LOGINSobrang pagod na pagod na talaga si Isabela—yung tipong pagod na hindi na kayang solusyunan ng isang oras na tulog o isang tasa ng kape. Ang plano niya sana ay humiga lang saglit, pikit-mata, recharge ng konti. Kahit fifteen minutes lang, sapat na. Pero syempre, parang laging may plot twist ang buhay—biglang tumawag ang unibersidad.
May hinihingi raw na mga dokumento. Urgent. Kailangan daw maipasa agad dahil malapit na ang graduation at nirereview na ang records niya.
Napabuntong-hininga na lang siya. Walang choice. Bumangon siya kahit ramdam pa rin ang bigat ng katawan niya, inayos ang sarili nang mabilis, nagbihis, at lumabas ng bahay na parang naka-autopilot mode.
Habang nasa biyahe, paulit-ulit lang ang isang pangalan sa utak niya—Rafael.
Ang &ldquo
Pinanood ni Marco habang dahan-dahang kinakain ni Isabela ang piraso ng cake na binili nya.Pinanood din niya ito habang lumalabas sa bahay ng pamilyang Villamor—ang bawat hakbang ni Isabela ay parang may kulog na sumasabay sa tibok ng puso niya. Hindi niya maintindihan kung bakit ngayon lang siya parang hinahabol ng damdamin niya—baka na-realize niya lang kung gaano siya kaimportante sa kanya.Tinangka ni Isabela na kalmahin ang sarili, pinipilit na huwag magalit o mainis sa kanya. “Nasaan na ba yung fiancée mo?” tanong niya, medyo maingat na nagtanong.“Umalis na siya,” maikli ang sagot ni Marco.Napangiti si Isabela, ngunit may halong pangmamaliit sa sarili. Oo, gaya ng dati, kapag umalis si Samantha, saka lang siya magkakaroon ng kaunting attention mula sa kanya.&nbs
Dahan-dahang inilapag sa palad ni Isabela ang maliit na garapon ng kendi. Parang ordinaryong candy lang sa una, pero may kakaibang pakiramdam siya habang tinitingnan ang laman nito. May iba't ibang flavor, pero halatang pinili na ang mangga—yung flavor na lagi niyang iniwasan dahil may kasamang masasayang alaala.Noong bata pa sila, palagi siyang binibigyan ni Marco ng ganitong candy brand. Ang unang allergic reaction niya sa bahay ng pamilyang Villamor ay nang kumain siya ng mangga-flavored candy na tinanggalan ng balat ni Marco para sa kanya.Simula noon, lagi na lang nyang iniiwasan ang flavor na iyon—parang alam na alam niya kung ano ang makakasakit sa kanya, at pinipili niya lang yung ligtas. Lagi niyang sinasabi:"Life is bitter, so a little sweetness makes it better."
Seryosong nakatitig si Rafael sa sobrang pagiging protective ni Rita kay Isabela. Hindi niya kailangang magsalita—kitang-kita sa bahagyang pagkipot ng kanyang mga mata ang delikadong babala. Parang may tahimik na bagyong nag-uumpisa sa loob niya, ‘yung klase ng tensyong hindi mo maririnig pero ramdam mo sa balat.Biglang nag-vibrate ang cellphone niya. Isang mabilis na sulyap lang sa screen, saka malamig na sinabi,“Sasagutin ko lang ang tawag.”Pagkalabas pa lang ni Rafael sa room, parang may biglang pinindot na relax button sa hangin. Lumuwag ang dibdib ni Isabela, at pati ang atmosphere, bumalik sa mas normal na estado—hindi na kasing bigat, hindi na parang laging may nagbabantay.
“Room 608? Friend mo ba si Isabela?”Napahinto si Rita, bahagyang napataas ang kilay.“Ha? Oo! Kilala niyo siya?” medyo gulat pero excited ang tono niya.Ngumiti ang lalaki. “Oo. Junior ko siya sa university. Sakto nga, papunta rin ako para silipin siya. Sabay na tayo.”Sa isang iglap, bahagyang lumiit ang mga mata ni Rita.Junior… from university?Wow. Grabe naman ang coincidence. Parang sinadya ng tadhana. Una, muntik na siyang mabunggo, tapos ngayon—pareho pa pala silang pupunta sa parehong kwarto. Universe, ikaw na talaga.Habang naglalak
Lutang si Isabela sa sarili niyang mundo, para bang tuloy-tuloy pa rin ang pagre-replay ng mga alaala sa isip niya. Mga eksenang akala niya ay matagal na niyang nailibing—pero heto na naman, malinaw na malinaw, parang kagagaling lang kahapon.Tahimik siyang nakahiga, walang imik, pero ramdam na ramdam ni Rafael ang bigat ng mga iniisip niya.Pinapanood niya si Isabela habang unti-unting binabalikan nito ang nakaraan niya kasama si Marco—ang mga taon ng pag-asa, proteksyon, at tahimik na pagmamahal. Bawat segundo ng katahimikan ay parang tumutusok sa dibdib niya. Hindi siya nagseselos sa paraang maingay o marahas, pero mas masakit ang ganito—yung alam mong may bahagi ng puso ng isang tao na hindi ikaw ang sumulat.Biglang yumuko si Rafael.At bago pa man makapag-react si
Nanlalabo ang paningin ni Isabela, pero malinaw na malinaw sa kanya ang repleksyon ng lalaking nasa harap niya—ang malamig ngunit gwapong mukha ni Rafael. Kahit nanghihina ang katawan niya, ramdam niya ang presensya nito, mabigat at dominante, parang kayang buhatin ang buong mundo nang mag-isa.Ang matangos at tuwid nitong ilong ay marahang dumampi sa kanya, halos magkadikit na ang kanilang mga mukha. Ramdam niya ang hininga nito—mainit, steady, hindi nagmamadali. Ang dila nito ay matatag, may puwersa, at masyadong mainit para sa isang sandaling dapat ay puno ng takot at sakit.Gusto niyang umiwas.Gusto niyang tumakas.Pero hindi siya tinantanan ni Rafael. Hindi siya umatras, hindi rin siya nag-atubili. Parang desidido itong ipilit—hindi lang ang gamot—kundi pati ang la







