Ika-anim na Pahina

"Ano pangalan ng apo mo Lola?" tanong ulit ni Trina.

Nagsimula ulit alalahanin ng matandang babae ang pangalan ng kanyang apo,

 “Ang pangalan niya ay Lu… Lu… ano nga ulit… Lukas? Hindi, hindi Lucas... ano nga ulit yun... Lu... Lu... nakalimutan ko na” saad ng matandang babae.

Napabuntong hininga nalang si Trina.

Kakapasok lang sa isip niya ang pangalan, ngunit paglabas nito sa bibig niya, nakalimutan niya agad.

Medyo nabahala ang matanda, binubuka at isinasara ang bibig pero hindi niya talaga masabi ang mga salitang iyon.

"Wag po kayong mag-alala, lola, ayos lang kung hindi ninyo maalala,” ani Trina habang dinadial ang contact number na nakasulat sa karatula.

Sa kabilang banda, sa mga sandaling iyon, sa isang kalye hindi kalayuan, nakaupo si Luke sa loob ng kanyang magarang sasakyan, maitim ang mukha sa galit.

Ang kanyang tauhan na si JV ay halos hindi makahinga sa takot.

“Ako po ang may kasalanan dahil hindi ko siya nabantayan nang maayos. Napabayaan kong makaalis si Madam Victoria!” saad nito habang nakayuko at nanginginig ang mga kamay.

Hindi nagsalita ang lalaki, ngunit ang malamig na aura na nagmumula sa kanyang katawan ay nagpatindig ng mga balahibo sa buong katawan ni JV sa takot.

Ang matandang babae ay madalas na tuliro, ngunit sino ang mag-aakalang bigla siyang makakaalala at magkaroon ng maayos na isipan ngayon at nautakan pa lahat ng kanyang mga bantay sa pamamagitan ng pagpapaalis sa lahat at palihim na paglabas.

Pagkatapos kasi nilang suriin ang mga kuha sa CCTV, natuklasan nilang sumakay pala ang matanda ng bus papunta sa labas ng lungsod mag-isa.

Medyo liblib ang lugar na iyon, at maraming kalsada ang walang mga kamera, kaya’t napilitan silang magsagawa ng malawakang paghahanap para siya’y mahanap.

Ngunit pagkaraan ng ilang minuto ay biglang tumunog ang telepono ni Luke.

Agad itong sinagot ni Luke ngunit siya ay nanatiling tahimik at naghihintay na magsalita ang nasa kabilang linya.

Pagkaraan ng ilang segundo ay may nagsalita na mula sa kabilang linya, narinig ang mahinang tinig ng isang babae:

“Hello, hinahanap niyo ba ang isang matanda? Kung oo, nasa pangangalaga ko ngayon.” wika ng nasa kabilang linya.

Bumigat agad ang atmosphere sa loob ng sasakyan, at tila biglang bumaba ang temperatura ng ilang antas.

Dahil sa pangyayari ay agad kumilos ang lahat. May ilan nang handang tumawag sa pulis, habang si JV naman ay sinusubaybayan ang pinagmulan ng tawag.

Matatalim ang mga mata ni Luke.

“Magkano ang gusto mo?” kalmado pero may authority na saad ni Luke.

"Nagbibiro lang ako.” sagot ng boses ng babae.

“Gusto ko lang sabihin na sana alagaan n’yo nang mabuti ang matanda sa Susunod. Hindi porket matanda na siya ay pababayaan niyo nalang, alam niyo nang may sakit hindi niyo pa mabanatayan ng maayos, hayst!”dagdag pa nito at mababakas sa tinig nito ang kunting inis.

Pagkatapos noon, ibinigay niya ang kanyang address at ibinaba ang tawag.

Nakahinga nang malalim si JV at hinaplos ang kanyang dibdib.

Sa kabilang banda, bahagyang itinaas ni Luke ang kanyang mga mata. At inalala ang tinig ng babaeng kausap niya kanki-kanina lang.

Bigla niyang naramdaman na ang tamad na tinig ng babae sa telepono ay parang… pamilyar?

"Saan nga ba niya narining ang ganong klaseng tinig" tanong niya sa sarili.

Pero dahil hindi niya maalala kaya hinayaan nalang muna niya. Ang importante ngayon ay mapuntahan ang kanyang Lola kung nasaan man ito.

Makalipas ang limang minuto, dumating sila sa lugar kung saan naroon ang matanda, ngunit ang babaeng tumawag ay wala na roon. Tanging isang pulis lamang ang naghihintay kasama ng matanda.

Agad na lumapit si Luke sa pulis at nagpasalamat, pagkatapos ay lumuhod sa harap ng matanda para kausapin.

“Lola, ano po ang ginagawa ninyo rito?” tanong niya rito na may halong pag-aalala. Dahil ngayon lang ito nangyari simula ng madiagnosed ito ng alzheimer's.

Sumagot ang matanda nang may misteryosong ngiti,

“Hinahanap ko ang asawa ng apo ko. Dito lang siya nakatira malapit!”

Napahinto si Luke at napabuntong-hininga, “Lola, wala po akong asawa…”

“Imposible! Nakita ko siya!” reklamo ng matanda

 “Ang sama nga ng loob ko sa kanya! Iniwan ba naman ako sa mga pulis at umalis agad. Hindi man lang hinintay na dumating ka. Nagkita sana kayo, sayang!"Wika nito habang nakasimangot ang mukha.

" Ah, at pahiramin mo nga ako ng cellphone mo.”saad nito na parang may naisip na kalokohan na naman.

Ibinigay naman agad ni Luke ang kanyang telepono. Nang matanggap ang cellphone ay agad niyang hinanap ang contact number ng granddau-in-law at isinulat ng sa kanyang address book ang numero ng huling tumawag.

Sa wakas, nakuha na ng matanda ang contact number ng asawa ng kanyang apo! Mas madali niya na itong mahahanap.

Samantala, si Trina naman ay patuloy na nina baybay ang daan pauwi sapagkat ayaw niyang magpang-abot pa sila ng pamilya ng matangdang nakita niya. Umiiwas lang siya sa pwedeng mangyari kapag nagkita sila, baka magpasalamat ng sobra sobra. At dahil hindi siya sanay humarap sa ganoong mga sitwasyon ay minabuti niyang umalis habang maaga pa.

Kaya nang makita niyang may mga pulis na nagpapatrolya, agad niya itong ipinagkatiwala dahil alam naman niyang hindi nila pababayaan ang matanda.

Ngunit hindi pa rin mawala sa kanyang isipan ang sinabi kanina ng matanda kahit na siya'y nakauwi na.

"Bakit kaya niya ko tinawag na granddaughter-in-law gayong hindi ko naman siya kilala, maski nga yung apo niya."

"Ewan ko!" problemadong usal ni Trina.

"Makatulog

na nga lang." sabay higa sa kanyang kama.