เข้าสู่ระบบ"Tanggapin mo na kasi ang posisyon, Ayesha, bago pa kita buhatin papuntang boardroom ngayong minute na 'to!"Napatitig ako kay Keith habang dahan-dahan siyang umaayos ng upo sa edge ng plush velvet sofa sa opisina ko. Nakahawak siya ng tasa ng chamomile tea, but his intense brown eyes were completely locked on me. May maliit pang bandage sa ilalim ng polo niya mula sa emergency chest surgery niya last week, pero ang lakas ng aura niya. Kakalabas lang niya ng hospital, pero strictly no chill pa rin ang datingan ng ex-billionaire na 'to."Nababaliw ka na ba talaga, Keith?" tanong ko sabay pat ng magkabila kong pisngi, completely shookt sa appointment letter na nakalapag sa mahogany desk ko. "Ako? As in ako talaga? Executive Director ng Kiara Foundation?! For real?! Hello, baka nakakalimutan mo, naging housemaid mo ako sa mansion niyo few months ago!""And you were also the top-tier Lead Cyber Engineer na nagligtas sa buong AyalaTech at sa gobyerno mula sa cyber collapse," mabilis niyang
"Pirmahan mo na 'yung deed of donation, Keith, bago pa magbago ang isip ng buong board of trustees!"Nakatayo si Ayesha sa tabi ng aking hospital bed habang hawak ang makapal na folder ng mga legal documents. Bagaman halatang may pag-aalala sa kanyang mga mata dahil sa sariwa ko pang operasyon sa dibdib, may halo ring pagka-amaze at kilig sa kanyang boses. Tumingin ako sa kanya, dahan-dahan kong inabot ang kanyang malambot na kamay, at hinila siya nang bahagya para mapaupo sa gilid ng aking kama."Sigurado ka na ba talaga rito, ha?" pabulong niyang tanong, habang ang mga daliri niya ay maingat na humahaplos sa aking knuckles. "Pitumpung porsyento ng buong personal mong yaman... ibibigay mo talaga sa Kiara Foundation at sa iba pang humanitarian groups?""Kahit isang daang porsyento pa, Ayesha, ibibigay ko basta manatili ka lang sa tabi ko," ngumiti ako habang nakatitig nang malalim sa kanyang mga mata. "Ano ba ang silbi ng bilyon-bilyong piso kung ang kapalit naman noon ay ang puso ko
"Gising ka na... pakiusap, sabihin mong naririnig mo ako..."Iyon ang kauna-unahang boses na dumating sa pandinig ko nang dahan-dahang bumalik ang liwanag sa aking paningin. Ang bawat paghinga ko ay may kalakip na matinding kirot sa dibdib, ngunit ang init ng kamay na nakahawak nang mahigpit sa aking mga daliri ay sapat na upang kalimutan ko ang anumang sakit. Nang tuluyang maidilat ko ang aking mga mata, ang nakaiyak at magandang mukha ni Ayesha ang agad na bumungad sa akin."Ayesha... buhay ka... ligtas ka..." napakahina at napakagaralgal ng boses ko mula sa ilalim ng oxygen mask, ngunit pilit kong inirerehistro ang bawat anggulo ng kanyang mukha."Napakagago mo talaga! Huwag ka munang magsalita, pakiusap lang!" umiiyak na ngumiti si Ayesha habang agad na idinidikit ang aking kamay sa kanyang basang pisngi. "Muntik ka nang mamatay... nag-flatline ka sa operating room, Keith!""Hindi ako pwedeng mamatay... nangako ako sa'yo na babawi ako..." marahan kong inisod ang aking mga daliri u
"Pakiusap, bilisan niyo pa! Nawawalan na siya ng pulso!"Ang sigaw kong iyon ay pumatak kasabay ng matinding tunog ng mga gulong ng stretcher habang mabilis nilang itinutulak si Keith pabalik sa emergency resuscitation bay ng ospital. Ang buong paligid ay nagkakagulo, maingay ang mga siren, at nakabukas ang malalaking pinto ng operating room habang ang dalawa kong kamay ay nakakapit pa rin sa kanyang nanginginig at napakalamig na mga daliri."Miss, kailangan niyo na pong bumitaw rito! Lalagyan na namin siya ng chest tube at gagamitan ng defibrillator!" sigaw ng head surgeon habang mabilis na inihahanda ang mga kagamitan sa tabi ng operating table."Hindi ako lalayo sa kanya! Keith, maririnig mo ako, 'di ba?! Mangako ka sa akin na lalaban ka!" hagulgol ko habang pilit kong idinidikit ang aking mukha sa kanyang pisngi, nag-iiwan ng bakas ng aking mga luha at dugo sa kanyang namumutlang balat."Ayesha... pakiusap, lumabas ka muna... baka hindi ko kayanin kapag nakikita kitang umiiyak hab
"Kumapit ka lang sa akin, Keith, pakiusap... huwag mong ipipikit ang mga mata mo!"Niyakap ko nang napakahigpit ang nanghihinang katawan ni Keith habang sabay kaming bumabagsak sa magaspang at malamig na aspalto ng highway. Ang buong dibdib niya ay nababasa na ng mabilis na umaagos na dugo mula sa balang tumama sa kanya. Nanginginig ang buong katawan ko habang pilit kong itinatakip ang dalawa kong palad sa kanyang sugat, pumapatak ang aking mga luha sa kanyang namumutlang pisngi."Ayesha... huwag kang umiyak... ligtas ka na..." napakahina at napakagaralgal ng boses ni Keith habang pilit niyang itinataas ang kanyang nanginginig na braso upang abutin ang likod ng aking ulo."Bakit mo ginawa 'yun?! Sabi ko sa'yo ako ang gusto nila! Bakit mo itinaya ang buhay mo para sa akin?!" sigaw ko sa gitna ng aking hagulgol, habang idinidikit ko ang aking pisngi sa kanyang habol na paghinga."Dahil mas gusto ko pang mamatay kaysa panoorin kang masaktan ulit... lalo na sa harap ko..." humihingal niya
"I baba mo ang baril na 'yan kung ayaw mong pasabugin ko ang utak mo ngayon din!"Buong lakas kong isinigaw ang mga salitang iyon habang pilit kong itinutulak si Ayesha sa likod ko. Ang gabi ay malamig at puno ng usok, ngunit ang buong katawan ko ay nag-aapoy sa matinding takot at galit. Sa harap namin, ilang kalibre ng baril ang nakatutok, at ang pinuno ng syndicate na si Victor ay nakatayo sa gitna ng basag na kalsada habang nakangiti nang napakasama."Keith, please, pumunta ka sa likod ko! Ako ang kailangan nila, hindi ikaw!" utal na sigaw ni Ayesha mula sa aking likuran, pilit niyang hinahawakan ang sumasakit kong braso upang hilahin ako pabalik."Nababaliw ka na ba, Ayesha? Sa tingin mo ba papayag akong masaktan ka pa ulit habang humihinga ako?" mabilis kong sagot nang hindi inaalis ang tingin sa dulo ng baril ni Victor."Hindi mo kailangang magpakabayani para sa akin! Masosolusyunan natin 'to nang walang mamatay!" lumuluha niyang pakiusap, ang mga kamay niya ay nanginginig sa ak







