ログイン“อ๊ะ!” มันกระตุกหงึกทักทาย จนผมเผลอพลั้งปากส่งเสียงตกใจออกมา “อยากกินหรือเปล่าครับ หืม?” คำถามธรรมดาแต่แฝงไปด้วยความทะลึ่งทะเล้น ทำให้ผมเม้มปากแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะมองสบตากับเขา เลยได้แต่จดจ้องอยู่ที่มือของเราสองคนที่ยังคงวางไว้ตำแหน่งเดิม…ไอ้นี่น่ะสิของเขามันเริ่มแข็งตัวและขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ดูท
“จะอายอะไรกันล่ะคุณโย หืม? ทำอย่างกับว่าผมไม่เคยเห็นร่างกายส่วนนั้นของคุณอย่างนั้นแหละ” คราวนี้ผมเบิกตากว้างกว่าเก่า ใบหน้าเห่อร้อนเพราะความอาย ทำไมต้องพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้ง่ายๆ โดยที่ไม่รู้สึกกระดากปากเลยสักนิดนะ “นะ นั่นมันเหมือนกันที่ไหนเล่า! มันคนละบริบทกันเลยนะ!!” ผมพูดด้วยเสียงไม่พอใจ เพ
“หื่นนนนน” ผมพูดยานคางเพราะตาเริ่มจะปิดอีกรอบ ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้ยินแค่เสียงสวบสาบก่อนที่ร่างอ่อนปวกเปียกไร้แรงของผมจะลอยวืดขึ้นจากเตียง จากที่ง่วงๆ ผมตาเบิกโพลงขึ้นทันที “ทำอะไรเนี่ย วางผมลงนะ” ผมถามเสียงตื่นพลางมองอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจ ไปเอาเรี่ยวเอาแรงมาจากไหนนักหนา ถึงได้ฮึกเหิมแข็
ในวันที่ฝนตกพรำๆ ในวันที่ตื่นมาในตอนเช้าแล้วพบว่าสายฝนกำลังกระหน่ำเทลงมาอย่างหนักหน่วงแบบนี้ สำหรับคนส่วนมากแล้ว ถ้าต้องออกไปทำงานมันคงเป็นอะไรที่แย่สุดๆ เพราะไหนจะสภาพอากาศที่ชื้นขึ้นจนอบอ้าว ไหนจะเสี่ยงต่อการโดนฝนแล้วเจ็บป่วยอีก แต่…แต่สำหรับผมแล้ว ผมไม่ห่วงเรื่องนั้นหรอกครับ เพราะเรื่องที่ผม
“อาหารรสชาติเป็นยังไงบ้างครับทุกคน สเต็กเหนียวไปหรือว่าสุกเกินไปหรือเปล่า” ผมถามอย่างลุ้นๆ เมื่อทุกคนหั่นสเต็กชิมกันคนละคำ “อร่อยมากครับที่รัก” คำชมของคุณกฤษณ์ผมไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ เพราะคนอย่างเขาผมทำอะไรให้ทานเขาก็บอกว่าอร่อยหมด ไม่ว่ารสชาติมันจะเป็นยังไง “อีโย นี่มึงกล้าสาบานไหมว่าทั
ผมนี่ถึงกับอึ้งเลยทีเดียว จากตอนแรกที่เจอกัน ก็เป็นเขานั่นแหละที่เอาสเปรย์ฆ่าเชื้อมาฉีดใส่หน้าผมอะ ทำอย่างกับว่าผมเป็นตัวเชื้อโชคงั้นอะ แล้วดูตอนนี้สิเขาไม่แม้แต่จะล้างมือบ่อยๆ ด้วยเจลแอลกอฮอล์ซะด้วยซ้ำ “คุณโย ผมมาแล้ว” ผมที่กำลังเหม่อ สะดุ้งเล็กน้อยตอนที่คุณกฤษณ์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ พอเห็นผมทำหน
“ดี ผมก็ทนไม่ไหวแล้วเหมือนกัน อยากกระแทกเมียร่านๆ แบบคุณแรงๆ จะตายอยู่แล้ว” แล้วดูพูดเข้า หยาบคายที่สุด “อ๊า เบาหน่อย อื้ม อ๊า” ท่อนร้อนแข็งๆ ค่อยๆ มุดแทรกเข้ามาช้าๆ ตรงกันข้ามกับคำพูดดิบเถื่อนของเขาอย่างสิ้นเชิง มันค่อยๆ เข้ามาทีละนิด ใช้เวลาไม่นานก็เข้ามาได้จนหมด ผมสูดหายใจอย่างหนักเพราะความคับแ
การเล่นน้ำทะเล จบลงที่ผมเปียกปอนเป็นลูกหมาตกน้ำ เพราะถูกคุณกฤษณ์รวมหัวกันกับไอ้ฟูจิกลั่นแกล้ง แกล้งผมด้วยการลากลงไปในน้ำลึก มันลึกจนผมต้องเขย่งปลายเท้าขึ้นเพื่อไม่ให้หน้าจมลงไปในน้ำ แล้วจากนั้นผมก็ถูกปล่อยให้อยู่ในน้ำลึกๆ นั่นกับไอ้คุณกฤษณ์เพียงลำพัง แล้วผมก็ถูกลวนลามกลางวันแสกๆ ทั้งกอดทั้งหอม ทั
กฤษณ์คิดว่า…ในเมื่อถามแล้วว่าโกรธเรื่องอะไรแต่ไม่ได้คำตอบ สิ่งเดียวที่จะง้างปากคนปากหนักและชอบคิดเพ้อเจ้ออย่างโยธินได้ก็มีแค่วิธีนี้วิธีเดียวเท่านั้น จูบให้ตัวอ่อนเหลว หมดพลังในความดื้อรั้นแล้วค่อยถามดูอีกที ริมฝีปากยังคงบดเบียดรุกไล่ ลิ้นสอดแทรกเข้าไปหยอกล้อกับลิ้นลื่น ลากถูลิ้นกับเพดานปาก กระพ
[ไม่ พอดีผมเพิ่งออกจากห้องสอนน่ะ คุณมีอะไรหรือเปล่าครับ] อ้อ ที่รับโทรศัพท์ผมช้าเพราะกำลังสอนหนังสืออยู่สินะ ผมเม้มปากเข้าหากัน เอาฟันกัดปากล่างเบาๆ เพราะกำลังคิดว่า เวลาเขาอยู่ในห้องสอนเขาจะเซ็กซี่ขนาดไหนกันนะ [โยธิน? ยังอยู่ไหม?] “อ๊ะ! ยะ อยู่ครับ ขอโทษครับ” อ่า ถึงขนาดเรียกชื่อจริงกันเลย แ







