Novels by AVANITAXX

NAPANGIWI at iniinda ni Demon ang paghapdi ng sugat sa braso niya habang tinatahi ni Terrence. Sa clinic kasi ng kaibigan siya dumeretso pagkatapos siyang sugurin ng babaeng nakasiping. Nakabalot pa ng puting sapin ng higaan si Demon dahil wala itong suot kahit ni ano. “I think, she wants you to be dead in pleasure, Dem. Next time kasi, safety before kalibugan. Look at you, para kang suman.” Natatawang saad ni Terrence. “Tsk! Gamutin mo na lang ang sugat ko, mamaya mo na ako sermonan, doktor.” Umiling si Terrence, bahagya itong natigilan nang may kung anong mapansin sa puting tela. Maya-maya ngumisi ito. “Ikaw yata ang nakauna sa nakalaban mo, tingnan mo…nag-iwan ka pa ng ibidensya.” Kaagad na tinitigan ni Demon ang tinuro ni Terrence. Naglaro kaagad sa isip niya kung paano bumaon ang kuko ng babae sa likuran niya pagkatapos noon, ramdam niyang may napunit at sigurado siya. Berhen pa ito. “Too risky. I don’t know what’s got on to her, bigla na lang siyang sumugod at balak

MULA SA loob ng madilim na Underground, sa isang arena na nakarehas na bakal. Patuloy na nakipagbasagan ng mukha si Demon sa kaduwelo nito. Halos maligo na sariling dugo ang lalaking kalaban ni Demon habang si Demon naman ay pumutok ang labi pati na ang kilay.Nakangisi lamang si Demon habang tinatanggap ang paggawang sipa at suntok ng kaharap. Walang suot na gloves, tanging manipis na puting tela lamang ang siyang pansapin nila sa bawat kamao. Dumugo ang kamao niya pero hindi niya ito pinagtuonan nang pansin. Ang tanging hangad niya lamang ay muling maipanalo ang laban at makuha ang premyo. Babae, pera, at mamahaling kotse.Humigpit ang kamao ni Demon sa muling pagsugod ng kaharap. Tumitibok ang dibdib niya…hindi sa takot, kundi sa adrenalinang matagal nang nakakulong sa kanyang mga ugat. Sumilay ang nakakalokong ngisi niya. Walang babala. Sumugod ang kalaban, habang mabilis ang kamao at isang right hook ang pinukol nito. Pero hindi nagulat si Demon, bahagya siyang kumiling pakanan,

SAKSI si Demon kung paano magmahal ang kakambal na si Dark. Naging malambot ito mula nang dumating si Anya. Si Anya, na siya rin bumihag sa puso ni Demon. Ngunit, sadyang malihim si Demon kumpara sa kakambal niya. Sa kabila ng maamong mukha nakatago ang misteryosong katauhan. Demon smirks, and a devilish smile trace on his lips. He was sitting on the couch, busy staring at the pictures stuck on the wall. It’s all Anya’s stolen shot where he was stolen. Weird. Pero naging stalker siya ni Anya, without his twin brother knowing. “Why do I been so obsessed to you like this, Anya. I know, this is a dampness I ever done in my entire life. Masakit lang isipin na minamahal kita kahit mahal ka ng kakambal ko.” Tinitigan ni Demon ang nakangiting larawan ni Anya na noon at nakadikit sa pader. Hindi lamang isa kundi marami. Marahan siyang tumayo at itinukod ang magkabilang braso sa lamesita, at marahan na tinitigan ang mga nakapaskil na kuhang larawan ni Anya. Bumakat ang nagmamasel niyang br

HABANG bumiyahe ay hindi maiwasan kabahan ni Dark. Wala siyang kinatatakutan but, this time. Ramdam na ramdam niya ang kaba. Pupunta sila ni Anya sa pamamahay ng ama nito kasama ang kanilang mga anak. Saglit niyang nilingon ang asawa nang maramdaman niyang hinawakan nito ang kanyang kamay at hinigpitan ito. “Sigurado ka na ba, Dark?” usisa sa kaniya ni Anya. “Oo naman. Ito na rin ang tamang pagkakataon, Anya. Gagawin ko ang lahat para maging karapat-dapat sa inyo ng mga anak ko.” Natawa sa kaniya si Anya, “Don’t worry, kapag ipabugbog ka ni, daddy. Siguraduhin niya lang na hindi ka masasaktan. Ako, makakalaban niya!” “Silly! Hindi ako natatakot, Anya. But, I will respect your father. Hindi ako lalaban, huwag niya lang kayong ilayo sa ‘kin.” Ngumilid kaagad ang luha ni Anya habang nakatitig ito sa kanyang mga mata. At saka nito isinandal ang ulo sa kanyang balikat. “I want to be with you, Dark. I wanna grow old with you.” Tanging pagngiti nang malawak ang sumilay sa labi ni Dar

NAIHANDA na ang lahat at planado na rin. Mula sa idea ni Terrence ay nabuo ang surprise proposal ni Dark. Bagay na hindi naman nalaman ni Anya.Nasa outing sila sa pagkakataon na iyon. At sa pagmamay-aring resort ni Leiron ay doon nila napagpasyahan puntahan.Maaliwalas ang panahon sa mga sandaling iyon at sinasabayan nang paghampas ng hangin ang tuyong dahon. Sa pagbulusok niyon paibaba, hindi maiwasang sundan ito ni Anya nang tingin at damhin ang pagdampi niyon sa kaniyang palad.Napakaaliwalas ng mukha nito bagay para bahagyang mapangiti si Dark. Nasa kalagitnaan sila ng autumn forest, kung saan nakapalibot ang mga magagandang punong kahoy at naghalo-halo ang kulay ng mga dahon nito. Pinaghalong orange, red and gold.Dark stood still beside Anya. As they walked along a winding path carpeted with a mosaic of foliage, Dark's heart beat with a nervous anticipation that matched the rustling of the leaves above.

“Ma!” naisambit ni Zee nang mapansin nito ang ina.Biglang umalis mula sa pinagtataguan niya si Anya. At kita niya ang kaagad na pagkahiwalay ng dalawa mula sa pagyakapan.  Natuon din ang paningin sa kaniya ni Dark. Ngiting pilit naman ang ginawad ni Anya sa asawa. Habang nakatingin sa kinaroroonan niya ang kararating na mga bisita at saka lumapad ang ngiti ng mga ito.Hindi na rin kumibo pa si Anya nang humakbang papalapit sa kinaroroonan niya si Dark para puntahan at hulihin nito ang kamay niya para hawakan ito, bagay para titigan niya ito sa mukha.Umarko ang kilay ni Anya maging ang babaeng yumakap sa kaniyang asawa kanina ay nanlaki ang mga mata. Hanggang sa inagawa nito ang kamay niya mula kay Dark at saka ngiting-ngiting ipinakilala ang sarili.“Ate! Oh my Gosh. I’m Yviona Silvestre, natatandaan mo ba ako. Ako ’yung intern na hawak mo!” “Yve? Woah! Ma-magkapatid kayo?”“Aha! You're right! Ako

KABANATA 6Isang matangkad na lalaki ang pumasok, halos kasing-tangkad lang din ni Ninong Stefano pero mas bata ang hitsura, at nakatayo ito sa may deck. Naka-leather jacket ito kahit tirik ang araw, at may mapaglarong ngiti sa kanyang mga labi.“Wow. I expected a boring house, but I didn't know Stefano was ordering a mermaid now,” sabi niya, sabay sipol.“Who the hell are you?” mabilis kong tanong habang umaahon at agad na kinuha ang bathrobe ko para takpan ang sarili.“Jaxith Vane,” sagot niya, sabay abot ng kamay na tila ba nasa isang business meeting kami. “I'm Stefano's cousin. At ikaw?”“Chantal,” iritado kong sagot. “At paano ka nakapasok dito? Ninong Stefano hates uninvited guests.”“May susi ako, baby. Stefano and I go way back. We’re like... ice and fire. He’s the boring ice, I’m the—”“You're the nuisance,” putol ng isang boses mula sa likuran.Nandun na pala si Ninong Stefano. Naka-bathrobe na rin siya, basa pa ang buhok, at ang tingin niya kay Jaxith ay parang gusto niya

Suot ko ang aking black string bikini na binili ko pa sa Ibiza, lumabas ako sa deck. Ang penthouse ni Stefano ay may private infinity pool na tanaw ang buong skyline ng Makati. Humiga ako sa lounge chair, nag-apply ng tanning oil, at nagkunwaring nagbabasa ng libro. Pero ang totoo, nakikiramdam ako. Alam kong hindi pa siya nakakaalis papuntang university. Makalipas ang sampung minuto, narinig ko ang pagbukas ng glass door. Hindi siya nakasuot ng pang-alis. Naka-puting t-shirt na lang siya at board shorts. Mukhang kinansela ng mahal kong Professor ang klase niya.“Hindi ka ba papasok?” tanong ko nang hindi tumitingin.“I decided to work from home today. Masyadong pasaway ang kailangang bantayan dito,” sagot niya habang umuupo sa kabilang lounge chair, may hawak na laptop.“Bantayan o panoorin?” pilyang pang-asar kong sabi.Hindi siya sumagot. Pero nararamdaman ko ang pagtitig niya. Kahit nakatutok siya sa laptop, alam ko bawat galaw ko, ang pag-ayos ko ng buhok, at ang pag-unat ng b

Nagising ako sa lakas ng tibok ng puso ko, halos kapusin ako ng hininga habang ang tingin ko ay nakapako sa kisame ng madilim na kwarto ko. Ramdam ko pa ang init ng haplos ni Ninong Stefano sa balat ko, at ang boses niyang paos na tumatawag sa pangalan ko ay parang echo na lang sa tenga ko.Napahawak ako sa labi ko. Basang-basa ako ng pawis. Tapos parang may wet sa ibaba ng hita ko.Jeez. Nagka-wet dreams pa nga ako.“Lord... bakit kailangan sa panaginip lang 'yun?”Sapo ang noo, napaupo ako sa kama. Tumingin ako sa paligid ng guest room ng penthouse niya. Ang lahat ay nasa ayos. Walang nagulong kama, walang nagkalat na silk dress, at higit sa lahat—walang Stefano na sumasamba sa katawan ko.Dali-dali akong lumabas, umaasa na baka—baka lang naman may kahit katiting na katotohanan ang tensyong naramdaman ko. Pero naabutan ko siya sa sala. Nakasuot siya ng salamin, nakaharap sa laptop, at may hawak na tasa ng kape. Ang puting polo niya ay plantsadong-plantsado, walang kahit isang gusot

Pagkauwi namin sa penthouse, mas lalong bumigat ang sandali. “Magbihis ka na, Chantal. We’re having dinner in ten minutes. Order lang ito, kaya huwag kang mage-expect ng five-course meal,” sabi niya habang tinatanggal ang suot niyang eyeglasses. “Kahit ikaw na lang ang dinner ko, okay lang,” bulong ko habang papaakyat sa hagdan.“What was that?” lumingon siya, bahagyang nakakunot ang noo.“Sabi ko, okay lang! Gutom na rin ako!” sigaw ko sabay takbo sa kwarto.Pagdating ko sa loob, napasandal ako sa pinto. “Lord, patawarin niyo po ako,” bulong ko habang nakatingala sa kisame. “Alam kong ninong ko siya noong bininyagan ako, pero Lord, tignan mo naman ’yung abs. Creation Niyo rin ’yun, ’di ba? Kasalanan bang humanga sa masterpiece mo?”Para akong tangang nagdadasal na sana, mapansin niya na hindi na ako ’yung batang iniiyakan siya noon dahil kinuha niya ang lollipop ko. Ngayon, iba na ang gusto kong kunin sa kanya. “At Lord, please, sana huwag siyang maging gentleman tonight. Kahit t

Napahawak ako sa kitchen counter para suportahan ang nangangatog kong mga tuhod. Ang lamig ng marmol ay hindi sapat para palamigin ang apoy na iniwan ni Stefano sa bawat bahagi ng katawan ko. Naririnig ko ang lagaslas ng tubig mula sa banyo—isang cold shower na alam kong para sa kanya, pero pakiramdam ko, ako ang kailangang magpalamig. Pumasok ako sa kwarto ko pero hindi ako nahiga. Nanatili ako sa likod ng pinto, nakikiramdam. Makalipas ang bente minutos, narinig ko ang pagbukas ng pinto ng banyo at ang mabibigat niyang yapak pabalik sa sarili niyang silid. Hindi ako makapaniwala. Si Stefano Guildhall—ang lalaking kilala sa pagiging disiplinado at kontrolado ay muntik nang sumuko sa akin. At ang pangako niya? Ang banta niya na hindi ako makakalakad bukas ng umaga? Imbes na matakot, iyon ang paulit-ulit na tumatakbo sa isip ko habang hinahaplos ko ang sarili kong mga labi.Kinabukasan, nagising ako sa amoy ng bagong luto na bacon at barakong kape. Bumaba ako na suot ang isa sa mga

Hindi ko alam kung ano ang mas mabilis na humaharurot—ang itim na Ducati ni Ninong Stefano o ang tibok ng puso ko habang nakayakap ako sa bewang niya. “Chantal, told you to hold on tight. Don't blame me if you fall,” malamig pero baritono ang boses niya, bahagyang nilunod ng ugong ng makina sa gitna ng ma-traffic na daan.Fall? Matagal na akong nahulog, Ninong. Hindi lang ako nakabitaw.Ako si Chantal scobar. Nag-iisang anak, lumaking parang prinsesa sa Madrid, at sanay na nakukuha ang lahat ng gusto ko sa isang pitik lang. Pero sa loob ng maraming taon, iisa lang ang hindi ko makuha-kuha— ang atensyon ng lalaking nagmamaneho ngayon. Pagdating namin sa penthouse niya sa Makati, padabog kong binaba ang maleta ko. “You haven't changed. Still the bratty little girl,” sabi niya habang tinatanggal ang helmet. Tumambad ang mukha ni Stefano Guildhall. Sa edad na thirty-five, he’s at his peak. Isang seryosong Professor. Ang panga niya ay parang nililok, at ang katawan? Diyos ko. Ang shirt

“Ha! Ta-taken na ako—Oo, ta-taken na. May girlfriend na.” Maagap na sagot ni Marguxx na para bang dinikitan ng hitad.Natahimik ang babae. Nagpuot at halatang nadismaya. “Ganun ba?” malungkot nitong saad.“Oo.” Mabilis na tumango si Marguxx. “Matagal na kami.”“Gaano katagal?”Napaisip si Marguxx at walang pag-iisip na sumagot. “Mga... fifteen years.”Natigilan si Vincent, at saka napaangat ng tingin.“Fifteen years?” ulit ng babae sa medyo gulat na ekspresyon. "Seryoso? So, married na kayo?"“Oo. I mean---"“Teka, ilang taon ka na ba?”Doon lang natauhan si Marguxx. “Teka lang—”Biglang sumabog sa tawa si Vincent. Tahimik lang sana ito kanina pero hindi na nito napigilan ang sarili. Napatingin si Marguxx dito at sumisenyas na humihingi na ng saklolo. Pero, mariin na umiling si Vincent, habang pilit pinipigilan ang muling pagtawa.“Kuya Vincent...” singit naman ng isang alipores ni At

Tahimik lamang si Euridice habang abala sa paghihiwa ng gulay sa loob ng kusina. Nakasuot siya ng simpleng oversized shirt habang naka-ponytail ang buhok dahilan para mas lumitaw ang malinis niyang mukha.Samantala, si Athena naman ay nakaupo sa ibabaw ng counter habang kumakain ng chips.“Grabe…” hindi makapaniwalang sambit nito habang iniikot ang tingin sa paligid. “Ang laki talaga ng bahay na 'to. Parang, need mo pa mag-megaphone para marinig ka lang.”Napatawa si Euridice nang mahina. “Hindi naman.”“Seryoso kaya ako.” Napailing si Athena. “At isa pa, bakit parang sobrang tahimik rito? Nasaan na pala ang boss mo?”Tahimik na natigilan si Euridice. Nasa loob lang ng library si Alexander buong araw. At mukhang hindi titigil katatanong si Athena. Pasalamat na lang din siya dahil hindi naisipang idikit ang wedding picture nila ni Alexander.Bago pa siya makasagot… May pumasok na sa kusina. Tahimik lang din na napaangat ang tingi

“BOSS! LAST NA 'TO! Kapag hindi mo pa nagustuhan, maglulumpasay na talaga ako!” halos maiyak nang pakiusap ni Marguxx habang nakapameywang.Gabi na bago nakabalik si Marguxx sa mansyon. Gusot-gusot na ang kaniyang buhok, may dahon pa sa balikat, at amoy suka na dahil sa kung anu-anong eksperimento niya para lang makahanap ng maalat na strawberry.Tahimik namang nakaupo si Alexander sa couch habang nakapatong ang ulo ni Euridice sa hita niya. Hinahaplos niya ang buhok ng asawa habang malamig na nakatitig kay Marguxx.“Anong kadramahan pinagsasabi mo Cartel?” seryosong sabi ni Alexander sa last name ni Marguxx.Napapikit si Marguxx. “Ginawa ko na lahat, Boss. Pero sa dinami-dami na pwede mo itawag sa akin, Cartel pa. Marguxx na lang.”“Shut up.”Agad nanahimik si Marguxx.Kinuha ni Alexander ang strawberry at mabagal iyong kinagat. Nanahimik ang buong sala. Kahit si Euridice ay napatingin na rin sa kaniya.Ma

Mabilis siyang tumayo, binuksan ang pinto at kinuha ang kaniyang assault rifle mula sa loob ng dashboard. Handa na siyang makipagputukan muli. Kinasa niya ang baril, at tumago sa likod ng pinto habang asintado ang kaniyang tingin sa dumarating na sasakyan. Ramdam niya ang kaba na dumadaloy sa kaniyang mga ugat. Handa na siyang pasabugin ang gulong nito sa oras na pumasok ito sa kaniyang kill zone.“Subukan n'yo lang lumapit…” madiing sabi ni Vincent habang nakapitik ang daliri sa gatilyo.Pero nang malapit na ang sasakyan, imbes na putok ng baril ang marinig niya, isang pamilyar at nakakarinding busina ang umalingawngaw. Kasunod nito ang malakas na pag-skid ng gulong at ang paghinto ng isang pamilyar na pulang sports car sa harap niya.Bumukas ang pinto at lumabas ang isang lalaki na para bang mas galit pa sa mga assassin na kakalabanin sana niya.“Marguxx?” gulat na naibaba ni Vincent ang kaniyang rifle.“Buti naman at hindi ka pa patay!

Hindi maipinta ang mukha ni Alexander habang nakaupo sa dulo ng mahabang dining table. Sa harap niya ay isang plato ng hilaw na mangga na may kasamang sandamakmak na bagoong. Sa gilid naman ay isang baso ng gatas na may hinalong kape—isang pinagsama na kahit siya ay hindi maunawaan kung bakit gustong-gusto ng sikmura niya.“Boss, sigurado ka ba dyan? Mukhang sasabog ang bituka mo sa pinagsasama mo,” puna ni Marguxx habang nakasandal sa hamba ng pinto, pinipigilan pa rin ang tawa.“Shut up, Marguxx. Isa pang salita, itatapon ko sa pagmumukha mo 'tong bagoong,” banta ni Alexander, pero bago pa man niya maituloy ang pagsungit, muli siyang napaduwal.Mabilis na lumapit si Euridice at hinagod ang likod ng asawa. “Sabi ko naman sa'yo, ako dapat ang nakakaranas niyan, hindi ikaw.”“It's fine, wife. If this is the only way to ease your discomfort, then I'll take it,” seryosong sagot ni Alexander matapos uminom ng tubig. Namumutla man, ayaw pa ring magpaki

Hindi mapigilang magsindi ng sigarilyo si Deputy Sterling dahil sa inis na nadarama. Hindi siya pagkakampante dahil anumang oras makalaya si Don Vitto, dahil sa lawak ng empluwensya nito. At hindi naman siya pwedeng manonood lang at hahayaan si Alexander sa kabila ng lahat. Bumakas sa mukha ang pait, sa edad na sais-syenta, sa awa ng Diyos, nasa maayos pa siya, malakas at laging handa."Deputy, madalas na yata ang panonood mo sa survilance camera. Bakit hindi mo na lang siya personal na puntahan?" Naulinigan niyang boses ni Vinn, nasa loob sila ng sasakyan sa sandaling 'yun."Hindi muna, Vinn. Hindi pa oras.""Kailan? Hintayin mo ba na maging kalaban talaga ang tingin niya sayo?""Hayaan mo siya. Masaya naman ako."Napailing-iling si Vincent. Kumuha ito ng v-fresh sabay nguya. "Deputy, payo bilang tauhan, at kaibigan din, may karapatan si Alexander na malaman kung sino ang taong kakampi niya. At tunay niyang ama---Ikaw 'yun."Binuga ni Sterling ang usok ng sigarilyo. Mababakas ang lun