LOGINAng salitang “emergency contraceptive pill” ay parang switch na biglang pinatay ang liwanag sa guwapong mukha ni Rafael.
Sa isang iglap, nawala ang dating kalmadong aura niya. Parang may dambuhalang bato na biglang bumagsak sa dibdib niya—mabigat, masikip, at hirap siyang huminga kahit wala namang pisikal na dahilan. Hindi niya namalayan na bahagya na pala siyang napahinto sa paghinga.
“Mr. Santillan?”
Kasabay ng pagtawag ng pangalan niya, bumukas ang elevator at lumabas si Isabela. Mukha pa rin itong pagod—may bahid ng puyat at sakit ng katawan—pero maayos ang postura, parang pilit na kinokontrol ang sarili.
Nang makita niya ang supot ng gamot sa kamay ni Rafael at ang biglang pagbabago sa ekspresyon nito,
Seryosong nakatitig si Rafael sa sobrang pagiging protective ni Rita kay Isabela. Hindi niya kailangang magsalita—kitang-kita sa bahagyang pagkipot ng kanyang mga mata ang delikadong babala. Parang may tahimik na bagyong nag-uumpisa sa loob niya, ‘yung klase ng tensyong hindi mo maririnig pero ramdam mo sa balat.Biglang nag-vibrate ang cellphone niya. Isang mabilis na sulyap lang sa screen, saka malamig na sinabi,“Sasagutin ko lang ang tawag.”Pagkalabas pa lang ni Rafael sa room, parang may biglang pinindot na relax button sa hangin. Lumuwag ang dibdib ni Isabela, at pati ang atmosphere, bumalik sa mas normal na estado—hindi na kasing bigat, hindi na parang laging may nagbabantay.
“Room 608? Friend mo ba si Isabela?”Napahinto si Rita, bahagyang napataas ang kilay.“Ha? Oo! Kilala niyo siya?” medyo gulat pero excited ang tono niya.Ngumiti ang lalaki. “Oo. Junior ko siya sa university. Sakto nga, papunta rin ako para silipin siya. Sabay na tayo.”Sa isang iglap, bahagyang lumiit ang mga mata ni Rita.Junior… from university?Wow. Grabe naman ang coincidence. Parang sinadya ng tadhana. Una, muntik na siyang mabunggo, tapos ngayon—pareho pa pala silang pupunta sa parehong kwarto. Universe, ikaw na talaga.Habang naglalak
Lutang si Isabela sa sarili niyang mundo, para bang tuloy-tuloy pa rin ang pagre-replay ng mga alaala sa isip niya. Mga eksenang akala niya ay matagal na niyang nailibing—pero heto na naman, malinaw na malinaw, parang kagagaling lang kahapon.Tahimik siyang nakahiga, walang imik, pero ramdam na ramdam ni Rafael ang bigat ng mga iniisip niya.Pinapanood niya si Isabela habang unti-unting binabalikan nito ang nakaraan niya kasama si Marco—ang mga taon ng pag-asa, proteksyon, at tahimik na pagmamahal. Bawat segundo ng katahimikan ay parang tumutusok sa dibdib niya. Hindi siya nagseselos sa paraang maingay o marahas, pero mas masakit ang ganito—yung alam mong may bahagi ng puso ng isang tao na hindi ikaw ang sumulat.Biglang yumuko si Rafael.At bago pa man makapag-react si
Nanlalabo ang paningin ni Isabela, pero malinaw na malinaw sa kanya ang repleksyon ng lalaking nasa harap niya—ang malamig ngunit gwapong mukha ni Rafael. Kahit nanghihina ang katawan niya, ramdam niya ang presensya nito, mabigat at dominante, parang kayang buhatin ang buong mundo nang mag-isa.Ang matangos at tuwid nitong ilong ay marahang dumampi sa kanya, halos magkadikit na ang kanilang mga mukha. Ramdam niya ang hininga nito—mainit, steady, hindi nagmamadali. Ang dila nito ay matatag, may puwersa, at masyadong mainit para sa isang sandaling dapat ay puno ng takot at sakit.Gusto niyang umiwas.Gusto niyang tumakas.Pero hindi siya tinantanan ni Rafael. Hindi siya umatras, hindi rin siya nag-atubili. Parang desidido itong ipilit—hindi lang ang gamot—kundi pati ang la
“Isabela!”Nanginig ang mga labi ni Marco habang binibigkas ang pangalan niya, parang may gusto siyang habulin, pigilan, iligtas—pero huli na ang lahat.Si Samantha na ang nanguna, masiglang hinikayat ang lahat na sabay-sabay nang kumain ng cake. Palakpakan, tawanan, tunog ng mga kutsara at plato—nilamon ng ingay ng kasiyahan ang tinig ni Marco.Walang nakarinig sa pagtawag niya kay Isabela.At si Isabela rin, hindi niya narinig si Marco.Parang sinadyang bingi ang mundo sa sandaling iyon.Mahina pero matatag, itinulak ni Isabela si Samantha palayo. Hindi na siya nagsalita. Hindi na siya ngumiti. Diretso siyang naglakad papunta sa restroom, bawat hakbang ay parang may bigat na din
Mahigpit na hinawakan ni Marco ang pulsuhan ni Isabela at halos pilit siyang hinila papunta sa lounge. Mabilis ang lakad niya, walang pakialam kung may makakita o kung nasasaktan ba siya.“Bitawan mo ako!” bulong ni Isabela, pilit hinahabol ang hininga. “Baka makita ka ng fiancée mo na ganyan—”“Kung ayaw mo naman pala akong pakinggan,” malamig na sagot ni Marco, “bakit ka pa pumunta rito?”Mas gugustuhin pa raw niyang kamuhian siya ni Isabela kaysa marinig ang mga pagbating ayaw niyang marinig mula rito. Mas masakit para sa kanya ang marinig ang pilit na pagiging maayos kaysa harapin ang galit.Pinilit ni Isabela na lunukin ang pait at sama ng loob na nagbubunton sa dibdib niya. Huminga siya nang malalim, saka







