Maid At Your Service:Mr.Billionaire's Biggest Regret

"Akin na ang terminal access code mo, Keith, bago ko tuluyang ibagsak ang buong AyalaTech Dynamics."

Napatitig ako sa umiilaw na laptop screen sa gitna ng madilim kong opisina sa top floor ng AyalaTech Tower. Malamig ang hangin mula sa glass wall, ngunit mas malamig ang dugo sa aking mga ugat. Tatlong taon na ang nakalipas mula nang mamatay ang nakababata kong kapatid na si Kiara, ngunit hanggang ngayon, naririnig ko pa rin ang huling paghinga niya sa mga gabi kung kailan tahimik ang buong lungsod.

"Hindi mo makukuha ang kahit anong gusto mo mula sa akin..." bulong ko sa sarili ko habang mabilis na tumitipa sa keyboard para i-trace ang encrypted IP address ng taong nagtatangkang mag-hack sa system ko. "...dahil pumatay ka na para lang makuha ang hindi sa 'yo."

Pumikit ako nang mariin. Ang mukha ni Kiara noong huling araw na buhay siya ang biglang lumabas sa isip ko. Si Kiara na walang ibang ginawa kundi subukang ibunyag ang katotohanan tungkol sa isang malaking cyber syndicate na nagnanakaw ng mga pagkakakilanlan ng libo-libong tao. At si Ayesha Jimenez... ang babaeng ginamit ang sarili niyang cybersecurity credentials para i-override ang security systems ng building kung saan ikinulong at pinatay ang kapatid ko.

Pilit kong pinalayo ang alaala at mabilis na itinupi ang aking laptop. May kailangan akong puntahan. Isang lugar kung saan ako napaalalahanan kung bakit ako patuloy na lumalaban at nagpapakalunod sa trabaho.

Lumabas ako ng AyalaTech Tower at pumasok sa aking itim na Rolls-Royce. "Manong, sa sementeryo," malamig kong utos sa driver bago sumandal sa leather seat.

Habang umaandar ang sasakyan sa gitna ng gabi, pinagmasdan ko ang mga ilaw ng Maynila. Akala ng mundo, ako ang pinakamaswerteng lalaki dahil sa aking bilyun-bilyong ari-arian, ngunit wala silang alam sa impyernong kinabubuhayan ko gabi-gabi. Ang bawat tagumpay ng AyalaTech Dynamics ay tila walang silbi dahil wala na ang iisang taong gusto kong pag-alayan nito.

Nang makarating kami sa pribadong sementeryo, bumaba ako agad. Dala ko ang isang pumpon ng puting rosas... ang mga paboritong bulaklak ni Kiara.

Mabagal ang aking mga hakbang patungo sa marble tombstone. Tahimik ang paligid, bukod sa huni ng mga kulisap at ang mahinang pagpatak ng hamog sa damuhan. Lumuhod ako sa tapat ng nitso at dahan-dahang inilapag ang mga bulaklak.

"Happy third anniversary, Kiara..." bulong ko, at sa kabila ng aking pagiging matigas na CEO, naramdaman ko ang pag-init ng aking mga mata. "Pinapangako ko sa 'yo... hindi ako titigil hangga't hindi nagbabayad ang huling taong sangkot sa nangyari sa 'yo. Hinding-hindi ko sila papatawarin."

Pinunasan ko ang kaunting luhang lumabas sa aking mata at tumayo na. Huwebes ng gabi, at kailangan kong bumalik sa realidad. Kailangan kong manatiling matatag at walang awa, dahil iyon lang ang tanging paraan para makakuha ako ng katarungan.

Pabalik na ako sa aking sasakyan nang biglang huminto ang trapiko sa labas ng sementeryo dahil sa isang maliit na karinderya na bukas pa sa tabi ng kalsada. May ilang taong nakapila para bumili ng murang hapunan.

Tumingin ako sa labas ng bintana ng sasakyan habang naghihintay na gumalaw ang daloy ng mga sasakyan.

At doon... biglang huminto ang ikot ng mundo ko.

Sa ilalim ng malabo at dilaw na ilaw ng karinderya, may isang babaeng nakasuot ng kupas na t-shirt at apron. Nagpupunas siya ng mesa habang mabilis na inaabot ang plastic ng pagkain sa isang customer. May bakas ng matinding pagod sa ilalim ng kanyang mga mata, at mas payat siya kaysa sa mga lumang larawang nakatago sa aking vault.

Ngunit kahit kailan... hinding-hindi ko makakalimutan ang mukhang iyon.

"Ayesha Jimenez..." nanggagalaiti kong bulong habang kumakapal ang hangin sa loob ng aking dibdib.

Si Ayesha. Ang dating brilliant cybersecurity engineer na nawala na lang nang parang bula matapos ibaba ng korte ang hatol laban sa kanya bilang accessory sa krimen. Ang babaeng naging dahilan kung bakit napasok ng mga mamamatay-tao ang silid ni Kiara.

Nandito lang pala siya. Nagtatago sa dilim, nagpapanggap na isang simpleng mamamayan na nahihirapan sa buhay habang ang kapatid ko ay nakalibing sa ilalim ng lupa.

Naramdaman ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso. Hindi na ito galit lamang... ito ay isang matinding pagnanais na kunin ang natitirang kalayaan ng babaeng pumatay sa kaligayahan ng pamilya ko.

Binuksan ko ang p***o ng sasakyan at lumabas. Hindi ako pwedeng magkamali.

Lumakad ako nang bahagya patungo sa gilid ng kalsada, nananatiling nasa lilim upang hindi niya ako mapansin. Nakita kong pumasok siya sa loob ng karinderya at may kinausap sa telepono.

"Ginoo, nakikiusap ako..." marahan kong narinig ang kanyang boses habang lumalapit ako nang kaunti sa nakabukas na bintana ng kainan. "Huwag niyo munang itigil ang dialysis ng tatay ko... Babayaran ko po ang lahat ng utang sa ospital. Magtatrabaho po ako nang doble... triple... maghapon at magdamag."

Umiyak siya nang tahimik habang nakahawak sa dingding ng karinderya. "Pakiusap po... siya na lang ang natitira sa akin."

Nanliit ang aking mga mata. Ang kanyang ama ay nasa ospital at baon sila sa milyong-milyong utang?

Isang madilim at walang awang ngiti ang unti-unting lumabas sa aking mga labi. Ito na ang pagkakataong hinihintay ko sa loob ng tatlong taon. Ang itinuturing ng tadhana na kaparusahan sa kanya ay panimula pa lamang ng totoong impyerno na ipararanas ko sa kanya.

Kinuha ko ang aking cellphone mula sa loob ng aking amerikana at mabilis na tinawagan ang aking head legal counsel.

"Sir Keith?" sagot ng aking abogado sa kabilang linya.

"Gusto kong alamin mo ang lahat ng ospital na may utang ang pamilya Jimenez..." malamig kong utos habang hindi inaalis ang tingin sa umiiyak na si Ayesha sa loob ng karinderya. "Bibilhin ko ang lahat ng utang nila. Lahat ng loan, lahat ng medical bills, at lahat ng koleksyon. Gusto kong makuha ang buong legal control sa mga utang ni Ayesha Jimenez bago sumikat ang araw bukas."

"Makakaasa po kayo, Sir. Ngunit para saan po ito?" tanong ng abogado.

Dahan-dahan kong inilagay ang aking kamay sa loob ng bulsa at naglakad pabalik sa aking sasakyan, habang nakatitig pa rin sa silweta ni Ayesha.

"Dahil sisiguraduhin kong sa akin siya magbabayad... gamit ang bawat patak ng dugo at pawis niya."

Pumasok ako sa Rolls-Royce at isinarado ang p***o. Malamig ang hangin mula sa aircon, ngunit mas nag-uumapaw ang init ng aking paghihiganti.

Akala mo ba nakatakas ka na, Ayesha? Akala mo ba matatapos ang kasalanan mo sa simpleng paghihirap sa isang kainan?

Nagsisimula pa lang tayo. At sisiguraduhin kong mararamdaman mo kung paano mamatay nang paulit-ulit araw-araw nang hindi nalalagutan ng hininga.

Kinuha ko ang wallet ko at binuksan ito. Sa loob ay may maliit na larawan ni Kiara noong bata pa kami. Hinawakan ko iyon nang mahigpit.

"Para sa 'yo 'to, Kiara..." bulong ko sa hangin. "Makakamtan mo rin ang katarungan mo."

Tumingin ako sa mirror ng sasakyan at nakita ko ang sarili kong mga mata... mga matang wala nang natitirang awa. Ang Ayesha na nakita kong umiiyak para sa kanyang ama ay walang kasing-walang halaga kumpara sa buhay na nawala sa akin.

"Manong, bumalik na tayo sa estate," utos ko sa driver habang pinanonood ang unti-unting paglayo ng karinderya sa aming likuran. "At ihanda mo ang staff quarters... may bago tayong titira doon na hindi na muling makakalabas."

Mabilis na umandar ang sasakyan sa gitna ng madilim na kalsada. Sa bawat metrong nilalakbay namin, mas lalong tumitindi ang determinasyon ko. Hindi ako papayag na makahinga siya nang maluwag kahit isang segundo lang.

Nang makarating ako sa aking penthouse mansion sa Ayala Estate, dumiretso ako agad sa aking study room. Isang napakalaking kwarto ito na punung-puno ng mga libro at mga monitors na nakatutok sa buong operasyon ng AyalaTech Dynamics. Sa gitna ng kwarto, nakasabit ang isang malaking portrait ni Kiara.

Lumapit ako sa portrait at pinagmasdan ang kanyang ngiti.

"Nahanap ko na siya, Kiara..." sabi ko habang sumasandal sa mesa. "Hindi ko siya hahayaang makatakas pa. Gagawin kong isang hawla ang buhay niya kung saan ako lang ang may hawak ng susi."

Tumunog ang cellphone ko sa mesa. Lumabas doon ang pangalan ng aking personal assistant na si Hector.

Pinindot ko ang speakerphone button. "Ano'ng balita, Hector?"

"Sir Keith, nakuha na po natin ang pangkalahatang talaan ng utang ni Miss Jimenez sa St. Jude Memorial Hospital pati na rin sa tatlong loan sharks na hinihiraman niya," mabilis na ulat ni Hector. "Ang kabuuang halaga ay nasa halos labinlimang milyong piso. At dahil nagkakaroon na ng seizure ang kanyang ama ngayong gabi, nangangailangan sila ng panibagong emergency surgery."

Napangiti ako nang masama. "Maganda."

"Ano pong susunod nating hakbang, Sir?" tanong ni Hector.

"Bumili ka ng panibagong kontrata. Isang kasunduan na hindi niya pwedeng tanggihan," malamig kong sagot habang pumupulot ng isang fountain pen mula sa aking mesa. "Ipadala mo ang mga tao natin bukas nang umaga para sunduin siya. Huwag kayong gagamit ng dahas... gamitin ninyo ang utang ng ama niya para pumunta siya rito nang kusa."

"Naintindihan ko po, Sir Keith. Sisiguraduhin kong bukas na bukas din ay haharap siya sa inyo."

"Siguraduhin mo lang, Hector," sabi ko bago ko ibinaba ang linya.

Tumingin ako uli sa portrait ni Kiara. Naramdaman ko ang malamig na simoy ng hangin na nagmumula sa nakatagong terrace ng aking study room.

Wala nang makakapagpabago ng isip ko. Kahit lumuhod man siya sa harap ko, kahit umiyak man siya ng dugo, hindi ko na muling ibabalik ang kalayaang itinapon niya noong pumatay siya ng walang kalaban-laban.

Si Ayesha Jimenez ay pumasok na sa huling pintuan ng kanyang buhay, at ako ang magiging tagapaghukom sa kanyang mga kasalanan.

Lumakad ako patungo sa malaking glass window ng aking opisina at pinagmasdan ang buong lungsod na natutulog sa ilalim ng kadiliman. Sa kabila ng napakalaking gabi, iisa lang ang naiisip ko.

"Maghanda ka na, Ayesha..." bulong ko sa malamig na salamin. "...dahil simula bukas, pagmamay-ari na kita."