Bölüm 3

Angel'ın bakış açısından.

Beni buldular.

Buldular.

Siktir. Lanet olsun. Kahretsin!

Ona baktım ve içimde küçük çaplı bir panik patladı. Gözümün önünde sadece o vardı… Bir de o kadın. Bana nefretle söylediği o sözler kulaklarımda yeniden çınlıyordu. O kadının yüzündeki o iğrenç sırıtış da gözlerimin önünden gitmiyordu.

Burada ne işi vardı?

Bana doğru uzandığı anda bedenim aklımdan önce tepki verdi. Bileğini kavrayıp onu çevirdim, kolunu sırtına bastırdım. İnledi ve adamları bir anda ayağa fırladı. Başkan Yardımcısı Blaze'e baktım; herkese sakin olmalarını söylüyordu.

"Yanlış kişiye geldiniz. Şimdi defolun gidin."

Savaş ya da kaç içgüdüm kontrolü ele geçirirken onu sertçe ittim. Buradan çıkmam gerekiyordu. Gitmem gerekiyordu. Rebel'ı ve Karabaş'ı alıp kaçmalıydım.

Ama nereye?

"Angel, böyle yapma. Seni arıyorduk. Ailen de seni arıyordu. Seni bulduk ve artık bizden kaçamazsın," dedi Gaddar.

Geri çekilirken gözlerimi bir an bile onunkilerden ayırmadım.

"Benim adım Angel değil. Seni tanımıyorum bile. Şimdi son kez söylüyorum. Barımdan siktir olup gidin, yoksa çok kötü olur."

Gözlerimi o pisliğe dikmişken sesim çelik gibi çıkıyordu. Artık geri adım atmayacaktım. Kızımı korumak zorundaydım.

Gözümün ucuyla bir hareketini yakaladım. Elimi kaldırdığım anda hareket kesildi. Tam o sırada kapı açıldı, içeri daha fazla motorcu girdi. O kısacık dikkat dağınıklığı, bana ihtiyacım olan fırsatı verdi.

Koştum.

Hem de can havliyle koştum, çünkü durum tam olarak bunu gerektiriyordu. Yan taraftaki çıkıştan dışarı fırlayıp arabama doğru koşarken ellerim titriyordu. Anahtarları düşürdüm, hemen eğilip aldım. Arabayı açtığım anda biri beni yakaladı ve sertçe arabanın yan tarafına çarptı.

Çığlık attım ama iri bir el ağzımı kapattı. Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülürken, bana kilitlenen o buz mavisi gözlere baktım.

"Angel, lütfen. Sana zarar vermek istemiyorum. Açıklamama izin ver, lütfen."

Tabii, kesin veririm.

Elini ısırdım. Bağırarak geri çekildi. Bir an bile düşünmeden dizimi sertçe kaldırıp kasıklarına geçirdim. Nefesi kesildi ve yere yığıldı.

Arabanın kapısını açtım, titreyen ellerimle anahtarlarla boğuştum. Sonunda motoru çalıştırıp otoparktan hızla çıktım. Gözyaşlarım görüşümü bulandırıyordu. Öfkeyle yüzümü sildim, birkaç sokak ileride arabayı terk edip eve doğru koştum.

Beni tekrar bulması uzun sürmeyecekti.

Bir anda koşmayı bıraktım, kendi kendime acı acı güldüm. Kaçmanın hiçbir anlamı yoktu. Beni bulmuştu. Hiç şüphem yoktu; kasabada birkaç soru soracaklar ve çok geçmeden adresimi öğreneceklerdi.

Ne yapabilirdim?

Tamam, düşün Angel. Gecenin bir yarısı eşyalarını toplayıp öylece çekip gidemezsin. Rebel'ın düzenini bu şekilde bozamazsın.

Hayır.

Geçmişimin iblisleriyle yüz yüze savaşacaktım.

Peşime düşerse ki düşeceğini biliyordum, hazır olacaktım. Ben bir Moretti'ydim ve biz düşmanlarımızdan kaçmazdık.

Şu anda Gaddar ve onun motosiklet çetesi benim düşmanımdı.

Arkamı dönüp gelişigüzel park ettiğim arabaya geri yürüdüm, yeniden direksiyonun başına geçtim. Telefonumu cebimden çıkarıp Max'e hızlıca bir mesaj attım. Ona barı kapatmasını ve benim hakkımda kimseye tek kelime etmemesini söyledim.

Çok geçmeden cevap geldi. Gittiklerini ama benimle konuşmak için geri döneceklerini söylemişlerdi.

Gözlerimi devirip iç çektim, sonra arabayı eve doğru sürdüm. Evin önüne yanaşırken parmaklarım gergin gergin direksiyona vuruyordu.

Bu kasabadaki insanlar gerçekte kim olduğumu bilmiyordu. Bilmemeleri de daha güvenliydi. Moretti'lerin düşmanı olsalar da olmasalar da, kimse bana bir şey yapmayı deneyecek kadar cesur ya da aptal değildi. Bu yüzden her iki durumda da güvende olduğumu biliyordum.

Karanlığın Prensleri beni bulmuş olabilirdi ama bana dokunamazlardı. En azından ailemin misillemesini göze almadan.

Arabadan inip taş yoldan ön kapıya doğru yürüdüm. Kapıyı açıp içeri girdim. Rebel uyanıktı; Bayan Lawson'ın kucağında sütünü içiyordu. İkisi de bana baktı, ben de onlara gülümsedim.

"Erken geldin. Her şey yolunda mı?"

Öne eğilip biberonundan sütünü içerken ayağını tutan kızımı başından öptüm. Ardından Bayan Lawson'ın yanağına da bir öpücük kondurdum.

"Evet, çok yoğun değildi. Ben de Max'e kapatıp eve gitmesini söyledim."

Ona gerçeğin yalnızca küçük bir kısmını söylüyordum.

"Korkmuş gibisin. Ne oldu Angie?"

İç çekerek doğruldum. Mutfağa gidip bir şişe Budweiser aldım, sonra kanepeye çöktüm. Bir taneden bir şey olmazdı. Az önce yaşadıklarımdan sonra bunu fazlasıyla hak ettiğimi düşünüyordum.

"Sana kendimle ilgili gerçeği anlatmam gerekiyor. Benim adım Angie değil, Angel. Angel Moretti. Ben Don Antonio Moretti ile Teagan Moretti'nin kızıyım."

Bunu söylerken gözlerimi ondan ayırmadım. O ise yalnızca hafifçe başını salladı.

"Biliyorum canım. Bütün kasaba kim olduğunu biliyor. Biz aptal değiliz. Birkaç yıl önce ailen seni aramak için buraya adamlarını gönderdi. Hepimiz onlara, senin kim olduğuna dair hiçbir fikrimiz olmadığını söyledik. Bir şeyden kaçtığını biliyorduk. Bu yüzden seni korumayı seçtik. Şimdi söyle bakalım Angel, bu gece ne oldu?"

Ona şaşkınlıkla baktım.

Bir dakika… Nasıl yani?

Bütün kasaba kim olduğumu biliyor muydu?

İnanamayarak acı acı güldüm.

"Vay canına… Çok teşekkür ederim."

Elini sallayıp konuyu önemsizmiş gibi geçiştirdi. O sırada Rebel boşalan biberonunu bir bayrak gibi havada sallıyordu. Ona bakıp güldüm. Bayan Lawson onu yere indirdi, o da paytak adımlarla yanıma geldi. Kucağıma alıp göğsüme bastırdım.

Birkaç dakika içinde uykuya dalacağını biliyordum.

"Babası bu gece beni buldu. Tamamen tesadüfen. Rebel'ın babası, Karanlığın Prensleri Motosiklet Çetesi'nin başkanı. Adı da…"

"Ryder."

Gözlerim büyüdü. Ona bakarken boğazım düğümlendi ve başımı salladım.

"Nereden biliyorsun…"

"Hatchet benim kardeşim. Ryder doğduktan kısa süre sonra buraya taşındım. Çete hayatını geride bıraktım. O zamandan beri kardeşimle hiç görüşmedik."

Bir an durdu. Bakışları sertleşti.

"İkinizi de güvende tutacağım. Artık o hayatın bir parçası olmayabilirim ama o hayatın öğrettikleri hâlâ aklımda. Kapına dayanırsa ki dayanacak, hazır olmalısın. Bu kız onun çocuğu. Çete dünyası senin dünyana benzer. Kızını sahiplenmeye hakkı var ve bunu yaptığında… ikiniz de onunla gitmek zorunda kalabilirsiniz. Üzgünüm Angel," dedi.

Uyuyan küçük kızıma bakıp iç çektim. Bundan kaçamayacağımı biliyordum. Tıpkı ailemi buna bulaştıramayacağımı bildiğim gibi.

Ryder onun varlığını bilmiyordu. Bu iyi bir başlangıçtı.

Ya da en azından bilmediğini sanıyordum.

Lanet olsun, ben kendimi neyin içine soktum?