หัวใจศิขริน

ตระกูล ราชวรลักษณ์ เป็นตระกูลเก่าแก่แห่งดินแดนเหนือที่ผู้คนเคารพมานานนับร้อยปี ผู้คนเล่าขานกันว่า ตระกูลนี้ได้รับพรจาก ‘เสือขาวศักดิ์สิทธิ์’ ผู้พิทักษ์ผืนป่ามาโดยตลอด

พรนั้นมอบความคุ้มครองสูงสุดให้ผู้สืบสายเลือด แต่ทุกพรย่อมแลกมาด้วยบางสิ่งเสมอ สำหรับราชวรลักษณ์ สิ่งที่ต้องแลกคือ ความโดดเดี่ยว

เพราะเมื่อเด็กทารกในตระกูลถือกำเนิด เงาเสือขาว จะปรากฏขึ้นเป็นผู้คุ้มครอง เป็นเงาที่ไม่ได้แสดงออกถึงความดุร้าย หากแต่แสดงออกถึงเจตนาที่จะเฝ้าดู

ทว่าเมื่อขึ้นชื่อว่าเสือ บวกกับเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ผู้คนก็หวาดเกรงเกินกว่าจะเข้าใกล้

แม้แต่ ท่านหญิง ศิขริน ราชวรลักษณ์ ทายาทรุ่นล่าสุด ก็ไม่อาจหนีความจริงข้อนี้

ตั้งแต่จำความได้ เธอเติบโตมากับเงาเสือที่ไม่เคยห่างกาย ในบางคืนที่ดวงจันทร์เต็มดวง เธอเห็นเงานั้นทอดทาบลงบนผนังห้อง และบางครั้งมันก็สะท้อนอยู่บนกระจก

หรือบางคราก็เพียงวาบผ่านปลายหางตา

แต่ไม่ว่ารูปแบบใด…มันอยู่กับเธอเสมอ และการมีเงาเสือคอยขนาบข้างกายตลอด ทำให้การเติบโตของท่านหญิงมีเพียงความโดดเดี่ยวตั้งแต่จำความได้

ไม่มีผู้ติดตาม

ไม่มีเพื่อน

ไม่มีคนรัก

มีเพียงวังใหญ่และความเงียบที่ล้อมรอบ แต่ท่านหญิงไม่ได้เกลียดเงาเสือขาว

ตรงกันข้าม เธอ…คุ้นเคยกับมัน

เพียงแต่อยากรู้มาตลอดว่า ในวันใดวันหนึ่งเธอจะมีโอกาสใช้ชีวิตเหมือนคนปกติหรือไม่ จะมีวันที่ไม่ต้องเดินไปไหน โดยมีสายตา ‘ผู้พิทักษ์’ มองอยู่ตลอดเวลาหรือไม่

และจะมีใครสักคนไหม…ที่ไม่กลัวเงานั้น

คำถามมากมายถูกเก็บไว้ในใจตลอดมา จนกระทั่งค่ำวันหนึ่งในต้นฤดูหนาว ลมเหนือพัดเย็นจัดจนยอดไม้โอนแรง ท่านหญิงยืนอยู่ริมระเบียงสูงของวังราชวรลักษณ์ ผ้าคลุมไหล่ไหมสีเงินปลิวไปตามแรงลม

แสงจันทร์สาดลงบนผืนป่ากว้างเบื้องล่าง เงาเสือปรากฏอยู่เบื้องหลังเธออย่างชัดเจน

เงานั้นใหญ่ สง่างาม และเงียบงัน ราวกับมีตัวตนจริง ๆ อยู่ตรงนั้น ท่านหญิงถอนหายใจเบา ๆ และรับรู้ว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ตรงนี้เพียงคนเดียว ทว่าสิ่งที่อยู่เคียงข้างนั้น ไม่ได้อยู่โลกเดียวกับเธอ

การมีเงาเสือคอยปกป้องดูแล ท่านหญิงไม่เคยคิดว่าเป็นเรื่องเลวร้าย เพียงแต่...เธออยากใช้ชีวิตอย่างปกติก็เท่านั้น

คืนนี้เป็นอีกคืนที่ความรู้สึกโดดเดี่ยวเล่นงานหัวใจศิขรินเข้าอย่างจัง โดยเฉพาะในช่วงปลายปีที่อากาศหนาวแบบนี้ การไม่มีคนเคียงข้างมันช่างเปล่าเปลี่ยวเหลือเกิน

เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดบรรยากาศ ทำให้เธอหันกลับเข้าไปภายในห้องโถง

“ท่านหญิงเพคะ”

เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น เป็นเสียงของ ป้าพิไล ช่างตัดเสื้อเก่าแก่ที่รับใช้ตระกูลมานานกว่ายี่สิบปี

ศิขรินกลับเข้ามาในห้อง แสงโคมไฟสะท้อนกับพื้นหินอ่อน ดูอบอุ่นขึ้นนิดหน่อยเมื่อมีคนอีกคนอยู่ในห้อง

“มีอะไร”

น้ำเสียงของเธอเรียบ แต่ก็ไม่ได้ดุดันนัก ขัดกับใบหน้าวางเฉยและดวงตาสีน้ำตาลประกายทองคู่นั้น ภายในม่านตาที่คมชัดมีเส้นริ้วละเอียดอ่อน คล้ายลายเส้นของขนเสือโคร่ง ทำให้ดวงตาคู่นี้มีความงดงามที่น่าหลงใหลและแปลกตาในเวลาเดียวกัน

พิไลก้มหน้าลงอย่างนอบน้อม วันนี้สีหน้าของเธอดูอิดโรยและเต็มไปด้วยความกังวล “ท่านหญิงเพคะ...หม่อมฉันคงดูแลงานตัดชุดไม่ไหวแล้ว ปีนี้สายตาพร่ามัว มือไม้ก็แข็ง ไม่เหมาะจะตัดชุดสวย ๆ ให้ท่านหญิงอย่างแต่ก่อนแล้ว”

คนฟังนิ่งงันไปเล็กน้อย เพราะพิไลคือหนึ่งในไม่กี่คนที่เธอไว้ใจ และเมื่อคนที่เธอไว้ใจเริ่มหายไปทีละคน ความโดดเดี่ยวก็เริ่มกัดกินหัวใจเธออีกครั้ง

“อืม ไม่เป็นไร งั้นก็พักเถอะ ไม่ต้องห่วงเรื่องบำนาญ เราจะจัดการให้”

ศิขรินตอบตรงไปตรงมา แต่พิไลกลับส่ายหน้าเบา ๆ

“หม่อมฉันไม่ได้กังวลเรื่องนั้นเพคะท่านหญิง เพียงแต่…หม่อมฉันอยากฝากหลานสาวไว้คนหนึ่ง”

ท่านหญิงเลิกคิ้ว “หลานสาวงั้นเหรอ?”

“เพคะ เธอชื่อลลิน”

พิไลสูดลมหายใจยาว ตั้งใจพูดต่อ “เธอเป็นเด็กดีค่ะท่านหญิง แม้ไม่เก่งอะไรเป็นพิเศษ แต่หัวใจของเด็กคนนี้สะอาดและบริสุทธิ์ ที่สำคัญ...เธอไม่มีใครแล้ว”

คำว่า “ไม่มีใคร” สะดุดใจท่านหญิง เพราะมันสะท้อนบางสิ่งที่ติดอยู่ในใจเธอมาตลอด

“ให้เราได้เจอเด็กคนนั้นก่อน แล้วเราจะพิจารณา”

คำตอบของศิขรินทำให้ป้าพิไลใจชื้น รีบกราบขอบคุณและออกจากห้องไป

สองสัปดาห์ให้หลัง

พิไลพาเด็กสาวตัวเล็กคนหนึ่งเข้ามาที่ห้องรับรองของวัง หญิงสาวยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงประตู เธอสวมชุดผ้าฝ้ายสีอ่อนเรียบง่าย ผมรวบลวก ๆ แต่ใบหน้าดูสดใส

ดวงตากลมโตมองรอบห้องเหมือนลูกกวางที่ไม่เคยเห็นเมืองมาก่อน

“นี่คือ ลลิน หลานสาวหม่อมฉันเพคะ เธอมาจากบนดอย” พิไลดุนหลังคนตัวเล็กให้เดินออกมากลางห้อง

ลลินยกมือไหว้คนตรงหน้า “กราบท่านหญิงค่ะ”

ศิขรินจ้องมองใบหน้าของคนตรงหน้า พร้อมกับความรู้สึกเย็นวาบที่เกิดขึ้นด้านหลัง ราวกับมีลมพัดผ่าน เธอรู้ดีว่าสิ่งนั้นคือ เงาของเสือขาว

คงมาสำรวจเด็กคนนี้สินะ

ท่านหญิงเก็บอาการ และถามอย่างตรงไปตรงมา “เธอตัดเสื้อผ้าได้รึเปล่า”

ลลินสะดุ้งเล็กน้อย แต่ตอบด้วยเสียงตรงไปตรงมา “ตอนนี้ยังตัดได้แค่ผ้าผืนเล็กจำพวกผ้าเช็ดหน้าเพคะ แต่ป้าพิไลบอกว่าจะสอน หม่อมฉันจะตั้งใจเรียน”

คำตอบที่ไม่เสแสร้งนี้ ทำให้ท่านหญิงนิ่งไปหลายอึดใจ เพราะที่ผ่านมา คนที่พยายามจะเข้าหาเธอนั้น ต่างล้วนแต่ต้องการเอาใจเธอ บางคนก็พยายามโอ้อวดความสามารถของตัวเองเสียมากมาย เพราะต้องการอยู่เคียงข้างท่านหญิง

ทว่าสิ่งเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่ศิขรินต้องการ เธอต้องการเพียงความจริงใจต่างหาก...

          “งั้นเราจะให้อยู่ที่นี่ เรียนรู้เรื่องตัดเย็บกับพิไล” ท่านหญิงเอ่ยเสียงเข้ม “แต่ต้องทำตามกฎของวังทุกอย่าง”

ลลินเผลอยิ้มกว้าง ก่อนจะรีบยกมือปิดปากตัวเอง “ขะ ขอบคุณค่ะท่านหญิง!”

คนอายุมากกว่ามองใบหน้าสว่างสดใสนั้น และเผลอรู้สึกว่าห้องที่เย็นชามาตลอดหลายปี ดูอุ่นขึ้นเล็กน้อย

“ชื่อลลินงั้นเหรอ” ท่านหญิงถามย้ำ

“ใช่ค่ะ หรือท่านหญิงจะเรียกลินก็ได้” หญิงสาวตอบอย่างเขิน ๆ

ท่านหญิงส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนกล่าว “เราไม่ชอบเรียกใครด้วยชื่อเล่น งั้นเราจะเรียกเธอว่า ลลิน”

เด็กสาวชะงัก ก่อนจะยิ้มอุ่นราวกับแสงแดดยามบ่าย “ตามแต่ท่านหญิงพอใจเลยค่ะ”

รอยยิ้มของลลินสว่างสดใส เธอจ้องมองใบหน้าของท่านหญิงแทบไม่ละสายตา แม้เพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่คนเด็กกว่าสามารถปรับตัวเข้าหาท่านหญิงได้อย่างรวดเร็ว

ราวกับ...คุ้นเคยกันมานาน และท่านหญิงเองก็รู้สึกเช่นนั้น

เงาเสือปรากฏจาง ๆ อยู่หลังท่านหญิงอีกครั้ง เป็นเงาที่ไม่มีใครมองเห็น มีเพียงศิขรินที่รับรู้ได้ เสือขาวตัวนั้นมีดวงตาดุดันสีฟ้าอำพัน มันจ้องมองใบหน้าของลลินอย่างพิจารณา

ดวงตาคู่นั้นใสซื่อบริสุทธิ์ รอยยิ้มนั้นสดใสดั่งแสงของดวงตะวันในตอนเช้า และที่สำคัญที่สุด หัวใจของเด็กคนนั้น กำลังสั่นไหวเพราะความงดงามตรงหน้า

          ครั้งแรกของการเจอกัน ทำไมหัวใจของลลินถึงเต้นแรงมากถึงเพียงนี้...หรือเป็นเพราะ ดวงตาคู่นั้น