LOGINHindi na alam ni Dark kung ano ang tamang gagawin. Kanina na rin siya palakad-lakad sa harap ng E.R kung saan mabilis nilang itinakbo sa ospital si Anya. Naiwan ang mga bata kasama si Leiron, kaya hindi na rin mapakali si Dark.Oras na rin ang itinagal bago pa tuluyang lumabas si Terrence—ang doctor na nagkusang tumingin kay Anya.Kaagad na lumapit si Dark nang sa gayun ay humupa ang kaba niya.“Kumusta na siya. Puwede ko na ba siyang makita, Terrence?” nag-aalalang usisa niya.“Dark. . .si Anya—her condition is unstable. May namaga sa utak niya and she need to undergo an operation,” tugon ni Terrence bago ito lumunok.“What do you mean?” nagtangis ang pangang ani Dark at saka kwenelyuhan kaagad ang kaharap. “Sabihin mo ang totoo, Terrence. Sabihin mong okay lang siya!”“Hindi siya okay, Dark!” tumaas ang boses na tugon ni Terrence.Awa ang nadarama nito matapos niyang pagmasdan ang naghihirap na kalooban ni Dark. Saksi siya sa lahat nang pinagdaanan nito at sana sa paraan na alam niy
NAMUO kaagad sa mga mata ni Dark ang labis na tuwa. Iyong tipong walang makakapantay sa saya. Nasilayan niya nang mas malapitan ang mga bata. Lukso ng dugo, iyon ang unang naramdaman niya. At hindi niya napigilan ang sariling mapaluha. Bilang isang ama, hindi man lang niya naranasan ang pagiging ama sa mga ito bagay para tila sinaksak nang paulit-ulit ang puso niya. At tanging paraan niya ay ang ipa-kidnap ang mga anak ni Anya, nang sa ganun ay makasama niya ang mga ito.Mali man pero hindi siya papayag na muling malayo at mawalay sa kaniya ang mag-ina niya. Sigurado na siya, siya ang ama ng mga bata.—--Gustong mayakap ni Dark ang mga bata, mga bagay na napapansin ni Leiron na siyang ikinatalikod kaagad nito. Si Leiron tuloy ang nasasaktan para sa kaibigan at bilang boss nila. Kung sana, may magawa siya, gagawin niya.Tumungo si Leiron sa hardin at doon nagsindi ng sigarilyo. Lately, nagiging malambot ang puso ng lider nila, hindi na ito gaya nang dati. Alam niyang, kahit paano ay
NAMUO ang katahimikan sa loob ng bahay. At tahimik lamang na niyakap ni Anya ang kanyang tuhod. Naroon lang din si Dark, nakabulsa ang kabilang braso nito sa bulsa ng suot na black pants habang nakasandal sa pinto Halos hindi maipinta ang mukha ni Anya, dahil sa sama nang pagtitig na ginawa.Dark robbed his lower lip and his voice calm but tinged with urgency.“Bumaba ka na at samahan mo akong mag-breakfast.”“No. Ayoko! Ilabas mo ako rito at ibalik sa amin, Dark Silvestre. May asawa akong naghihintay sa akin at hinahanap ako.”Ngumisi si Dark at mariin na tumitig. “Look! Wala akong pakialam kung, mamatay sa kakahanap sayo ang peke mong asawa, Anya. Believed me, sweety… hindi mo kilala ang lalaking tinatawag mong asawa.”Kunot-noo, naikuyom ni Anya ang sariling mga kamao.“Do you think, I will believed you. Alam kong sinisiraan mo lang ang asawa ko, Mister Silvestre. Mahal ako ni, Stewart at alam kong hindi niya ako kayang lokohin. And he is not like you!” pigil ang galit na saad ni
SA ISANG malawak at organisadong silid, kumuyom ang kamaong tinitigan ni Stewart ang hawak na inpormasyon, kung saan magtuturo sa kaniya sa kinaroroonan ni Dark. Umigting ang panga at nalukot sa kanyang kamay ang kapirasong papel. “D*mn it, Anika! How could you let that snake, Silvestre, get the jump on you!” asik niyang sabi. Napuno nang tensyon ang buong silid habang ang kaniyang mga tapat na mga alipores ay nagpapalitan ng mga tingin. Alam ng mga ito na kapag galit na galit ang kanilang pinuno, ang paghihiganti niyon ang kasunod. Dumilim at masama ang mukha ni Stewart habang inikot niya nang tingin ang silid, palakad-lakad at nag-iisip sa kung ano ang susunod na gagawin. Dahil, hindi siya papayag na isang Dark, ang siyang magpapakaba sa kaniya. Mahinahon ang boses subalit, mas nangingibabaw ang nakakatakot nitong pagngisi. “Dark Silvestre, you've just signed your own death. No one dares cross me!” nagtiimbagang aniya at saka binalingan ang mga tauhan niya para utusan ang mga i
PASADO alas-otso na ng gabi, hindi pa rin lumabas ng silid niya si Anya. Kahit pa na kanina pa kumakalam ang sikmura niya. Natatandaan niyang kape lang at tinapay ang tanging laman ng tiyan niya, at kaninang umaga pa iyon. Ramdam niya ang pagkagutom pero, binalewala niya iyon nang sa gayon ay maiiwasan niya si Dark. Hanggat, hindi siya nito pinapauwi, hinding-hindi siya kakain. Nangilid bigla ang luha sa kanyang mga mata. Ngayon niya lamang naalala, ang sinabi sa kaniya ni Julea. Kasalanan niya rin, masyado siyang naka-focus sa lalaking iyon, dahil sa trabaho niya. Kahit alam niyang kaaway ito ng kaniyang ama, ay naniniwala siyang makausap niya ang binata nang maayos. Kaya nga, mas pinili niyang gamitin ang Moretti para hindi siya paghinalaan ng lalaki kung sakaling magkaharap sila. Subalit, akala niya ang lahat. Mas mautak pala ito. “Gosh! I miss my kids. I want to see them,” hikbi niyang usal sabay pahid ng kanyang mga luha pero, patuloy na iyong pumatak. “Stewart, please. . . ta
MEANWHILE, bumilis ang tibok ng puso ni Anya nang maupo siya sa pinakadulo ng hapagkainian. Her fingers clenched around the delicate stem of her wine glass. The memories of her abduction were fresh in her mind, and the sight of the man responsible for her captivity made her stomach churn with anger and fear. Dark's cold gaze bore into her, a calculating smile playing on his lips as he observed her discomfort. Dark, smirk smiled. “I must admit I'm quite impressed by your resilience. Isipin mo na lang na, espesyal ang gabing ito para sa ating dalawa—a date perhaps.” Umangat ang kilay ni Anya at masama itong tumitig. Ngunit, kahit na galit na siya, balewala lamang iyon dahil, nakangiti lamang sa kaniya ang kaharap. “Nahihibang ka na ba, Mister Silvestre. You kidnapped me and now you're acting like this is some twisted dinner date? I won't pretend for a second that I'm here by choice!” naiinis niyang wika rito. Ngumisi lamang si Dark. Hindi na siya nito kinibuan at nagpatuloy lamang i
Habang nakasandal si Anya sa balikat ni Dark, napapangiti siya nang pinaglalaruan nito ang kanyang mga daliri. Nasa labas silang dalawa sa mga sandali na iyon habang nag-movie marathon. Habang nagbigay init sa malamig na gabi ang patuloy na pagsiga ng apoy sa may bandang bahagi. Agaw atensyon din
TITIG na titig ang mga bata kay Dark. Wari’y kinikilatis ng mga ito ang lalaking nasa harapan nila. Naging kalmado man kung titigan sa mga pagkakataon na iyon si Dark subalit, hindi maipagkaila ang pagningning ng mga mata nito. Pigil na pigil na hawakan kahit isa man lang sa kanila. Mga bagay na na
A/N: Excited na ba ang lahat sa kung bakit, nanlamig ang ating fafang Dilim🤣 —-- MAAGA pa lamang ay preperado na ni Anika ang sarili. Hindi na rin siya nagpahatid kay Stewart dahil, busy ito at may business na lalakarin. Nagpaalam siya sa mga anak niya at ibinilin s
LUMAPAD ang ngiti ni Anya nang muling masilayan ang Kuya Hubert niya. May bitbit iyong mga prutas. At sandaling inilapag ito sa ibabaw ng mini table.Natatakam siya at wala siyang ideya kung bakit. “I brought you some of your favourite fruits. Be ready, uuwi na tayo s







