LOGIN"Tiningnan mo ba ako nang ganiyan noong mga gabing umiiyak ako sa malamig na sahig habang nagmamakaawang pakinggan mo ako?" pabulong at napakalamig na tanong ni Ayesha habang dahan-dahan niyang iniiwas ang kaniyang mukha mula sa aking hawak.Nakatayo ako sa kaniyang harap, nanginginig ang aking dalawang kamay habang pilit kong hinahawakan ang kaniyang mga daliri. Ang maliit na ilaw mula sa kisame ng quarters ay nagtatapon ng madilim na repleksyon sa kaniyang mukha, ngunit ang mas nakatatakot ay ang matinding kawalan ng buhay sa kaniyang mga mata."Ayesha, pakiusap..." daing ko habang lumalapit ako nang isang hakbang, nararamdaman ang matinding panginginig sa aking sariling boses. "Huwag mo akong tingnan nang ganiyan. Galit ka man sa akin, sigawan mo ako, saktan mo ako, pero huwag kang umarte nang tila wala na akong halaga sa 'yo."Dahan-dahang gumalaw ang kaniyang mga labi. Umukit doon ang isang mahina, pagod, at napakapait na ngiti... isang ngiting walang kaunting init o emosyon."Wa
"Araw-araw kitang pinarusahan sa kasalanang ikaw pala ang unang nagbayad..." hagulgol ko habang nakaluhod pa rin sa malamig na semento, nakatitig sa mga mata ni Ayesha na patuloy na binabaha ng luha.Napatigil ang buong mundo sa loob ng maliit na quarters. Nakatayo si Ayesha sa aking harapan, ang kaniyang buong katawan ay nanginginig habang bumubukas-sarad ang kaniyang mga labi, tila hindi makapaniwala sa bawat salitang lumalabas sa aking bibig."A-Ano'ng sinabi mo, Keith?" pabulong na usal ni Ayesha, ang kaniyang boses ay napakapait at basag na basag. "Ulitin mo ang sinabi mo...""Patawarin mo ako, Ayesha... patawarin mo ako," pagmamakaawa ko habang marahas kong idinidiin ang aking mukha sa kaniyang mga kamay, hinahayaan ang aking mga luha na basain ang kaniyang balat. "Nalaman ko na ang lahat. Nakuha na ng forensic team ang unsent draft email ni Kiara bago siya mamatay... nabasa ko ang sinulat niya tungkol sa 'yo. Nahanap na rin ng mga tauhan ko ang abandonadong warehouse kung saan
"Gagawin ko ang kahit ano... tumapak ka man sa leeg ko hanggang sa mawalan ako ng hininga, hindi ako titindig mula sa sementong 'to," basag na usal ko habang marahas na lumalapat ang dalawa kong tuhod sa malamig na sahig ng maliit na quarters ni Ayesha.Napatigil si Ayesha sa aking harapan. Ang kaniyang dalawang kamay ay nanginginig sa gilid ng kaniyang hita habang nanlalaki ang kaniyang mga mata sa matinding pagkagulat. Ang CEO ng AyalaTech... ang pinakamakapangyarihang lalaki na kinatatakutan ng buong mundo ng negosyo... ay nakatuntong sa malamig na semento sa kaniyang paanan."Bakit ka lumuluhod sa harap ko, Keith?!" hiyaw ni Ayesha habang nanginginig ang kaniyang boses sa halo-halong galit, sakit, at pagkalito. "Tumatayo ka riyan! Huwag mo akong daanin sa mga ganiyang drama dahil hindi niyan mababago ang katotohanang pinagkait mo sa akin ang buong buhay ko!""Hindi ako tatayo, Ayesha..." umiiyak kong sagot habang dahan-dahan kong inaaabot ang kaniyang dalawang kamay, pilit na idin
"Huwag mong subukang pigilan ako ngayong gabi, Marcus... dahil wala nang kahit anong puwersa sa mundong ito ang makakapigil sa pagbaba ko sa silid na iyon," malamig at nanginginig kong utos habang dahan-dahan kong ibinababa ang hawak kong baso sa ibabaw ng aking mahogany desk.Nakatayo si Marcus sa tabi ng pinto ng aking study room, nakatitig sa akin nang may malalim na pag-aalala at tahimik na paggalang habang itinutuwid ang kaniyang salamin."CEO Ayala, pakiusap lang po... mag-ingat kayo sa mga sasabihin ninyo sa kaniya," mahinang paalala ni Marcus habang iniaabot ang isang susi sa akin. "Masyado pang sariwa ang trauma niya mula sa huling panic attack. Ang anumang maling galaw o marahas na pananalita ay baka lalo lang magpalayo ng loob niya sa inyo.""Hindi ako papasok doon bilang CEO na mag-uutos o mananakot, Marcus," pabulong kong sagot habang marahas kong hinahawakan ang susi, idinidiin ito sa aking palad hanggang sa magmarka ang bakal sa aking balat. "Papasok ako doon bilang isa
"Kahit hubaran ninyo ako ng lahat ng ari-arian ko at ihain ang buo kong pangalan sa media para yurakan ng publiko, wala akong pakialam... gagawin ko ang lahat ngayong gabi," malamig at pinal kong pahayag habang pabalibag kong isinasara ang laptop sa ibabaw ng aking study table sa mansyon.Nakatayo si Marcus sa aking harapan, bahagyang nanlalaki ang mga mata sa hindi maipaliwanag na gulat habang hawak ang mga opisyal na dokumentong kakarating lang mula sa aming legal department."CEO Ayala, sigurado na po ba kayo rito?" alanganing tanong ni Marcus habang inililipat ang huling pahina ng board resolution sa aking harapan. "Kapag nilagdaan ninyo ang waiver na 'to, inililipat niyo ang halos apatnapung porsyento ng personal shares ninyo sa AyalaTech patungo sa pangalan ni Miss Ayesha bilang paunang kompensasyon sa lahat ng nangyari.""Ibibigay ko man ang buong kumpanya sa kaniya, kulang pa 'yon para mabayaran ang tatlong taon na kinuha ko sa buhay niya, Marcus!" sigaw ko habang marahas kong
"Ilayo mo sa akin ang pagkaing 'yan, Marcus... wala akong balak kumain kahit isang subo hangga't hindi natatapos ang mga kasong ilalapag natin laban sa buong sindikato!" marahas kong sigaw habang pabalibag kong itinutulak ang mamahaling tray ng pagkain patungo sa dulo ng aking napakalaking executive desk.Ilang araw na akong hindi nakakatulog nang maayos. Ang bawat pikit ng aking mga mata ay pinalitan ng mga nakakabiling larawan ni Ayesha... ang kaniyang nanginginig na mga kamay habang humahawak sa aking damit, ang kaniyang basag na boses, at ang kaniyang mga matang puno ng walang katapusang sakit at trauma dahil sa aking kalupitan."CEO Ayala, magkakasakit kayo kapag ipinagpatuloy niyo pa ang hindi pagkain at pagtulog," nag-aalalang pakiusap ni Marcus habang inililipat niya ang ilang folder ng opisyal na legal documents sa harap ko. "Kailangan niyo ng lakas para sa paghaharap ninyo ni Senator Velasquez at sa pampublikong paglilinis sa pangalan ni Miss Ayesha.""Sa tingin mo ba may ka







