Bölüm 2

Gaddar'ın bakış açısından.

Mesajlaşma uygulamasında profil fotoğrafına bakıyordum. Üç yıldır değiştirmemişti. İç geçirip rehberden adını açtım. Son üç yılda ona gönderdiğim bütün mesajlar karşımda duruyordu.

Hiçbiri okunmamıştı.

Ben gerçekten tam bir aptaldım.

GEÇMİŞE DÖNÜŞ!

Angel'la ilişkimi bitirip Roxanne 'Kızıl' Barnes'ı hatunum ilan edeli dört hafta olmuştu. Her şey yolundaymış gibi görünüyordu. Angel benimle hiç iletişime geçmemişti ama kendimi hâlâ zaman zaman onun profil fotoğrafına bakarken buluyordum.

"Neyin var bebeğim?"

Bir el çıplak kolumu okşadı. Uygulamayı kapatıp yanımdaki kadına baktım. Roxanne. Kızıl saçları ve kahverengi gözleriyle fazlasıyla güzeldi. Doğmamış çocuğumun annesiydi.

"Bir şey yok bebeğim, sen uyu."

Başından öptüm. Bana sokulup yeniden uykuya daldı ama benim gözüme uyku girmiyordu. Bir şeyler yanlıştı sanki. İçimdeki ses, Angel'ı kontrol etmem gerektiğini söylüyordu.

Bu düşünceyi kafamdan silkip atıyordum. Neden böyle bir şey yapacakmışım ki? O sürtük beni aldatıyordu. Benim onun için endişelenmemi hak etmiyordu.

Sonunda uykuya daldım ama bu kez de kapıma inen yumruklarla uyandım.

"Başkan, gitmemiz gerekiyor. Moretti'ler acil toplantı çağrısı yaptı."

Başkan yardımcım Blaze'in sesiyle homurdanarak doğruldum. Hızla giyindim. Moretti'ler… Bu hiç de iyiye işaret değildi. Ama bir yandan da Angel onlara hiçbir şey anlatmış olamazdı. Anlatması için, annesiyle babasının gözünde onu bir fahişe gibi göstermemi göze alması gerekirdi.

Yatak odamdan sırıtarak çıktım, çete evinin içinden geçtim.

"Ne olmuş? Bu toplantıyı neden istemişler?" diye sordum.

Önüme bir kahve bırakıldı.

"Bilmiyoruz. Öğrenmeye çalıştım ama bana söylenen tek şey durumun acil olduğu. Hemen çıkmamız gerekiyor," dedi.

Bunu bana iki kez söylemesine gerek yoktu. Kimse Moretti'leri bekletmezdi. Onlar çağırır, biz giderdik.

Babam Hatchet Jackson ve Don Antonio Moretti yıllarca birlikte çalışmıştı. Angel'la da bu sayede tanışmıştım. Bazen onlar buraya gelirdi, bazen de biz onlara giderdik. Angel benden dört yaş küçük olsa da birlikte inanılmaz eğlenirdik.

Sonra Angel on sekizine basmıştı. Aramızdaki çekim artık görmezden gelinemeyecek kadar güçlenmişti ve ilk kez benimle birlikte olmuştu. Dört hafta önce o fotoğraflar elime ulaşana kadar da gizli bir ilişkimiz vardı.

Angel beni Roxanne'le yatarken yakaladığında ona çok ağır şeyler söylemiştim. Çünkü yaptıklarımın, kendi davranışlarının sonucu olduğunu anlaması gerekiyordu. Ama o saf küçük kız tavrıyla her şeyi inkâr edince tartışmıştık. Bana tokat atmıştı ama umurumda değildi. Hâlâ da değil çünkü hak ettiğini bulmuştu.

Blaze ve Ripper'la birlikte motorlara bindik. Ripper, bizim silah sorumlumuzdu. Yerleşkeden çıkıp yola koyulduk. Birkaç saatlik sürüşün ardından Morettilerin bölgesine vardık.

Motorları durdurup indik. Malikâneye adım attığımız anda havadaki kasvet yüzüme çarptı. Diğer liderler de buradaydı. Hepsiyle tek tek tokalaştım. Onlar da neden çağrıldığımızı bilmiyordu.

Ama fazla beklemedik.

Don Antonio Moretti odaya girdi ve hepimiz saygıyla başımızı eğdik. Adam sanki bir gecede on yıl yaşlanmış gibiydi. Ardından Teagan Moretti'yi gördüm. Uykusuz ve bitkindi… Ağlamış gibi duruyordu.

Ne oluyor lan burada?

"Bu kadar kısa sürede geldiğiniz için teşekkür ederim. Minnettarız. Lütfen oturun," dedi Antonio.

Yerine geçip perişan hâldeki Teagan'ı kucağına çekti.

"Hepinizi buraya çağırmamızın sebebi, kızımız… Angel'ın kayıp olması."

Gözlerim büyüdü. Masanın etrafında fısıltılar yükseldi. Blaze'e baktım; bana öfkeyle bakıyordu. Bunun benimle hiçbir ilgisi olamazdı. Eminim sadece dikkat çekmeye çalışıyordu.

"Ne zamandır kayıp?" diye sordum.

Bütün gözler bir anda bana çevrildi.

"Bir haftadır. Bir süredir kendi gibi değildi. Gittiği gün bize spor salonuna gideceğini söyledi ama bir daha dönmedi. Mercedes'iyle bankaya gitmiş, bütün hesaplarını boşaltıp kapatmış. Sonra da arabayı satmış. Nerede olduğuna dair hiçbir fikrimiz yok. Telefonunu ya bir yere attı ya da kapattı."

Kısa bir an duraksadı. Sesi daha da ağırlaştı.

"Hepiniz kızımızı tanıyorsunuz. O şımartılmış, kendini bir şey sanan bir prenses değil. Şımarık bir velet hiç değil. Böyle bir şey yaptıysa, gerçekten başı belada demektir."

Yutkundum. Bu durum hiç hoşuma gitmemişti.

"Bir şey daha var. Neden kaçmak zorunda hissettiğini bildiğimizi düşünüyoruz."

Bakışlarını odadaki herkesin üzerinde gezdirdi ama sonunda gözleri benim üzerimde durdu. Kanımın damarlarımda donduğunu hissettim.

Sıçtık. Biliyor.

"O hamile. Dün postayla elimize bir şey ulaştı ve şunu açıkça söyleyeceğim: Bize gönderilen şey sahteydi. Adamlarım bunu çoktan tespit etti."

"Size ne geldi?" diye sordu Don'lardan biri.

"Kızımızın farklı adamlarla birlikte olduğunu gösteren fotoğraflar. Gönderen her kimse tam bir amatörmüş. Simon ve Rosena, fotoğrafların oynandığını kısa sürede ortaya çıkardı. Görünüşe göre kızımız bu fotoğraflarla tehdit edildiği için kaçtı. Angel iyi kalpli, hassas bir kızdır. Adamlarım şu anda dünyanın dört bir yanında onu arıyor."

Kalbim düzensizce çarpmaya başladı.

Fotoğraflar sahte mi?

Nasıl lan?

"O çocuğun babansının kim olduğunu biliyor musunuz? Belki onun yanına gitmiştir?"

Blaze'e baktım. O da en az benim kadar öfkeliydi. Teagan bana baktığında masanın altında yumruklarımı sıktım. Bakışı omurgamdan aşağı buz gibi bir ürperti indirdi; içime ağır, boğucu bir korku çöktü.

"Bu konuda bir fikrimiz var. Mesele şu ki Angel her zaman doğru olanı yapmaya çalışırdı. Muhtemelen gidip ona söylemek istemiştir. Eski işimde öğrendiğim bir şey varsa, o da şudur: Büyük ihtimalle o adam hem onu hem de çocuğunu reddetti. Bu yüzden kaçtı. Kimseye yük olmak istemedi. Ailesine utanç getirmek istemedi."

Kısa bir an durdu. Sesi daha da sertleşti.

"Hanımlar, beyler, unutmayın; kızım bir DeNucci. Biz ortadan kaybolma konusundaki yeteneğimizle tanınırız."

Teagan bunları söylerken gözlerini benden ayırmıyordu. Yutkundum ve sandalyeme biraz daha gömüldüm.

Demek bu yüzden gelmişti.

Hamile olduğunu söylemek için.

Bense tam bir aptal gibi fotoğraflara ve Kızıl'a inanmıştım. Sarhoştum ama bu bir bahane değildi. Olamazdı.

Benim Angel'ım… Benim meleğim… Şimdi dışarıda bir yerlerdeydi. Büyük ihtimalle korkmuştu, yapayalnızdı ve karnında benim çocuğumu taşıyordu.

Toplantının geri kalanı bulanık bir sis perdesinin ardında geçti. Gözümün önünden bir türlü gitmiyordu. Gözyaşlarıyla ıslanmış yüzü, karnını korur gibi üzerine kapanan elleri… Benden korkuşu. O güzel yüzündeki kalp kırıklığı.

Kaçmıştı.

Ve benim çocuğumu taşıyordu.

GEÇMİŞE DÖNÜŞ BİTTİ.

"Gaddar, bir sonraki kasabada Solomon'la buluşacağız. Çıkmamız gerek," dedi Blaze.

Tam o sırada telefonum çaldı. Arayan kişiyi görünce içimde öfkeli bir homurtu.

Roxanne.

Açmadım. Asla da açmazdım.

Onu hatunum ilan ettikten üç ay sonra terk etmiştim. Başka bir şubeden iki adamla birlikte olduğunu gördüğümde ona verdiğim sözümü geri almıştım. Onu sürükleye sürükleye hastaneye götürmüş, ultrason çektirmiş ve asıl sürprizi o zaman öğrenmiştim…

O sürtük hamile falan değildi.

Fotoğrafları gönderenin kendisi olduğunu inkâr etmişti. Ama ben aptal değildim. Bunu onun yaptığını biliyordum.

"Tamam, çıkıyoruz," dedim.

Motelden çıktık. Motorlara atlayıp yola koyulduk.

Angel'ı resmî arama çalışmaları altı ay önce sona ermişti. Antonio ve Teagan, Angel'ın ne zaman isterse o zaman döneceğini, bulunursa da zorla geri getirilmeyeceğini söylemişti.

Hadi oradan.

Onu bulursam, hem o hem de çocuğum benimle gelecekti.

Kasabaya doğru sürdük, Solomon'la buluşacağımız barın önünde durduk. Solomon, kardeş motosiklet çetesinin başkanıydı. Birlikte iş yapıyorduk; bu yüzden bu buluşma bizim için yeni bir şey değildi. Ama daha önce bu kasabada hiç buluşmamıştık.

Karanlık Ay adlı bara girdik.

Güzel bir yerdi. Küçük kasaba havası vardı ve bu hoşuma gidiyordu. Barın arkasındaki adam, içeri bir anda doluşan kalabalığımızı görünce neredeyse bayılacak gibi oldu. Yardım çağırmaya gittiği her hâlinden belli olduğundan içimden güldüm.

Evet, gürültücü motorculardık. Ama buraya bar kavgası çıkarmaya gelmemiştik. Biraz rahatlamak ve Solomon'ı görmek için gelmiştik. Hepsi buydu.

Derken birinin nefesinin kesildiğini duydum.

Sanki bütün salon bir anda sessizliğe gömüldü.

Döndüm.

Karşımda gördüğüm manzara, gözlerimi bir kez daha açıp kapamama neden oldu.

Uzun sarı saçları yüksek bir atkuyruğu yapılmıştı. Bal rengi gözleri kocaman açılmıştı. Göğsü hızla inip kalkıyordu.

Sanki gerçek değildi.

Üç yıl öncekinden bile daha güzeldi.

"Angel."