ログイン“May mga tao sa Santillan family na naniniwala talagang anak ako ng dad ko—after all, nagpa-paternity test naman siya. Pero may iba ring may alam ng totoong nangyari, kaya honestly, hindi talaga ako ganun ka-bet sa Santillan family.”
Si Rita, sandaling tumigil, parang wala lang, sabay ngumiti nang konti.
“PeroNapatingin siya.“Hindi ko rin kayang manatili sa galit.”Napatigil si Samantha.“Kung gusto mong bumawi…” patuloy ni Isabela, “patunayan mo. Hindi sa salita. Sa gawa.”Unti-unting napuno ng pag-asa ang mga mata ni Samantha. “A-at… mapapatawad mo ba ako?” nanginginig niyang tanong.Hindi agad sumagot si Isabela.Ngunit sa huli—“Hindi ngayon,” sabi niya. “Pero… baka balang araw.”Para kay Samantha—sapat na iyon. Tuluyan siyang napaiyak. “Salamat…,” mahina niyang sabi ngunit mayroon pag-asa sa kanyang mga mata.Tahimik na tumalikod si Isabela. Ng
“Simulan na natin,” utos niya.Tumango si Mario. “Anong unang hakbang, boss?” masusing tanong ni Mario sa kanyang bossNgumisi si Eduardo. “Lapitan siya.” Hindi siya nagmadali sa pagsasalita.Parang sinisigurado ang bawat salita. “Hindi bilang kalaban, kundi bilang isang pagkakataon.”Isang mapanganib na ngiti ang gumuhit sa kanyang labi. “At kapag nahulog siya sa bitag…”Huminto siya sandali. “Hindi lang si Rafael ang babagsak.” masaya nyang sabi habang nakangiti abot tenga, “pati si Marco.”“Pati siya.”Saglit siyang natahimik. At s
Muli niyang kinuha ang folder at marahang ipinasok iyon sa kanyang bag—isang simpleng kilos, ngunit malinaw ang kahulugan.
Nakalaya na si Eduardo Asuncion makalipas ang pitong araw.Pitong araw—maikli para sa isang ordinaryong tao. Ngunit para sa isang lalaking tulad niya, bawat segundo sa loob ng malamig at masikip na selda ay parang isang siglo ng pagkakakulong sa sariling galit at paghihiganti.Paglabas pa lamang niya ng kulungan, sinalubong agad siya ng nakahilerang mga tauhan. Ngunit sa kanilang lahat, iisang tao ang diretsong lumapit—si Mario, ang kanyang kanang kamay. Tahimik ang lalaki, ngunit ang presensya nito ay sapat na para ipaalam na kontrolado pa rin nila ang sitwasyon.“Boss,” bahagyang yumuko si Mario. “Handa na ang sasakyan.”Hindi sumagot si Eduardo. Ang kanyang mga mata ay malamig, tila ba walang anumang emosyon. Ngunit sa ilalim nito,
Hindi na nag-isip pa si Marco. Ni hindi man lang siya nagkaroon ng kahit isang sandali ng pagdadalawang-isip. Sa gitna ng nagliliyab na apoy at kumakapal na usok na halos sumakal sa buong silid, iisa lamang ang malinaw sa kanyang isip—iligtas si Isabela.Wala nang iba.Hindi mahalaga kung masunog ang kanyang balat. Hindi mahalaga kung gumuho ang kisame sa ibabaw nila. Hindi mahalaga kung hindi siya makalabas nang buhay. Ang mahalaga lamang ay mailabas niya si Isabela mula sa impiyernong iyon. Mabilis niyang hinila ang babae palayo sa gitna ng studio.Mahigpit niyang niyakap ang katawan nito at binuhat sa kanyang mga bisig. Magaan lamang si Isabela noong mga panahong iyon—isang batang halos mawalan na ng lakas dahil sa usok na nalalanghap.Ngunit sa sandaling iyon, pakiramdam ni Marco ay parang pasan niya
Hindi pa. Hindi pa ngayon.Humugot siya ng malalim na hininga at tinitigan si Isabela nang diretsahan, parang gusto niyang basahin ang lahat ng emosyon sa mga mata nito.Oo,
“Ikaw si Ms. Ledesma, ’di ba?” malamig na tanong ng lalaki habang tinitingnan siya mula ulo hanggang paa, parang ini-scan kung worth it ba siyang kausapin. “Graduate ka ng Architecture Department ng Ateneo University?”
Pagkatapos maalis ang suwero, maingat na inihatid ni Rita ang best friend niya pabalik sa Santillan mansion, parang responsableng escort kahit obvious na may sariling agenda.“Hindi ka pa totally okay,” seryosong paalal
Pinanood ni Marco habang dahan-dahang kinakain ni Isabela ang piraso ng cake na binili nya.Pinanood din niya ito habang lumalabas sa bahay ng pamilyang Villamor—ang bawat hakbang ni Isabela ay parang may kulog na sumas

![Just One Night [Tagalog]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





