เข้าสู่ระบบ“อ๊ะ!” มันกระตุกหงึกทักทาย จนผมเผลอพลั้งปากส่งเสียงตกใจออกมา “อยากกินหรือเปล่าครับ หืม?” คำถามธรรมดาแต่แฝงไปด้วยความทะลึ่งทะเล้น ทำให้ผมเม้มปากแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะมองสบตากับเขา เลยได้แต่จดจ้องอยู่ที่มือของเราสองคนที่ยังคงวางไว้ตำแหน่งเดิม…ไอ้นี่น่ะสิของเขามันเริ่มแข็งตัวและขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ดูท
“จะอายอะไรกันล่ะคุณโย หืม? ทำอย่างกับว่าผมไม่เคยเห็นร่างกายส่วนนั้นของคุณอย่างนั้นแหละ” คราวนี้ผมเบิกตากว้างกว่าเก่า ใบหน้าเห่อร้อนเพราะความอาย ทำไมต้องพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้ง่ายๆ โดยที่ไม่รู้สึกกระดากปากเลยสักนิดนะ “นะ นั่นมันเหมือนกันที่ไหนเล่า! มันคนละบริบทกันเลยนะ!!” ผมพูดด้วยเสียงไม่พอใจ เพ
“หื่นนนนน” ผมพูดยานคางเพราะตาเริ่มจะปิดอีกรอบ ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้ยินแค่เสียงสวบสาบก่อนที่ร่างอ่อนปวกเปียกไร้แรงของผมจะลอยวืดขึ้นจากเตียง จากที่ง่วงๆ ผมตาเบิกโพลงขึ้นทันที “ทำอะไรเนี่ย วางผมลงนะ” ผมถามเสียงตื่นพลางมองอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจ ไปเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหนนักหนา ถึงได้ฮึกเหิมแข็
ในวันที่ฝนตกพรำๆ ในวันที่ตื่นมาในตอนเช้าแล้วพบว่าสายฝนกำลังกระหน่ำเทลงมาอย่างหนักหน่วงแบบนี้ สำหรับคนส่วนมากแล้ว ถ้าต้องออกไปทำงานมันคงเป็นอะไรที่แย่สุดๆ เพราะไหนจะสภาพอากาศที่ชื้นขึ้นจนอบอ้าว ไหนจะเสี่ยงต่อการโดนฝนแล้วเจ็บป่วยอีก แต่…แต่สำหรับผมแล้ว ผมไม่ห่วงเรื่องนั้นหรอกครับ เพราะเรื่องที่ผม
“อาหารรสชาติเป็นยังไงบ้างครับทุกคน สเต็กเหนียวไปหรือว่าสุกเกินไปหรือเปล่า” ผมถามอย่างลุ้นๆ เมื่อทุกคนหั่นสเต็กชิมกันคนละคำ “อร่อยมากครับที่รัก” คำชมของคุณกฤษณ์ผมไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ เพราะคนอย่างเขาผมทำอะไรให้ทานเขาก็บอกว่าอร่อยหมด ไม่ว่ารสชาติมันจะเป็นยังไง “อีโย นี่มึงกล้าสาบานไหมว่าทั
ผมนี่ถึงกับอึ้งเลยทีเดียว จากตอนแรกที่เจอกัน ก็เป็นเขานั่นแหละที่เอาสเปรย์ฆ่าเชื้อมาฉีดใส่หน้าผมอะ ทำอย่างกับว่าผมเป็นตัวเชื้อโชคงั้นอะ แล้วดูตอนนี้สิเขาไม่แม้แต่จะล้างมือบ่อยๆ ด้วยเจลแอลกอฮอล์ซะด้วยซ้ำ “คุณโย ผมมาแล้ว” ผมที่กำลังเหม่อ สะดุ้งเล็กน้อยตอนที่คุณกฤษณ์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ พอเห็นผมทำหน
“เฮ้ยจิ!” “ลงมาเร็วเข้า เขารอมึงอยู่คนเดียวเนี่ย” “รอกู? รอทำไม เดี๋ยวๆ อธิบายมาก่อน” ผมถูกฟูจิลากถูลู่่ถูกังไปทางหลังคฤหาสน์ ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่ามันเกิดอะไรขึ้น “ไปๆ เข้าไปแต่งหน้าทำผม เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ด้วย” มันผลักผมเข้ามาในห้องห้องหนึ่ง และในนั้นก็มีคนนั่งอยู่สามสี่คน “เฮ้ยจิ นี่มันเรื่อ
“เฮ้อ...” ผมถอนหายใจให้กับคำถามพลางรัดเข็มขัดนิรภัยให้ตัวเอง ขณะที่ฟูจิขับรถออกไปจากคอนโดฯ “นี่ๆ จะถอนหายใจอะไรนักหนา มันทุกข์ขนาดนั้นเลยหรือไง ได้ผัวทั้งหล่อทั้งรวย แถมยังเป็นถึงราชนิกูลด้วย เงินทองก็ไม่ต้องไปหาไกล แค่ทำงานบ้านนิดๆ หน่อยๆ ขยันเรื่องบนเตียงก็ได้เงินเดือนแล้ว” “มึงนี่เป็นห่วงกูจร
“ตอแหลมากน้ำเสียงอะ” “ใช่ไหม?” “อืม” หลังจากนั้นผมก็ยื่นถุงของฝากให้ฟูจิเอากลับไปให้พี่แดนไทย ผมกับฟูจินั่งคุยกันต่ออีกสักพักเราสองคนก็แยกย้าย ฟูจิกลับไปทำงาน ส่วนผมเกินซื้อของต่อนิดหน่อยแล้วกลับบ้าน หลายวันผ่านไป หงุดหงิด! นาทีนี้บอกได้คำเดียวเลยว่า ผมแม่งโคตรจะหงุดหงิดเป็นบ้าเลยให้ตายสิ
“ขอโทษที่ให้มันรบกวนการนอนของคุณนะครับ ผมอาบน้ำเสร็จพอดี คุณโยเอง มาแล้วก็เข้าไปอาบต่อเลยก็แล้วกันนะ จะได้เข้านอนต่ออย่างสบายตัว ไปครับไป” เจ้าของร่างกำยำหันไปหยิบผ้าเช็ดตัวก่อนเบี่ยงตัวหลบออกมา แล้วดันโยธินเข้าไปในห้องน้ำแทน มิหนำซ้ำยังอนุเคราะห์ต่อให้ ด้วยการช่วยปิดประตูห้องน้ำให้อย่างเรียบร้อยและ



![ไขรหัสรัก You’re my keys. [OMEGAVERSE]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
![แกรนด์ดยุกของข้าคลั่งรักไม่ไหว [YAOI] + [BDSM] + [PWP] + [NC](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


