7 Marka Mo (Eloisa)

“Gising ka na.”

Malalim na boses ni Tristan ang unang narinig ko sa tenga ko bago pa man ako makamulat nang maayos. Hindi soft. Hindi gentle. Napaka agang utos. Nakaupo siya sa gilid ng kama, suot ang dark gray shirt na nakabukas sa itaas, at ang mga mata niya ay nakatitig sa leeg ko. Hindi ako makahinga nang normal. Ang katawan ko ay mabigat, masakit sa mga lugar na hindi ko pa fully naaalala, at ang unang bagay na naramdaman ko ay ang init sa leeg, sa dibdib, sa loob ng hita.

Hinawakan ko ang leeg. May marka. Malalim. Violet. Hindi lang isa. Marami. Mula sa lalamunan pababa sa collarbone, hanggang sa gilid ng suso. Nanginginig ang mga daliri ko.

“Tristan…” Mahina ang boses ko. “Ano… ano nangyari kagabi?”

“Alam mo kung ano.” Tumayo siya, dahan-dahan. Ang amoy niya… cologne at something warmer… pumuno sa silid. “Tumingin ka sa salamin.”

Hindi ko gusto. Pero ang katawan ko ay gumalaw. Tumayo ako, nanginginig ang mga binti, at lumapit sa full-length mirror sa tabi ng closet. Ang nightshirt ko ay nakaipit pa sa isang balikat. Ang leeg… puno ng marka. Ang dibdib… may mga kagat. Ang loob ng hita… may fingerprint. At ang daisy… masakit, basang-basa pa, at may bakas ng kagabi.

“Santisima00…” Napahawak ako sa gilid ng dresser. “Hindi… hindi pwedeng…”

“Pwede.” Malapit na siya sa likod ko. Hindi hinawakan,0 pero ramdam ko ang init. “At nangyari. Ngayon, magbihis ka. Breakfast.”

“Tristan, kailangan nating pag-usapan...”

“Pag-uusapan natin.” Bumaling siya sa p***o. “Pero hindi dito. Sa mesa. Isang oras.”

Umalis siya. Naiwan ako, nanginginig, hawak ang leeg. Ang katawan ko ay may sariling memorya. Ang dila niya kagabi. Ang ngipin. Ang paraan ng paghawak niya sa wrist ko. Ang paraan ng pagsuko ko. Nahihiya ako. Galit ako. Pero may something sa ilalim ng balat na nanginginig pa rin.

Nagbihis ako nang mabilis. Simple na white blouse, black skirt. Sinubukan kong takpan ang leeg ng collared shirt, pero ang marka ay lumampas. Hindi sapat. Lumabas ako ng kwarto, pababa sa kitchen, at nandoon siya.

Nakaupo sa dulo ng mahabang mesa, suot ang black shirt, sleeves rolled up, hawak ang tasa ng coffee sa kamay. Tahimik. Composed. Parang walang nangyari. Pero ang mga mata niya… kapag tumingin sa akin… parang sinasabi na alam niya lahat.

“Umupo ka.” Aniya.

Umupo ako sa kabilang dulo. Malayo. Safe. Pero ang mesa ay hindi sapat na hadlang. Ang amoy ng scrambled eggs at toast ay nasa hangin, pero hindi ako gutom. Nanginginig pa ang kamay ko habang nagbubuhos ng kape.

“Kumain.” Utos niya.

“Hindi ako...”

“Kumain, Eloisa.” Mas mababa. Mas mabigat. “Kailangan mo ng lakas.”

Kumuha ako ng tinapay. Nginuya. Wala akong malasahan. Ang katawan ko ay aware sa bawat galaw niya. Kapag inilapag niya ang tasa, kapag yumuko siya para kumuha ng newspaper, kapag ang mga daliri niya ay dumaan sa gilid ng mesa. Ang intensyon ay malinaw. Hindi siya tumitingin sa papel. Tumitingin siya sa leeg ko.

“Ang marka…” Nagsimula ako. Mo

“Akin.” Tumingin siya diretso. “Lahat ng marka na yan, akin. At hindi mawawala agad.”

“Tristan, ako ang housekeeper mo. May boundaries...”

“Wala nang boundaries.” Tumayo siya. Dahan-dahan. Ang upuan ay gumalaw nang tahimik. Lumapit siya sa gilid ng mesa, hanggang sa nandoon siya sa tabi ko. Ang kamay niya ay dumampi sa balikat ko, pababa sa braso, hanggang sa wrist. Hinawakan. Mahigpit.

“Kagabi, sinabi mo. Pagmamay-ari kita. Akin ka.” Aniya. “Ngayon, uulitin ko. Hindi ka na na lang basta tagalinis sa bahay nato. Hindi ka na libre sa tower na ito. Kapag nasa kusina ka, akin ka. Kapag nasa sala ka, akin ka. Kapag natutulog ka…”

Hinila niya ang upuan ko papalapit sa kanya. Ang hita ko ay tumama sa kanyang binti. Mainit.

“Natutulog ka na rin sa tabi ko.”

“Hindi… hindi ganon kadali.” Nanginginig ang boses ko. “May trabaho ako. May respeto....”

“Respeto?” Ngumiti siya, pero hindi soft. “Kagabi, nung nasa dila ko ang daisy mo, nung sinipsip kita hanggang sa umungol ka ng ‘ohhh Tristan, sa iyo’… yun ang respeto na yon. Yun ang totoo.”

Napapikit ako. Ang memorya ay bumalik nang buo. Ang counter. Ang malamig na marmol. Ang mainit na dila. Ang “ahhh” at “ohhh” na hindi ko mapigil. Ang paraan ng pagsuko ko.

“Huwag mong gawing simple.” Aniya. Ang hinlalaki niya ay dumaan sa marka sa leeg ko. Dahan-dahan. Possessive. “Hindi simple. Buwan na akong nagpipigil0. Ngayon, wala nang pigil.”

Ang kamay niya ay bumaba sa collarbone, pababa sa gilid ng blouse. Hindi pumasok. Pero ang init ay dumaan sa tela. Naramdaman ko ang daliri niya sa gilid ng suso, sa lugar na may kagat.

“Masakit ba?” Tanong niya, mababa.

“Oo…”

“Mabuti.” Ang mga labi niya ay dumampi sa tenga ko. “Dapat masakit. Para hindi mo makalimutan.”

“Tristan, baka may staff....”

“Walang staff ngayon.” Hinila niya ang upuan ko papunta sa kanya hanggang sa nakaupo ako sa gilid, ang mga hita ay nakaangat. “Ako lang. Ikaw lang. At ang marka mo.”

Ang kamay niya ay dumaan sa skirt ko, pataas sa hita. Hindi agresibo. Pero sure. Ang mga daliri ay dumaan sa loob, hanggang sa naramdaman niya ang init. Napakagat ako ng labi.

“Basang-basa ka pa.” Aniya. “Kahit gabi na ang lumipas. Kahit nanginginig ka pa. Basang-basa ka pa rin para sa akin.”

“Hindi… hindi ko kontrolado...”

“Alam ko.” Ang daliri niya ay dumaan sa gilid ng underwear. Hindi pumasok. Pero sapat para manginginig ako. “Kaya nga. Kaya ako nandito. Kaya hindi kita bibitawan.”

Hinawakan niya ang baba ko, pinilit na tumingin sa kanya. Ang mga mata niya ay maitim, intense, at may something na parang gutom pa rin.

“Mula ngayon, kapag nakaupo tayo sa mesa, uupo ka sa tabi ko. Kapag naglilinis ka, tatawagin kita. Kapag may call ako, pupunta ka. At sa gabi…”

Ang daliri niya ay bahagyang pumasok, sapat para makaramdam ako ng kuryente.

“Ahhh…” Hindi ko mapigil.

“Sa gabi, bukas ang p***o mo.” Aniya. “Hindi naka-lock. Hindi naka-close. Bukas. Para alam mo na pwede akong pumasok kahit kailan.”

“Tristan… hindi pwedeng ganito....”

“Pwede.” Hinila niya ang daliri palabas, dahan-dahan, at hinawakan ang labi ko. “Taste.”

Hindi ko alam kung bakit. Pero binuksan ko ang bibig. Ang lasa ko. Ang lasa niya. Ang memorya ng kagabi. Ang “ohhh” at “ahhh” na nandoon pa sa lalamunan ko.

“Goid gitl.” Aniya. “Ngayon, kumain ka. Kasi pagkatapos nito, may trabaho pa tayo. At mamaya… pag-uusapan natin ang bagong rules.”

Tumayo siya. Bumalik sa upuan niya. Composed ulit. Parang walang nangyari. Pero ang mga mata niya ay nanatiling nakatitig sa leeg ko, sa marka, sa paraan ng panginginig ng kamay ko habang humahawak ng tinapay.

Kumain ako. Wala akong lasa. Ang katawan ko ay aware sa bawat segundo. Ang init sa leeg. Ang basang pakiramdam sa loob. Ang paraan ng pagtingin niya na parang sinasabi na hindi pa tapos.

Pagkatapos ng breakfast, tumayo siya. Lumapit ulit. Hinawakan ang bewang ko, hinila papalapit hanggang sa ang dibdib ko ay tumama sa kanya.

“Isa pang bagay.” Aniya, mababa. “Kapag naglalakad ka sa hallway, huwag kang magmadali. Gusto kong makita. Gusto kong marinig ang hakbang mo. Gusto kong malaman na nandito ka, sa tower ko, na may marka ko.”

“Tristan…”

“At kapag gabi na…” Ang mga labi niya ay dumampi sa marka sa leeg ko. Sinipsip nang mahina. “Kapag gabi na, at naka-unlock ang p***o mo… pupunta ako. At hindi na ako magtatanong.”

Nanginginig ang buong katawan ko. Galit. Takot. At something else na mas delikado.

Hinawakan niya ang mukha ko ulit, ang hinlalaki ay dumaan sa labi ko.

“Ngayon, maglinis ka ng mesa.” Aniya. “Pero huwag mong isipin na libre ka. Kasi mula ngayong umaga… kahit kumakain tayo… kahit tahimik… ikaw ay akin na. No turning back.”

Tumingin siya sa akin nang matagal, ang mga mata ay puno ng something na parang warning at promise.

“At Eloisa… huwag mong subukang magtago. Kasi makikita pa rin kita. At kapag nahanap kita… mas marami pang marka ang ilalagay ko.”