CHAPTER 4

Malaki ang ngiti ni Czarina nang matanaw ang kaibigan mula sa lobby ng hotel. Halata na ang limang buwang tiyan nito, na dahilan para mabilisan itong maikasal. Hindi tuloy niya mapigilang itanong sa isipan kung sino ang napangasawa nito.

Limang buwan noong huli silang mag-night out sa isang bar. Sinamahan niya ito dahil halata rito ang malaking problema dinadala. Subalit, nawala na lang itong parang bula at hindi man lang nagpaalam sa kaniya. Hindi tuloy niya maiwasang hindi balikan sa isip ang pangahas na lalaking humalik sa kaniya. Lasing siya noon at hilong-hilo na kaya hindi na siya halos makakita. Kaya naman, hindi niya na napansin na sa restroom ng mga lalaki siya napunta. Para tuloy siyang binuhusan ng malamig na tubig nang biglang may humawak sa kaniya at walang paalam siyang hinalikan.

Naipilig niya ang ulo.

Erase!

Ngunit kahit matagal na ang pangyayaring iyon, hindi pa rin iyon mawaglit-waglit sa kaniyang isipan; lalo na ang malambot na mga labi ng lalaki, at ang mas nakalalasing nitong hininga. Kaya nga naisumpa niyang hindi na siya papasok sa ganoong lugar kahit na kailan. Ang lalaking iyon ang dahilan.

“Yna! I miss you! Parang tumaba ka sa bakasyon mo, ah. How's your family in America?” Mahigpit na yumakap sa kaniya si Faye.

“Maayos naman, kain-tulog. Malayo rin sa stress sa trabaho. Sa mga katulad nating engineer, kailangan din talaga ang pahinga. Puro ba naman numbers at sukat ng mga project natin ang laman ng utak ko sa mga nakalipas na taon, hindi ba ako magsasawa?” natatawang sagot niya. “Halika na. Kumain muna tayo,” yaya niya rito.

“Sure! May naka-reserve na akong mga pagkain dito. Come on!” masiglng tugon nito.

Napatingin siya sa mga bagahe nito. “Is that yours? Ang dami naman! Parang dito ka na titira, ah!”

Natawa ito. “You know me. Basta mag-travel, kailangan dala ko ang wardrobe ko, kung hindi, magkakaroon ng delubyo.”

Natawa rin siya. “Ikaw talaga. Halika na nga.”

“Oo at kanina pa nga nagugutom ang nasa tiyan ko,” nakasimagot na wika nito.

“Okay! Magkwento ka ng nangyari sa iyo kung bakit biglang lumubo ang tiyan mo.” Maingat niya itong inalalayan.

Natawa ang kaibigan niyang nang bahagya. Wala pa rin itong kupas sa ganda kahit buntis na.

“Bakit ganiyan ang tingin mo? Alam ko maganda ako. Pero dahil sa baby na nasa sinapupunan ko . . .” Bigla lumungkot ang mga mata nito ay hindi naituloy ang sinasabi.

Napailing siya. Mukhang hindi pa ito handang maging isang ina.

“Ano’ng gagawin mo? Ginusto mo iyan, at saka, pinanagutan ka naman ng lalaki. Asawa mo na siya ngayon.”

Nagkibit ito ng mga balikat. “Yeah . . . I know. That’s why I’m okay now! At kapag lumabas na ito, saka pa lang ako makakabalik sa office. I think Dad appointed my husband on my behalf. But I don’t know. Bahala na sila. Lahat naman pati ng desisyon ng asawa ko, siya ang nasusunod. How about you and Harold?” pag-iiba nito ng usapan.

Ang tinutukoy ni Faye ay ang kababata ng kaibigan, na isa sa mga director sa kompanya ng mga ito, at ngayon ay boyfriend niya. Ilang buwan na rin nang tanggihan niya ang proposal ni Harold. Mahal naman niya ang lalaki, pero hindi pa siguro iyon ang tamang panahon. Masyado pang maaga para magpakasal sila.

“Ayos lang naman. Inihatid niya ako kanina pero umalis din. May pinaaayos daw ang dad mo kaya hindi na kayo nagkita.”

Tumango lang ito at umupo sa silyang ibinigay niya nang makatating sila sa restaurant. Sumenyas ito sa waiter at sinabi ang pangalan. Agad namang tumalima ang waiter para kunin ang pagkain nila.

“Na-miss ko ang mga pagkain dito, kaya gusto kong dito tayo mag-meet. Kung sa Manila, nakakasawa ang usok at traffic doon.”

Natawa siya “Sinabi mo pa. Maganda rin naman sa kalusugan ninyo ng baby mo ang ganitong lugar. Presko at malayo sa polusyon.”

“I know right!” bulalas nito sabay tawa.

Maya-maya pa ay dumating na ang ipinahanda ni Faye na pagkain. May dalawang oras din silang nagkukwentuhan habang kumain, bago pumunta sa silid na inuukupa nila. Isang linggo ang napag-usapan nilang bakasyon, kaya isang linggo rin ang gagawin nilang pag-iikot sa lugar. Subalit, sa paglipas ng mga araw, wala man lang nababanggit sa kaniya si Faye tungkol sa asawa nito o buhay may asawa nito. Palaging ang lovestory nila ni Harold ang gusto lang nitong marinig. Hindi naman na siya umangal pa dahil buntis ito. Alam niyang paiba-iba ang mood ng mga babaeng buntis.

“Tomorrow na pala ang balik natin sa Manila,” malungkot na wika ng kaibigan.

Napakunot-noo siya. Naroon silang dalawa sa may dalampasigan at nag-aabang ng sunset. “Bakit naman parang ang lungkot mo? Syempre, kailangan ko ng magtrabaho. Saka, baka na-m-miss ka ng asawa mo, o kaya ikaw naman sa kaniya,” tugon niya.

Nakita niyang mas lalong lumamlam ang mga mata nito.

“Yeah . . . Susunduin niya nga ako bukas. Sumabay ka na sa amin.”

Subalit, nahihiwagaan pa rin siya dahil wala namang kabuhay-buhay ang tinig nito. Pero, hindi na siya nag-usisa pa.

“May round ticket na ako. Magkita na lang tayo sa opisina mo kapag nakapasyal ka doon. Basta, ingatan mo ang baby mo, ah.” Malawak ang ngiti niya na hinawakan pa ang tiyan ng kaibigan.

Tumango ito at niyakap siya.

“Napagod yata ako sa kapapasyal natin maghapon, pwede bang magpahinga muna ako sa loob?” paalam nito.

“Oo naman. Walang problema. Gusto mo bang samahan kita?”

“No.” Mabilis itong umiling. “Dito ka na lang. Kaya ko naman, eh. Isa pa, kung gusto mong maligo, sige lang. Alam mo na, matagal na ulit bago tayo makapagbakasyon,” nakangiting wika nito.

“Oo na. Naka-ready naman na ako.” Suot ni Czarina ang ibinigay sa kaniyang black na two-piece ng kaibigan.

Nakangiting hinagod siya nito ng tingin. “Yeah. Bagay nga sa iyo, eh. Sige na, pasok na muna ako sa loob.”

Tumango na lang siya at inihatid ito ng tingin. Napangingiti pa siya dahil hindi pa rin nawawala ang pagiging sweet nito. Ganoon talaga si Faye kahit may pagka-spoiled brat. Hindi naman nito ginagawa ang ganoong ugali sa kaniya.

Tumingin siya sa kaniyang harapan. Napapikit siya nang malanghap ang simoy ng hangin na humahalo sa tubig alat. Pakiramdam niya, tinatawag siya ng dalampasigan.

Napangiti siya at tumayo mula sa kinauupuang lounging chair. Tinungo niya ang dalampasigan at parang batang nagtampisaw doon. Tinanggal na rin niya kaniyang cover-up at basta na lang tinapon sa tabi, saka nagmadaling lumangoy. Napasigaw pa siya sa lamig ng tubig pero nagpatuloy lang siya sa paglangoy. Nang muling umangat ang ulo niya, tumambad sa kaniya ang papalubog na araw sa kanluran.

Nanatili siya sa ganoong posisyon habang pinagmamasdan ang pagpapalit-palit ng mga kulay sa kalangitan. She at peace looking at the sunset. Nahiling tuloy niya na huwag na sanang matapos pa ang kaniyang bakasyon. Gusto pa kasi niyang magliwaliw at lumangoy, dahil isa talaga iyon sa bagay na gustong-gusto niyang gawin.

SAMANTALA, mula sa balcony ng resort na kinuha ni Knight, tanaw niya ang mga turistang paroo’t parito sa may dalampasigan. Pero habang lumulubog ang araw, dumadalang na ng mga tao. Maya-maya, nakita niya si Faye na pumasok sa resort na pag-aari ng pamilya nito. Naiwan ang babaeng nakita niyang kausap nito kanina na nakaupo sa lounging chair.

“Siguro isa sa mga guest,” sa isip niya. Wala naman kasi siyang ideya kung sino ang tinutukoy ni Faye na kikitain nitong kaibigan. Alam niya na babae, pero hindi niya kilala kung sino.

Huminga siya nang malalim. Usapan nila ay bukas pa niya ito susunduin, pero nagbago ang isip niya. Gusto din niyang ma-relax ang isip para sa bagong project na haharapin pagbalik nila.

Napatitig siya nang biglang tumakbo ang babaeng sinusundan ng tingin. Para itong batang nakipagtampisaw sa tubig, hanggang sa tanggalin nito ang suot na cover-up. Napatingin siya sa bilugang pang-upo nito at sa nagmamalaking dibdib, na parang nanonood siya ng isang movie na ito ang bida.

Pamilyar sa kaniya ang maliit at maamo nitong mukha. Inisip pa niya kung saan ito nakita, pero sumakit lang ang ulo niya nang hindi niya maalala.

Hindi niya inaalis ang paningin sa babae. Nahihiwagaan pa siya sa sarili dahil para bang gusto niyang takpan ang katawan nito at ipagdamot sa iba.

Inikot niya ang paningin ang paligid. Lahat halos ay napalilingon sa babae. Ngunit, mukhang wala itong pakialam sa paligid. Lumangoy lang ito nang lumangoy nang walang kapaguran.

Nagtaka siya nang biglang hindi gumalaw ito sa ibabaw ng tubig. Halos sampung minuto na roon ay hindi pa rin ito gumagalaw. Dali-dali niyang hinubad ang damit at patalon at ang tanging itinira ay ang boxer shorts na suot. Pagkatapos, nagmamadali niyang tinakbo ang kinaroroonan ng babae. Mabilis niya itong niyakap at iniangat sa tubig.

“Hey! Are you okay?!” Nag-alalang hinawakan niya ang mukha nito, sabay haplos doon.

Nakita niya ang pagkagulat sa mukha nito nang magmulat ng mga mata. Titig na titig lang ito sa kaniya.

Napatitig din siya rito. Tila may kung anong lukso ng damdamin ang nagtutulak sa kaniya para halikan ito.

Unti-unting bumababa ang mukha niya, ngunit bigla itong gumalaw.

“Who are you to disturb me!” Malakas siya nitong itinulak.

Napatitig siya rito. Ngayon lang niya napagtanto kung saan ito nakita.

She’s the girl from the bar!

Kahit lasing siya noon at namukhaan pa rin niya ito. Mukhang itinadhana na roon sila muling magkita.

Napangiti siya at malisyosong tumingin dito. Magsasalita na sana siya nang isang sampal ang dumapo sa mukha niya.

“Manyak!”

Napahawak siya sa nasaktang mukha. Malayo na ito bago pa niya natanto ang sinabi ng babae sa kaniya.

Naiiling siyang bumalik sa suit niya. Somehow, parang nagkaroon na naman ng magandang kulay ang kaniyang paligid.