… Bapakmu masuk ICU…” suara ibu terisak. “Dari tadi nyebut-nyebut namamu terus. Anindya... Anindya...”

Hati Anindya terasa digenggam tangan besi, diremas perlahan tapi menyakitkan. Napasnya terputus-putus. Tangannya bergetar.

“Bu… aku pulang sekarang.”

“Iya, nduk… cepetan. Ibu takut…”

Telepon berakhir. Anindya terdiam, lalu berdiri cepat. Ia membuka lemari, menarik koper kecil, memasukkan baju seadanya, skincare yang masih hangat menempel di wajah tak lagi penting. Dia ganti pakaian, ambil dompet, charger, dan paspor—padahal tidak butuh.

Sepuluh menit kemudian Anindya sudah duduk dalam taksi online, memeluk tas di pangkuannya seperti pelampung. Jakarta masih ramai. Lampu-lampu jalan terlihat terlalu cerah untuk hati yang sedang sekarat rasa.

Sopir tak banyak bicara, hanya melirik dari spion.

“Mbak mau ke stasiun mana?”

“Gambir.”

“Kereta jam berapa?”

“Belum tahu. Yang paling cepat ke Semarang. Apa aja.”

Sopir hanya mengangguk.

Sepanjang perjalanan, Anindya membuka aplikasi pemesanan tiket. Tangan gemetar. Akun login, password salah, ulangi, akhirnya masuk.

Kereta paling cepat: Taksaka malam. Berangkat 21.45. Masih bisa.

Ia pesan satu tiket. Selesai.

Lalu ia mengetik pesan cepat untuk Dita—sahabat terdekatnya sejak pertama kali bekerja di ibu kota.

Anin: Dit, Bapak masuk ICU. Aku sekarang pulang ke Semarang.

Pesan terkirim. Tak lama, centang biru.

Dita: YA ALLAH, Anin 😭 kamu kuat ya… butuh bantuan? Aku bisa ke stasiun?

Anin: Nggak usah… makasih ya. Doain Bapakku.

Stasiun Gambir menyambut dengan lampu terang dan deru pengumuman. Orang-orang sibuk menyeret koper, mencari gate. Tapi buat Anindya, semuanya samar. Langkahnya seperti orang mengambang.

Ia masuk ke ruang tunggu. Duduk sendiri. Menatap layar besar berisi jadwal kereta. Taksaka Malam — ON TIME.

Waktu bergerak, tapi jiwanya tertinggal di kamar kontrakan. tempat tidur yang berantakan belum sempat Anin bereskan.

Ponselnya bergetar. Telepon masuk.

Ibu.

“Halo, Bu. Gimana Bapak?”

“Masih diobservasi, nduk… Dokternya bilang harus dijaga ketat. Jantungnya lemah banget. Tapi… pas sadar sebentar, beliau bilang: ‘Anin wis mulih durung?’…”

Suara ibu pecah. Di seberangnya, Anindya menutup mata, menahan air yang sudah tak bisa lagi ditampung kelopaknya.

“Iya Bu… aku otw. Di stasiun sekarang. Naik kereta jam sembilan lebih.”

“Ati-ati ya, nduk. Ibu tunggu.”

展開
下一章
下載

最新章節

更多章節
暫無評論。
3 章節
TOXIC PROMISE 1 อุบัติเหตุ
“กรี๊ดดด!!!”โครมมม!!!!!เพราะเบรคไม่กิน ความตกใจมันเลยสั่งให้ฉันหักหลบรถที่อยู่ๆก็เลี้ยวปาดหน้ามาอย่างกะทันหัน ก่อนฉันจะรู้สึกว่าสติฉันค่อยๆพร่าเลือนลงไปทุกที หลังจากที่หักหลบแล้วรถคันเก่าของฉันมันพุ่งชนต้นไม้ข้างทางเข้าเต็มๆ เสียงพุ่งชนดังสนั่นท่ามกลางความมืด ตอนนี้ความเจ็บปวดที่กำลังแผ่ซ่านไปทั่วตัวฉัน โดยเฉพาะบริเวณหัว บวกกับการรับรู้และสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนของของเหลวสีแดงที่กำลังไหลซึมออกมาจากหัวฉันเป็นทางยาว มันทำให้ฉันเริ่มรู้ตัวแล้วว่า ฉันมีโอกาสหายใจได้อีกไม่กี่วินาที และจากนี้ ลมหายใจมันคงจะสิ้นสุด พร้อมกับสติที่ดับวูบลงไป.. #ALINE###JEDIRrrrrr..!!!!!Rrrrrrrrr..!!!!!!Rrrrrrrrrrrr..!!!!!!!“ฮืออ เชี่ยไรวะ”ผมบ่นทั้งที่ยังหลับตานอนอยู่บนเตียงด้วยน้ำเสียงครึ่งหลับครึ่งตื่น ค่อนไปทางหลับซะ 99.99% บวกกับอารมณ์หงุดหงิด ก็คนกำลังหลับฝันดี ฝันว่าได้กอดเมี.. เอ่อ ช่างเหอะ เอาเรื่องนี้ก่อนแล้วกัน เรื่องรับโทรศัพท์ ผมคงต้องรับสักที ทั้งที่ความจริงกะจะไม่รับ แต่เพราะมันดังอยู่โคตะระนาน ดังจนโคตรรำคาญ ดังอยู่หลายรอบมาก ดังเหมือนไอ้คนโทรมันจงใจโทรแล้วโทรอีก โทรแม่งจนกว่าผมจะรับอ่ะ
last update最後更新 : 2026-07-27
閱讀更多
TOXIC PROMISE 2 หัวใจหยุดเต้น!
เฟี่ยวว!!!!!ผมไม่รู้ตัวเลยว่าไอ้ตอนคิดว่าจะตามยัยนั่นไป ผมเดินมาอยู่กลางถนนของอีกเลนนึงแล้ว มารู้ตัวเอาก็ตอนที่รถเกือบขับชนผมนั่นแหละ โชคดีที่ผมถอยหลังกลับมาทันในระยะเฉียดฉิวพอดี รถคันนั้นที่ขับมาโคตรเร็วถึงได้วิ่งผ่านผมไปดังเฟี่ยว!!!“ไอ้สัส เกือบตายห่าก่อนไปถึงโรงบาลแล้วมั้ยล่ะมึง” ผมถอนหายใจพลางบอกเชิงด่าตัวเองที่เพิ่งจะแคลเซิลตั๋วทัวร์นรกไปหมาดๆ และตอนนี้ผมอยู่เกาะกลางถนน ก่อนจะมองไปที่อีกฟากของถนนอีกครั้ง จะมองหายัยนั่นน่ะครับ แต่ก็ไม่เห็นแล้ว คือความจริง น่าจะยังเห็นบ้างนะ ลางๆ ถึงจะเดินไปไกลแล้ว เพราะแสงจากเสาไฟฟ้าข้างถนนมันก็น่าจะส่องให้พอเห็นลางๆได้บ้าง แต่นี่ไม่เห็นเลย ยัยนั่นเดินหายไปแล้ว ซึ่งผมไม่เข้าใจเลย “คนเชี่ยไร เดินเร็วฉิบหาย” ผมพูดกับตัวเองอีกรอบ สายตาก็ยังชะเง้อมอง พยายามจะมองดูอีกรอบ เผื่อจะเห็น แต่ก็ไม่เห็นอยู่ดี ตอนนี้เลยงงในงง ยิ่งคิดก็ยิ่งงง คือแบบ อย่างกับหายตัวได้“หรือยัยนั่นจะหายตัวได้จริงๆวะ” คราวนี้ผมพูดเสียงเครียดกับตัวเอง ก่อนหันหลังมองซ้ายมองขวาแล้วข้ามถนนกลับไปขึ้นรถ เพราะผมจะรีบขับรถต่อ ผมจะรีบไปหาเอลีนที่โรงบาลส่วนเรื่องผู้หญิงคนนั้น ความจริงผ
last update最後更新 : 2026-07-27
閱讀更多
TOXIC PROMISE 3 ผู้หญิงชุดขาว
วันต่อมา.. (ตกเย็น)@J Brown University “สัส ไปเยี่ยมเอลีนพร้อมกันเลยมั้ยครับ” พอเลิกเซควิชาสุดท้าย ไอ้คชามันก็หันมาถามผม ไอ้สายฟ้าก็รอฟังคำตอบ ส่วนไอ้เกรย์ลุกไปพร้อมกับเมียมันแล้วก็ลูกกอล์ฟแล้วเมื่อกี้นี้ ส่วนไอ้เกียร์ มันไปรับแพทริเซียเมียมันที่คณะบริหารก่อน เพราะเมียมันอยากไปเยี่ยมเอลีนด้วย ทีนี้ก็อย่างที่เห็น ตรงนี้เลยเหลือแค่ไอ้สองตัวที่กำลังรอคำตอบจากผมอยู่“พวกมึงไปก่อนแล้วกัน พอดีกูต้องแวะไปหาป๊าม้าที่บริษัทก่อน เห็นเฮียบอกว่าป๊าม้ามีเรื่องจะคุยด้วย กูเลยจะเข้าไปหาก่อน เพราะเป็นทางผ่านอยู่แล้ว จะได้ไม่เสียเวลา เสร็จแล้วกูค่อยตามไปโรงบาลทีหลัง” ผมโกหกพวกมันไป ทั้งที่ความจริงอยากไปหาเอลีนใจจะขาด ถึงเมื่อคืนหมอบอกว่าเธอปลอดภัยแล้ว ผมก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี ผมอยากเห็นหน้า อยากคุยกับเธอ แต่ที่จำเป็นต้องโกหกไอ้สายฟ้ากับไอ้คชาไปแบบนั้น เพราะผมไม่อยากไปพร้อมใคร ผมอยากไปหาเอลีนแค่คนเดียว อยากอยู่กับยัยนั่นสองต่อสอง เผื่อถ้ายัยนั่นฟื้นแล้ว จะได้คุยอะไรๆกันได้สะดวกหน่อย อยู่กันหลายๆคน ผมกลัวจะหลุดความลับอะไรออกไปแล้วต้องมาโดนซักจนเกือบจะถึงชาติที่แล้วเหมือนกับเรื่องกรุ๊ปเลือดอีก จำได้ใช่
last update最後更新 : 2026-07-27
閱讀更多
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status